Było ciemno. Jak zresztą zawsze w Azkabanie. Syriusz siedział wycieńczony pod ścianą w swojej celi. Jeszcze trochę - myślał. Jeszcze maleńki wysiłek, i się przemienię. W ostatniej rozpaczliwej próbie napiął mięśnie w wysiłku i... i udało się. Animag przybrał swą zwierzęcą postać. Od miesięcy, od kiedy ujrzał go na zdjęciu w "Proroku Codziennym" w jego głowie zakiełkowała straszliwa żądza. Z całego serca pragnął jego śmierci; śmierci Petera Pettigrew...

Plan obmyślił parę dni temu. Gdy tylko dementorzy przyniosą te pomyje, które nazywają jedzeniem, wyślizgnie się ze swojej celi. Ciągle nie wiedział dlaczego jeszcze go nie wykończyli. Wprawdzie był okropnie wycieńczony, ale jako tako zachował swoje zmysły. Jakże okropna była myśl, że siedzi tutaj, choć tak naprawdę jest niewinny, a ten parszywy szczur jest na wolności, i w każdej chwili może dopaść Harre'go! Poczuł lekkie poruszenie za drzwiami. Zamek szczęknął, Syriusz zbliżył się do drzwi, a ohydna ręka topielca, pokryta szarymi liszajami wsunęła się przez szparę podając metalowy półmisek pełen nieokreślonej bliżej substancji. Gdy zaczęła się cofać, Syriusz wiedział, że to jego jedyna szansa. Najszybciej jak tylko mógł, podbiegł do drzwi, i przecisnął się przez tak wąską szparę, że nie mógłby tego zrobić, gdyby nie był taki wychudzony. Dementorzy poruszyli się niespokojnie, ale on już gnał korytarzem. Skierował się w stronę okna i wyskoczył. Wydawało mu się, że leci przeraźliwie długo, choć w rzeczywistości trwało to tylko kilka sekund. Trafił na jedyne miejsce przy fortecy, które nie było okolone przez ostre najeżone skały, i głośno plasnął w wodę. Zatrząsł się mimo woli, bo była ona lodowata. Gdy w końcu się wynurzył, chciwie łapał hausty nocnego powietrza.
- Teraz byle dopłynąć do brzegu - powtarzał w myślach - byle dopłynąć.

Zaczął przebierać swoimi psimi łapami, jednak coś, co z pozoru wydawało się najprostsze, wcale nie było takie w rzeczywistości. Sierść w ogóle nie chroniła przed lodowatą wodą, tylko ciągnęła w dół.
Był taki moment, że już chciał się poddać, ale wtedy przypominał sobie Jamesa i Lily, i wiedział, że nie może ich zawieść. Ochroni Harre'go, choćby miał to przypłacić życiem. Pettiegrew był na wolności, i on - Syriusz Black - musi go dopaść.

Płynął tak kilka godzin, kiedy w końcu dotarł na jakiś ląd. Skaliste wybrzeże, nieprzyjemne i chłodne, wydawało mu się teraz najbardziej gościnnym miejscem na ziemi. Zmienił się z powrotem w człowieka, i leżąc na gołych skałach, zawył dziko z radości. Dokonał tego! Przechytrzył dementorów! Nikomu przedtem się to nie udało!

Podczas gdy zmęczony tą nocą Syriusz usnął, pierwsze promienie słońca nieśmiało oświetliły jego twarz...

Ucieczka Syriusza Blacka Giny Weasley 29/10/2007 18:19

Czytano 3790 razy Liczba komentarzy - 61

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.