Widok tulących się do siebie i wypłakujących w swoje ramiona Molly i Fleur dziwnie na mnie podziałał. Bez względu na zebrane osoby nie mogłam się powstrzymać, by nie wyrzucić z siebie tego, co myślałam.
- Widzisz? - Zapytałam wściekle patrząc na mężczyznę stojącego obok mnie i przypominając sobie to, co przed chwilą mówiła Fleur. - Ona nadal chce za niego wyjść, chociaż został ukąszony! Ją to nie obchodzi!
- Jest różnica - mruknął Remus spięty i ledwo poruszając ustami, jakby nie chciał, żeby inne osoby obecne w tym pomieszczeniu słyszały naszą rozmowę. - Bill nie będzie prawdziwym wilkołakiem. Oba przypadki są zupełnie...
Bill... Przecież też został ukąszony przez wilkołaka - chociaż nie po jego przemianie i nie w czasie pełni. Przecież też nie będzie już taki jak kiedyś... Sam to powiedziałeś, pomyślałam.
- A mnie to wcale nie obchodzi! - krzyknęłam przerywając mu, chwytając z przodu za szatę i energicznie nim potrząsając. - Mówiłam ci milion razy...
- A ja milion razy mówiłem TOBIE - tym razem to Remus mi przerwał. Wziął moje dłonie w swoje, oderwał od swojej szaty i puścił je. Zauważyłam że starał się unikać mojego wzroku, który w przeciwieństwie do niego, chciał spojrzeć prosto w jego oczy.- Że jestem dla ciebie za stary... Zbyt niebezpieczny...
Jego zwykła śpiewka w tym momencie. Dlaczego on nie może zrozumieć, że kocham właśnie jego? Nie żadnego bogacza... Nie nikogo młodego... Nie żadnego innego człowieka, tylko właśnie jego. Remusa Lupina. Ta... Otwarcie się mogę do tego przyznać: Ja, Nimfadora Tonks, KOCHAM Remusa Lupina!
- Zawsze uważałam że śmiesznie do tego podchodzisz, Remusie - usłyszałam głos Molly Weasley.
Ja tylko cały czas wpatrywałam się w mężczyznę moich marzeń który stał przede mną i uparcie odpowiedział:
- A ja nie widzę w tym nic śmiesznego. Tonks zasługuje na kogoś młodego i zdrowego.
Ale pragnę ciebie, pomyślałam.
- Ale pragnie ciebie - stwierdziła Molly, za co serdecznie w myślach dziękowałam, że wypowiedziała na głos moje myśli... I że była ze mną, stała po mojej stronie - A bywa i tak, Remusie, że młodzi i zdrowi mężczyźni nagle przestają tacy być - spojrzała smutnym wzrokiem na swojego pokiereszowanego syna, Billa, leżącego na łóżku przy niej.
- To nie jest odpowiednia chwila, żeby o tym dyskutować - odparł Lupin, a ja zauważyłam, że unika już nie tylko mojego wzroku, ale wszystkich tu obecnych, rozglądając się zamyślony - jakby lekko nieprzytomny - po sali. Tak ślicznie wtedy wyglądał... Co prawda, zawsze wygląda ślicznie.
- Dumbledore byłby bardzo szczęśliwy, widząc, że na świecie przybyło trochę miłości - stwierdziła oschle Minerwa, patrząc wymownie na Remusa.
Wtedy do Skrzydła Szpitalnego wkroczył zapłakany Hagrid. Przestałam jednak zwracać na wszystko uwagę... Zastanawiałam się tylko, dlaczego Lupin mnie nie chce. To znaczy...Kiedyś powiedział ze też mnie kocha, ale razem być nie możemy. Jednak ja chcę czuć jego dotyk. Jego głos słyszeć jako pierwszy po przebudzeniu, i jako ostatni przed snem. Czuć słodki smak jego ust... Który poczułam tylko raz.
Z zamyślenia wyrwał mnie właśnie jego głos. Jak zwykle... Gdy tylko go usłyszę, przestaję myśleć. Albo bardziej by pasowało: przestaję trzeźwo myśleć. Jego widok, jego głos i jego dotyk, działał na mnie jak narkotyk. Jednak jak wszystkie narkotyki, był dla mnie zakazany. Z jego własnej woli.
- ...Ja myślę, że mogą nawet zamknąć szkołę - zakończył Remus.
Zauważyłam, że w Skrzydle Szpitalnym zostaliśmy tylko ja, on, Ron, Hermiona, Molly, Artur, pani Pomfrey oraz kilka osób w łóżkach, śpiących bądź nieprzytomnych.
Wyszłam z pomieszczenia na korytarz i oparłam się o ścianę. Ukryłam twarz w dłoniach i zaczęłam płakać, osuwając się powoli na ziemię.
Ile ja bym dała, byśmy zostali parą. Jak ja bym chciała, by to nastąpiło. Byśmy się kiedyś połączyli... Żeby później połączył nas węzeł małżeński. Żebyśmy mieli dzieci... Gromadkę najlepiej. By biegały one po całym domu, wnosząc w niego życie. By były naszą - moją i Remusa - największą pociechą.
Zaniosłam się jeszcze większym płaczem na myśl, że to może nie nastąpić. Że zamiast szczęśliwą żoną i matką mogę zostać starą panną, bo jedyny mężczyzna którego kocham, mnie nie chcę. A nikogo nie będę kochać tak jak jego...
Nawet nie zauważyłam, że drzwi od Skrzydła Szpitalnego otworzyły się, a ze środka wyszła jakaś osoba. Nie zauważyłam nawet, jak ukucnęła obok mnie. Nie wiem, ile tak płakałam. Nie wiem, ile ta osoba siedziała przy mnie. Nie wiem co mnie natchnęło by spojrzeć na tę postać, którą okazał się Lupin.
Szybko wytarłam rękawem łzy z twarzy. On podał mi chusteczkę, bym wydmuchała nos. Uczyniłam to z głośnym dźwiękiem, towarzyszącym mi. Trudno się wyzbyć starych nawyków nawet w takich sytuacjach... On tylko patrzył na mnie swoimi bursztynowymi* oczami w niezręcznej ciszy. Gdy tylko schowałam chusteczkę do kieszeni szaty, uczyniłam to samo, tyle że mój wzrok skierowany był w jego stronę.
Dla mnie wydawało się, że trwało to wieczność. Nie zdziwiłaby się gdyby się okazało że jeszcze dłużej... Ciszy jednak żadne z nas nie przerwało. W końcu nie mogłam już tego wytrzymać, i się zdobyłam na to, by powiedzieć cokolwiek. By tylko przerwać tę ciszę...
- Kocham cię - wypaliłam, przez co moje oczy zaszły ponownie łzami, przez co jego sylwetka stała się zamazana. - Kocham cię, i nic tego nie zmieni.
Samotna łza słynęła po policzku, po przez lekko drżące wargi, zatrzymując się chwilowo na brodzie, po czym spadając na szatę.
- Dumbledore zmarł tak szybko... - ciągnęłam. - Nikt się tego nie spodziewał. Z nami może być podobnie... Powinniśmy korzystać z życia, póki je mamy!
Śladem poprzedniej łzy, spłynął potok następnych. Jednak nie zwracałam na to uwagi. Chciałam my powiedzieć wszystko, co myślałam. Przelać moje uczucia w słowa.
- Życiem powinnaś cieszyć się z jakimś młodym, przystojnym, bogatym facetem! Nie ze mną, starym, niebezpiecznym wilkołakiem, który nawet nie jest w stanie zapewnić ci dostatecznego bezpieczeństwa. A nawet sam jest dla ciebie zagrożeniem!
- Mnie to nie obchodzi, czy ty tego nie rozumiesz? - Po moich policzkach spływało coraz więcej słonych łez. Przełknęłam gorzko ślinę. - Gdyby to musiała być moja zapłata za bycie z tobą, sama bym się dała ci zabić! Ba! Nawet bym ci sama kazała mnie rozszarpać!
Chwyciłam jego twarz będącą zaledwie kilka centymetrów od mojej w swoje dłonie.
- Nie chcę żadnego bogacza, rozumiesz? - Ciągnęłam mówiąc prosto do jego ust, do których z każdą sekundą coraz bardziej się zbliżałam pieniądze szczęścia nie dają. Szczęście możesz mi zapewnić tylko ty. Nie chcę nikogo młodszego, przystojniejszego. Dla mnie ty jesteś ideałem. Dla mnie nie ma nikogo piękniejszego od ciebie. Nie rozumiesz? - Zapytałam z nutą rozpaczy w głosie, po czym szepnęłam: - Kocham cię...
Nim zdążył w jakikolwiek sposób zareagować, cokolwiek powiedzieć, dotknęłam ustami jego ust i uciszyłam go pocałunkiem.
Nie przerwał tego i nie powiedział: "Tonks, przykro mi... Ale naprawdę ja do ciebie nie pasuję. Powinnaś znaleźć kogoś lepszego ode mnie...". Nie odepchnął też mnie. Nie rzucił na mnie drętwoty czy czegoś w tym rodzaju. Nie uznał mnie za histeryczkę, psychicznie chorą, bądź niebezpieczną dla otoczenia - bo taka na pewno nie jestem.
On tylko wstał... A ja z nim, wciąż tkwiąca w pocałunku. Położył swoje ręce na moich biodrach, przybliżył się do mnie i odwzajemnił pocałunek.



*ogólnie nie ma informacji o koloru oczu Remusa Lupina. Jednak wiele osób twierdzi ze są bursztynowe, ze względu na to, że jest wilkołakiem

Tonks i Lupin - jak to mogło być? Slayerka 28/05/2007 18:05

Czytano 6026 razy Liczba komentarzy - 69

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.