Rozdział I
Ministerstwo Magii... Departament tajemnic... walka na śmierć i życie. Do uczniów dołączają członkowie Zakonu Feniksa. Bitwa staje się coraz bardziej brutalna. Nagle błysk zielonego światła o kilka cali ominął Syriusza i Harrego, spojrzeli w stronę, gdzie poleciał, czy ktoś ucierpiał... Tonks leżała na schodach bezwładnie, Harremu napłynęły do oczu łzy, usłyszał ciche przekleństwo wypowiedziane przez Syriusza;
-Harry, bierz przepowiednie i przyjaciół i uciekajcie!!- Usłyszał słowa skierowane do niego przez swojego ojca chrzestnego, który już kroczył na spotkanie z Bellatrix. Potem już wydarzenia przeleciały jak błyskawica: mała szklana kulka wylądowała na ziemi roztrzaskując się, następnie Harry usłyszał odległe "AVADA KEDAVRA";, przeczuwał, co się mogło wydarzyć, spojrzał ku środkowi Salir, Jego ojciec chrzestny wpadał właśnie za kotarę,
-NIEEEEEEEE- Harry zaczął biec, ku oddalającemu się ciału Syriusza, ktoś złapał go i przytrzymał- SYRIUSZUUUUUUUUU!.- Harry szarpał się z Lupinem, w komnacie zostali tylko oni, Tonks, Szalonooki i Gwardia Dumbledora. W końcu Harremu udało się uwolnić z uścisku Remusa, pobiegł w stronę drzwi i zniknął, Lupin rozejrzał się dookoła, wszystko było zniszczone, ujrzał grupkę ludzi klęczących na schodach nad czyimś bezwładnym ciałem. "Tonks" -pomyślał i podbiegł do nich.
-Dzieci, wracajcie do Hogwartu, Alastorze, przepuść mnie.- uklęknął przed Tonks, która wyglądała jakby ucięła sobie drzemkę, Remusowi łzy napłynęły do oczu i wtedy usłyszał jak Moody mówi do niego:
-Remusie, ona żyje, nie oberwał zaklęciem uśmiercającym, wyjdzie z tego, ale na razie trzeba ją zabrać do Św. Munga.- Moody wstał i razem z Kingsleyem ruszyli w stronę wyjścia. Lupin został sam z nieprzytomną Tonks. Tak bardzo chciał, żeby teraz otworzyła oczy. Nie zdawał sobie sprawy, że klęczał przy niej 30 minut. Usłyszał podniesione głosy, które coraz bardziej zbliżały się, zerwał się z podłogi i ruszył w stronę wyjścia. W połowie drogi natknął się na ministra i Dumbledora, oraz innych członków Zakonu i Ministerstwa.
Po krótkiej wymianie zdań zabrano rannych do Św. Munga, a sami oddalili się do domu.
Tonks leżała nieprzytomna na szpitalnym łóżku, Remus siedział przy niej trzymając jej dłoń. Aurorka nie obudziła się od dwóch dni i wszyscy zaczęli się martwić, że mogło się wydarzyć coś poważniejszego niż przypuszczali. Miała bardzo wielu gości, choć nawet nie zdawała sobie z tego sprawy, codziennie odwiedzali ją Molly i Artur, Szalonooki, Dumbledore i Remus. On siedział najdłużej i patrzył w jej nieruchomą uśmiechnięta twarz. Gdy tak siedział trzeciego dnia poczuł, że jej dłoń lekko się poruszyła. Puścił ją natychmiast i spojrzał na jej twarz. Powoli otwierała oczy, zamrugała parę razy, gdyż porazili ją blask wschodzącego słońca i gdy do końca podniosła powieki spojrzała na Lupina. Uśmiechnął się niepewnie, a ona odwzajemniła uśmiech, rozejrzała się po Sali i po chwili zapytała:
-Gdzie ja jestem?
-U Św. Munga- odpowiedział Lupin
-A już pamiętam walczyliśmy i Bellatrix i ona prawie mnie i wtedy ktoś ucierpiał?
-Jak się czujesz?- Remus nie chciał mówić Tonks, że Syriusz umarł, więc szybko zmienił temat
-Remusie, powiedz mi czy komuś się coś stało!- prawie krzyknęła Tonks
-Nie denerwuj się
-Remusie! MASZ MI NATYCHMIAST POWIEDZIEĆ CZY KOMUŚ STAŁO SIĘ COS ZŁEGO!!!!- nie wytrzymała Tonks
-nie, to znaczy tak... Syriusz nie żyje- wybełkotał Lupin, a Tonks od razu mina zrzedła
-Jak to? Kto go zabił?- dopytywała się ze łzami w oczach
-Bellatrix
-Ta podłą żmija!! Remusie to wszystko moja wina gdybym ją wykończyła Syriusz byłby teraz z nami
-Nie, Tonks nie obwiniaj siebie, to nie twoja wina, to niczyja wina, po prostu tak się zdarza- pocieszał ją Lupin. Teraz już potok łez płynął z jej czarnych oczu-Tonks nie płacz proszę cię- złapał ją za dłoń, a ona usiadł na łóżku
-Jak mam nie płakać, kiedy mój przyjaciel umarł i to przeze mnie?- wybełkotała przez łzy. Wtedy Remus objął ja ramieniem i przytulił
-Musimy być teraz silni i ostrożni. Syriusz na pewno nie chciałby byś teraz się załamywała, przed nami mroczne czasy, na szczęście mamy jeszcze Dumbledora- wyszeptał jej do ucha
- Masz rację- odpowiedziała- A kiedy będę mogła wrócić do domu? mój Mruczek pewnie O NIE!
-Co się stało?!- zapytał przestraszony Lupin uwalniając Tonks z uścisku.
-Mój kot. Został sam w domu. Pewnie zdechł już z głodu. Remusie mogę cię o coś prosić?- wyjaśniła
- O co tylko zechcesz- powiedział Lupin z wyraźną ulgą..
-Pójdziesz do mnie do domu i nakarmisz mruczka dobrze?- poprosiła Tonks
-Oczywiście! A gdzie są klucze
-No właśnie Nie ma Mój dom zamykany jest na hasło.
-No więc jak ono brzmi?
-A nie będziesz się śmiał?- zawstydziła się Tonks
-No skądże!
-No więc hasło brzmi-zawahała się- Remus Lupin
Lupin nie mógł ukryć zdziwienia- Remus Lupin?- upewnił się..
-Tak no co w tym dziwnego?! To nazwisko mojego najlepszego przyjaciela Tonks lekko się zaczerwienia.
-Dobrze to może ja lepiej pójdę od razu jeszcze do ciebie wpadnę- powiedział Lupin i wstał
-No pa...- odpowiedziała Tonks i została całkiem sama.

Tonks i Remus, rozdział I _Tonks 29/10/2007 17:19

Czytano 3588 razy Liczba komentarzy - 42

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.