Postanowiłam napisać siódmą część Harry'ego Pottera. Wiem, że teraz jest tego w internecie mnóstwo, jednak chciałam zamieścić tu moją wersję...

*******************************

Harry Potter siedział na łóżku czytając najnowsze wydanie "Proroka Codziennego". Nie znalazł nic ciekawego, więc odrzucił go na podłogę. Zaczął rozmyślać o wydarzeniach ostatniego miesiąca...
Poleciał z Dumbledorem po horkrukrsa Voldemorta. Pokonali szereg niebezpieczeństw i zaklęć samego Voldemorta. Dumbledore wypił złowieszczy eliksir. Zabrali horkrukrsa. wrócili do Hogwartu. wtedy okazało się, że w zamku są śmierciożercy. Malfoy próbował zabić Dumbledore'a, nie potrafił tego zrobić. Zabił go Snape. Później uciekł.
Te wspomnienia żyły w nim nadal i czuł, że zawsze żyć będą, niezależnie czy minie pół roku, rok, czy 10 lat...
Gdy wszyscy dowidzieli się, że Dumbledore umarł, okazało się, że horkruks nie jest prawdziwy. jest podróbką zostawioną przez nijakiego R.A.B-a. Nie wiedział kim jest R.A.B. teraz go to nie interesowało. Wątpił czy jeszcze go cokolwiek zainteresuje.
Potter był pewien, że Dumbledore nie wróci. Przecież sam powiedział ponad dwa lata temu: "żadne zaklęcie nie jest w stanie ożywić umarłego". Harry nie miał złudzeń, tak jak w przypadku Syriusza , żadnej furtki, chociażby malutkiego promyka nadziei.
Ale postanowił żyć dalej. Nie załamywać się, znależć wszystkie horkruksy Voldemorta i je zniszczyć. A później zabić samego Czarnego Pana...
Gdy Harry wrócił na Privet Drive, od razu zauważył zmianę nastawienia Dursleyów względem niego. Stali się tacy... bardziej uprzejmi, bardziej do strawienia. Dudley już mu nie dokuczał na każdym kroku, ciotka i wuj też stali się przyjemniejsi.
Harry długo nie mógł zrozumieć co sprawiło, że tak się zmienili, ale w końcu w pewne słoneczne, lipcowe popołudnie się dowiedział. Tydzien po jego przyjeździe z Hogwartu podsłuchał rozmowę Dursleyów przez okno kuchni.
-Tato, ale dlaczego?-zapytał płaczliwym tonem Dudley.
-Dobrze wiesz Dudley, dlaczego!!!-krzyknął szeptem rozwścieczony wuj Vernon-dopóki to się nie stanie, NIE WOLNO!!!
-Ale przecież...-zaczął znowu Dudley.
-Dudziaczku, ojciec ma rację-przerwała mu ciotka Petunia-Słyszałeś co mówił rok temu ten dziwny facet. On za trzy tygodnie skończy siedemnaście lat. Wtedy będzie mógł robić co zechce.
-Tak!-Wuj Vernon był bardzo zdenerwowany. Już prawie krzyczał zapominając, że okno jest otwarte i może ich podsłuchać jakiś sąsiad.-Do jego wyjazdu stąd nie można go prowokować, ani dokuczać mu.
-Ale przecież Potter nie może mi nic zrobić!-Dudley nadal nie rozumiał co mu chcą powiedzieć rodzice.
-Teraz nie! Ale za trzy tygodnie będzie mógł z tobą zrobić co zechce! Może zamienić cię w szczura, prosiaka, nietoperza...-słychać było, że ciotkę Petunię poniosły emocje-...albo w cos równie paskudnego! Może rzucić jakąś klątwę na naszą rodzinę...
-Tak jak wtedy!-przerwał jej Dudley-Dwa lata temu...
-No właśnie Dudley!-Vernon ucieszył się, że jego syn wreszcie coś zrozumiał.
Dudley mówiłdalej, jakby nie słyszał głosu ojca.
-Poczułem wtedy takie straszne zimno, takie przygnębienie, jkabym nigdy już nie miałsię cieszyć... I wtedy to zobaczyłem, bardzo żywo...

*******************

Na razie tylko tyle, jeśli wam się spodoba, to będę pisać dalej.
Więc jeśli chcecie się dowiedzieć co Dudley zobaczył, gdy zaatakowali go dementorzy, to komentujcie!!!

VII część by Madzia_lily Madzia_lily 02/02/2007 16:09

Czytano 3282 razy Liczba komentarzy - 17

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.