Syriusz zamknął oczy i odetchnął świeżym, wieczornym powietrzem. "Jestem wolny." - pomyślał. - "Wolny. Nigdy juz nie wrócę do tego domu. Nigdy nie będę już musiał znosić długich tyrad na temat genealogii. Nigdy nie będę musiał patrzeć na głowy zmarłych skrzatów domowych. Nie będę musiał znosić ich zimnych, fałszywych uśmiechów podczas składania życzeń na święta...nigdy tu już nie wrócę...nigdy!" Ta myśl przywołała szeroki uśmiech na jego twarz.

- Kogóż to moje piękne oczy widzą! - usłyszał nagle znienawidzony głos - Zakała rodziny, kuzynek Syriusz!
Otworzył oczy i zobaczył swoje kuzynki, Bellatriks i Narcyzę, idące w jego stronę.
- Co cię tak ucieszyło, Syriuszu? - spytała Bellatriks - poczułeś szlamę czy co? - roześmiała się głośno z własnego żartu. Narcyza uśmiechnęła się lekko.
- Proszę prosze, czarna wdowa Slytherinu i łamaczka ślizgońskich serc. - powiedział Syriusz - Powiedziałbym, że cieszy mnie wasz widok, ale nawet okłamywanie takich jak wy jest poniżej mojej godności.
- Poniżej twojego czego? - spytała Narcyza wydymając pogardliwie wargi.
- Po co ci ten kufer kuzynku? - spytała Bellatriks - Wyprowadzasz się? Nie, ty nie dałbys tej satysfakcji swojej biednej matce, prawda?
- Jeśli chcesz wiedzieć - wysyczał Syriusz - to właśnie dałem tej wiedźmie, mojej matce tę satysfakcję.

Narcyza nic nie dała po sobie poznać, ale Bellatriks była wyraźnie wzburzona tą informacją.
- Co zrobiłeś?!? - spojrzała na niego, jakby był małym dzieckiem i przyniósł właśnie do domu coś obrzydliwego.
- To co słyszałaś. - odburknął Syriusz i ruszył przed siebie, ale Bellatriks zaszła mu drogę.
- Zejdź mi z drogi Bella! - warknął.
- Biedny, głupi Syriusz... - powiedziała głaszcząc go po poilczku - I co ty teraz ze sobą poczniesz?
- Nie dotykaj mnie! - powiedział Syriusz czując, że jego cierpliwośc jest na wyczerpaniu.
- Bo co? - żachnęła się Bellatriks - jeszcze żadna dziewczyna cie nie dotykała, ty zdrajco czys...
Błysnęło, coś zaskwierczało, w powietrzu pojawił sie ledwo wyczuwalny swąd spalenizny i Bellatriks odskoczyła od swojego kuzyna, wpatrując się z mieszaniną niedowierzania i wściekłości na twarzy na pokrytą pęcherzami dłoń.
- Ostrzegałem - wycedził Syriusz i ruszył żwawym krokiem w stronę ulicy ciągnąc za sobą kufer.
- Och, jak ja go nienawidzę! - powiedział Bellatriks ze łzami w oczach, cały czas dmuchając na swoja oparzoną dłoń - Tak bardzo, że aż chciałabym go zabić!
- Kto wie siostrzyczko - powiedziała Narcyza pocieszającym tonem - może kiedyś będziesz miała okazję...

Tymczasem Syriusz dotarł do parku nieopodal Grimmauld Place i usiadł na swoim kufrze. Gdzie on teraz miał pójśc? Musiał przyznać przed samym sobą, że ten element błyskawicznego planu wyprowadzki z domu miał niedopracowany. Może do wuja Alfarda? Co prawda jako jeden z niewielu Blacków lubił Syriusza, ale chyba nie aż tak bardzo, by narazić sie przez niego reszcie rodziny...Andromeda? Jest ok, ale nie wytrzymałby z jej siostrami...Do Jamesa? On na pewno mnie przyjmie na resztę wakacji, sam mi to przeciez proponował, ale co potem? "Potem się pomyśli" - odezwał się w jego głowie głos i Syriusz uznał, że to póki co najlepsza opcja.

Wstał więc i chwycił pewnie kufer. "Jak to było? Cel...oczywiście ogródek za domem państwa Potterów...żeby tylko nie zadeptać im pomidorów. Wola...z tym nie będzie problemów. Namysł...a co to do diabła jest ten namysł? Teleportowałem się już tyle razy, że chyba teraz też trafię gdzie trzeba!" - pomyślał. I zdeportował się.

Wylądował w ogródku państwa Potterów. "Udało się!" - pomyślał z ulgą, po czym zachwiał sie pod ciężarem kufra i przewrócił na tyczki z pomidorami.
- Kto tam jest? - usłyszał znany sobie kobiecy głos.
- To tylko ja pani Potter! - zawołał wstając i ścierając sobie z twarzy rozgniecione pomidory.
- Syriusz! Miło cię widzieć. - powiedziała z uśmiechem - James nie powiedział nam kiedy się zjawisz.
- No cóż, on sam o niczym nie wiedział. - powiedział Syriusz wchodząc do kuchni. Pokrótce opowiedział pani Potter co się wydarzyło, pomijając oczywiście bardziej drastyczne fragmenty rozmowy i spotkanie ze swoimi kuzynkami. Mama Jamesa wysłuchała go uważnie i wyglądała na bardzo strapioną, ale gdy się odezwała powiedziała tylko:
- Bardzo się cieszę Syriuszu, że zjawiłeś się właśnie u nas. Nigdy bysmy sobie nie wybaczyli, gdyby najlepszy przyjaciel Jamesa błąkał się po kraju przez całe wakacje.
Postawiła przed nim talerz parującej zupy i żołądek Syriusza niemal rozpłakał się z wdzięczności.
- a gdzie James? - spytał w przerwie między jednym łykiem a drugim.
- Poszedł z ojcem na ryby - odpowiedziała pani Potter zmywając naczynia - zaraz powinien być

I faktycznie, w pięć minut później odezwał się dzwonek do drzwi. Gdy pani Potter poszła otworzyć, Syriusz rozsiadł sie wygodnie w krześle i zmrużył oczy. "Dobrze być znowu w normalnym domu." - pomyślał.

Ucieczka Syriusza z domu cz.2 5yriusz Black 20/05/2007 15:48

Czytano 5388 razy Liczba komentarzy - 33

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.