Gdyby ktoÂś mu kiedyÂś powiedziaÂł, Âże jego najlepszy przyjaciel w wieku dwudziestu lat bĂŞdzie wychowywaÂł syna... czy tam cĂłrkĂŞ, nieistotne... nigdy by nie uwierzyÂł. Nie wynikaÂło to z samego zachowania Jamesa, po prostu on, Syriusz Black, nie byÂł gotowy, Âżeby jego prawie brat zostaÂł tatÂą. BrzmiaÂło to absurdalnie, ale czuÂł siĂŞ tak, jakby sam zrobiÂł komuÂś dziecko.

Chocia¿ nie... w tamtym momencie liczy³ siê tylko pora¿aj¹cy ból g³owy, wywo³any nadmiern¹ iloœci¹ alkoholu spo¿ytego minionego wieczoru wraz z Jamesem. W³aœciwie nie mia³ pojêcia, co w ogóle robi³... a z pewnoœci¹ by³o to g³upie. Jakim cudem znalaz³ siê w kilka godzin wczeœniej czystej i pachn¹cej, a obecnie brudnej i œmierdz¹cej poœcieli w sypialni. ByÌ mo¿e powinien zastanowiÌ siê, gdzie znajduj¹ siê "zw³oki" jego najlepszego przyjaciela, ale wci¹¿ miota³ siê miêdzy bolesn¹ jaw¹, a wielobarwnym i wiruj¹cym snem.
- Nie wierzĂŞ - usÂłyszaÂł kobiecy gÂłos, ktĂłry z ÂłatwoÂściÂą zidentyfikowaÂł. ByÂło w nim trochĂŞ zÂłoÂści, ale na szczĂŞÂście nie zabrakÂło rĂłwnieÂż rozbawienia, co w tamtym momencie ratowaÂło jego skĂłrĂŞ.

Otworzy³ oczy i zobaczy³ rozmazany obraz Lily w ciemnozielonym p³aszczu, który najwyraŸniej ba³a siê œci¹gn¹Ì. Podesz³a z niechêci¹ do okna, przeskakuj¹c po drodze przez kupkê rozwiniêtego papieru toaletowego, którego istnienia nie potrafi³ zrozumieÌ. Szybkim ruchem rozsunê³a zas³ony, a do pomieszczenia wdar³y siê promienie porannego s³oùca. Zmru¿y³ oczy, rozpoznaj¹c u siebie objawy œwiat³owstrêtu, ale te¿ powoli wraca³ do rzeczywistoœci.
- Bez urazy, Syriuszu, ale moja sypialnia wyglÂąda, jakby wytarzaÂł siĂŞ w niej bezdomny kundel - powiedziaÂła nadzwyczaj spokojnie, chociaÂż w jej oczach czaiÂło siĂŞ coÂś niebezpiecznego.
- Bior¹c po uwagê, ¿e spa³em w twoim ³ó¿ku, które obecnie przypomina bardziej legowisko, to nie mo¿esz mnie dzisiaj uraziÌ - powiedzia³ powoli, przeczesuj¹c swoje posklejane od nie wiadomo czego w³osy. - Nawet, jeœli pomijasz to, ¿e jestem psem rasowym.
- A rasa jaka? Brudas? - zapytaÂła unoszÂąc brwi. WyciÂągnĂŞÂła z szafy puchaty rĂŞcznik i rzuciÂła nim w Syriusza. - IdÂź siĂŞ umyj.

Z trudem wstaÂł i skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ Âłazienki. MiaÂł ochotĂŞ zwymiotowaĂŚ na podÂłogĂŞ, ale postanowiÂł dzielnie wytrwaĂŚ aÂż do wizyty w toalecie. CzuÂł siĂŞ jak na karuzeli z tym, Âże wcale nie sprawiaÂło mu to przyjemnoÂści. Po drodze wpadÂł na Jamesa, ktĂłrego przekrwione oczy wyraÂżaÂły wiĂŞcej, niÂż Syriusz chciaÂł wiedzieĂŚ. PrzeczesywaÂł swoje wilgotne wÂłosy i udaÂł siĂŞ do sypialni, nawet nie dostrzegajÂąc stojÂącego przy drzwiach od Âłazienki przyjaciela. Zanim jednak wkroczyÂł do pomieszczenia, w ktĂłrym przebywaÂła Lily, przetarÂł jeszcze twarz, a Syriusz pokazaÂł mu zaciÂśniĂŞte kciuki, ktĂłrych on i tak nie zobaczyÂł. Mimo to z czystym sumieniem Black udaÂł siĂŞ pod prysznic, bo przecieÂż gest "powodzenia" byÂł wystarczajÂącÂą pomocÂą w tej sprawie.

Syriusz nie by³ mi³oœnikiem k¹pieli, ale i tak musia³ doceniÌ letni¹ wodê, która powoli sp³ywa³a po jego ciele, oczyszczaj¹c skórê z brudu i pomagaj¹c w przywróceniu kontroli nad w³asnymi ruchami. £azienka Jamesa by³a o wiele przyjemniejsza, ni¿ ta w domu Blacka i to akurat nie mia³o nic wspólnego z posiadaniem wspó³lokatora p³ci ¿eùskiej. Potter przyzwyczajony by³ bowiem do wygody i odpowiednie wyposa¿enie domu stanowi³o dla niego niezbêdny element szczêœcia. Sam wielokrotnie sugerowa³ Syriuszowi zmianê miejsca zamieszkania, gdy¿ ciasne pomieszczenie z kremowo-zielonymi kafelkami i pokrytymi rdz¹ kranami nie mieœci³o siê w jego œwiatopogl¹dzie. W jego ³azience znajdowa³a siê du¿a kabina prysznicowa i wyj¹tkowo pojemna wanna. Jedn¹ ze œcian zajmowa³o ogromne lustro, w którym przejrzeÌ siê mog³aby nie tylko doros³a osoba, ale te¿ ca³e przedszkole.

Syriusz wyszedÂł spod prysznica i przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ przyglÂądaÂł siĂŞ swojemu odbiciu, marszczÂąc brwi i drapiÂąc siĂŞ po brzuchu.
SpoglÂądaÂł na niego wysoki mĂŞÂżczyzna, ktĂłrego mokre, ciemne wÂłosy opadaÂły na czoÂło. W czarnych oczach dostrzegalne byÂło zmĂŞczenie, chociaÂż twarz dla odmiany nie wyraÂżaÂła niezadowolenia. Na brodzie widniaÂły Âślady powoli rozwijajÂącego siĂŞ zarostu, ktĂłry w zaleÂżnoÂści od sytuacji stanowiÂł jego atut albo kojarzyÂł ze zbierajÂącym puszki alkoholikiem.

Owin¹³ siê rêcznikiem, jaki w przejawie dobrej woli ofiarowa³a mu Lily i zerkn¹³ na swoje ubrania. "Nie wygl¹da³y najlepiej" by³o w tamtej chwili eufemizmem. Syriusz westchn¹³ ciê¿ko i opuœci³ ³azienkê.
- Móg³byœ nie lataÌ pó³nagi w obecnoœci Lily? - wycedzi³ kompletnie ubrany James wci¹¿ przepitym g³osem. Trzyma³ w reku kubek z kaw¹, który Syriusz mia³ ochotê wyrwaÌ i wypiÌ duszkiem zawartoœÌ. Black spojrza³ na rudow³os¹ kobietê, która w tamtym momencie poprawia³a b³êkitny obrus na stole w salonie. Gdyby wiedzia³a, do czego s³u¿y³ ten kawa³ek materia³u kilka godzin wczeœniej... dlaczego ludzie podczas picia zachowuj¹ siê jak barany?
- Lily, poÂżycz mi coÂś do ubrania - zaÂśmiaÂł siĂŞ Syriusz, a James zdzieliÂł go wolnÂą piĂŞÂściÂą w ramiĂŞ. MÂłoda kobieta spojrzaÂła tylko na nich pytajÂąco, najwyraÂźniej nie rozumiejÂąc Âżartu. Nic w tym dziwnego, bo wÂłaÂściwie nie byÂł Âśmieszny.
- PrzysiĂŞgam wam, Âże jeszcze raz zrobicie coÂś takiego, bĂŞdziecie spaĂŚ w budzie na podwĂłrku - stwierdziÂła rzeczowo, chociaÂż na jej twarzy malowaÂł siĂŞ pogodny uÂśmiech. NajwyraÂźniej byÂła usatysfakcjonowana tym, co powiedziaÂł jej James... cokolwiek to byÂło.
- Budzie? - powtĂłrzyÂł Potter. - PrzecieÂż my nie mamy budy...
- Nie odzywaj siê - warknê³a Lily, a jej m¹¿ machinalnie skupi³ swoj¹ uwagê na kawie. - Normalnie dzieci, jak ja mam z wami wytrzymaÌ?
- Spokojnie, Lily - zwróci³ siê do niej Syriusz. - S³ysza³em, ¿e w ci¹¿y nie mo¿na siê denerwowaÌ, bo dziecko bêdzie rozchwiane emocjonalnie.
- To ma sens, jeÂśli przywoÂłamy przykÂład twojej mamusi... - zarechotaÂł James.
- WrĂłciÂł wam humor? - przerwaÂła mu Lily. - JuÂż nie pali was alkohol?
- Tylko poczucie winy - odpar³ skruszony James, odk³adaj¹c kawê na stó³ i podchodz¹c do swojej ¿ony. - Ale widzê, ¿e siê uœmiechasz, wiêc powoli coraz mniej...
- Nie podlizuj siĂŞ...
Stoj¹cy obok Syriusz przygl¹da³ im siê z mieszanymi uczuciami. Mo¿e i ³adne razem wygl¹dali, ale on mia³ trochê wykrzywione poczucie estetyki. W dodatku wci¹¿ waha³ siê miêdzy "cieszê siê z twojego szczêœcia", a "Bo¿e! Uciekajmy, ratujmy nasz¹ m³odoœÌ!". Dziecko z pewnoœci¹ mia³o wiele zmieniÌ w ¿yciu jego przyjaciela, ale czy James musia³ przeobraziÌ siê w siedz¹cego w fotelu i prawi¹cego mora³y nudziarza? Ka¿dy ojciec, którego Syriusz spotka³, wygl¹da³ w³aœnie tak albo jeszcze gorzej. Nawet rodzice Jamesa wpasowywali siê w ten schemat i Black musia³ to przyznaÌ, mimo sympatii, któr¹ ich darzy³. W jego g³owie nagle pojawi³o siê mnóstwo pytaù, których nie potrafi³ nawet sprecyzowaÌ.

- Wracam do siebie - powiedziaÂł nagle, a stojÂąca obok para spojrzaÂła na niego zdziwiona.
- Nago? - zapytaÂł James ze zÂłoÂśliwym uÂśmieszkiem.
- Bardzo zabawne. Dawaj lepiej coÂś do ubrania.
- Coœ, co zmieœci siê na twoj¹ wielk¹ dupê? Ciê¿ko bêdzie... - stwierdzi³ James i niezbyt szybkim krokiem uda³ siê na piêtro. Lily dopija³a jego kawê, przegl¹daj¹c jak¹œ wielk¹ ksiêgê.
- Jesteœ pewien, ¿e chcesz iœÌ? - zapyta³a z dziwnym uœmiechem, nie odrywaj¹c spojrzenie od stolika. Black zerkn¹³ na ni¹ zdziwiony i podrapa³ siê po szyi. Lily podnios³a opas³y tom, na którym z³otymi literami wygrawerowano "Historia Hogwartu". Niewiele to wyjaœnia³o, mo¿e tylko wbi³o Syriusza w ziemiê, bo kompletnie nie wiedzia³, co dzieje jego szko³y maj¹ wspólnego z alkoholem i brudnym psem.

Kiedy byli w trzeciej klasie, za³o¿yli siê we czwórkê, ¿e ten, kto nie wykona jakiegoœ wybitnie idiotycznego zadania, bêdzie musia³ przeczytaÌ najgorsz¹ ksi¹¿kê œwiata. W praktyce oczywiœcie przegranym okaza³ siê Peter, a z³oœliwi koledzy wybrali dla niego nic innego tylko w³aœnie "Historiê Hogwartu". PóŸniej okaza³o siê, ¿e z tym dzie³em zapoznali siê wszyscy, tylko ¿e ka¿dy czyta³ inny w¹tek. Po wielu latach Syriusz naprawdê docenia³ wk³ad autora i sam¹ ksiêgê, która pozbawia³a ich z³udzeù dotycz¹cych kolejnych psot w kilka sekund. By³a naprawdê niezawodna, nawet jeœli nie nale¿a³a do jego ulubionych lektur. To dziêki niej uda³o im siê stworzyÌ mapê huncwotów... jaki to ¿al, ¿e przepad³a.
- Zagadka? - zapyta³ w koùcu, widz¹c uœmiech Lily. - Ksi¹¿ka... pewnie przeczyta³aœ coœ ciekawego... w Hogwarcie.
- A jakie dzieÂła masz w bibliotece szkolnej? - dopytywaÂła.
- Wszystkie? - zaÂśmiaÂł siĂŞ wesoÂło.
- WÂłaÂśnie tak. - OdÂłoÂżyÂła tom ponownie na stolik i usiadÂła na kanapie. Na jej twarzy pojawiÂło siĂŞ samozadowolenie, ktĂłre zaraz ustÂąpiÂło zamyÂśleniu.

Po schodach zbieg³ James, przeskakuj¹c po dwa schodki na raz. Rzuci³ w Syriusza ubraniami, które dla niego znalaz³ i usiad³ na wolnym fotelu. Spojrza³ na przyjaciela znacz¹co i chwyci³ jab³ko le¿¹ce w ceramicznej misie.

WciÂśniĂŞcie siĂŞ w odzieÂż o wiele drobniejszego Pottera, nie naleÂżaÂło do najprzyjemniejszych czynnoÂści w ciÂągu dnia, ale Syriusz wiĂŞkszego wyboru nie miaÂł. Jego ubrania z poprzedniego wieczoru nadawaÂły siĂŞ najwyÂżej na szmaty do podÂłogi, a paradowanie w rĂŞczniku do poÂłudnia mogÂło przekroczyĂŚ delikatnÂą granicĂŞ cierpliwoÂści Jamesa.
- MoÂże po prostu siĂŞ do nas przeprowadÂź, bĂŞdziesz miaÂł tu wÂłasne spodnie - zaÂśmiaÂła siĂŞ Lily, widzÂą skrzywionÂą twarz Syriusza, ktĂłry wÂłaÂśnie wrĂłciÂł do salonu.
- Jasne, kiedy tylko chcesz - odparÂł, poprawiajÂąc koszulkĂŞ. - A bĂŞdĂŞ mĂłgÂł z wami spaĂŚ?
- Doskwiera ci samotnoœÌ? - zapyta³ James, unosz¹c brwi.
- Straszliwie... - PodrapaÂł siĂŞ po nosie, przybierajÂąc postaĂŚ niewinnego chÂłopca. - Jak to mĂłwiÂł Micheal Schrooger: Nie ma nic gorszego niÂż chÂłodna poÂściel...
- BÂłagam, tylko nie cytuj znowu "SzpiegujÂących".

Syriusz uwielbia³ ksi¹¿ki o czarodzieju z pomaraùczow¹ muszk¹, który w ci¹gu kilku dni rozwi¹zywa³ najbardziej skomplikowane magiczne zagadki. Ca³a akcja powieœci bawi³a go do tego stopnia, ¿e cytowa³ jej fragmenty przy ka¿dej nadarzaj¹cej siê okazji... nawet jeœli nikogo to nie interesowa³o.
- Dobra, to o co chodzi z tÂą bibliotekÂą? ZnalazÂłaÂś coÂś znaczÂącego? - Syriusz zwrĂłciÂł siĂŞ do Lily, ignorujÂąc zÂłoÂśliwy uÂśmieszek Jamesa.
- Dok³adnie tak - powiedzia³a, po czym zrobi³a d³ug¹, irytuj¹c¹ pauzê. - Przejrza³am chyba wszystkie mo¿liwe ksi¹¿ki na temat magicznych plemion, nie wykluczaj¹c tych z dzia³u zakazanego. Nie znalaz³am nazbyt wiele informacji. Trafi³am jednak na kilka poszlak, które mog¹ nam bardzo pomóc w rozwik³aniu zagadki czarnego kamienia. Nie mog³am tego zabraÌ ze sob¹, znacie nasz¹ szkoln¹ bibliotekarkê... ale spisa³am kilka wa¿niejszych informacji. - W tym momencie wyci¹gnê³a spomiêdzy kartek
"Historii Hogwartu" drobny kawaÂłek pergaminu. James wstaÂł z fotela i zajrzaÂł jej przez ramiĂŞ, ale niewiele mĂłgÂł odczytaĂŚ z tej odlegÂłoÂści.
- Czyli wykraczamy poza granice legend i zajmujemy siê faktami? - zaœmia³ siê Syriusz i westchn¹³ ciê¿ko. Nagle do jego g³owy powróci³ obraz nieprzytomnej Liny, o której wci¹¿ nie mieli ¿adnych informacji. Jej porwanie stanowi³o kolejne pytanie na jego liœcie nierozwi¹zanych zagadek.
- Faktycznie plemiê Surgów mia³o swoje miejsce w historii, ale to ludy wymar³e, które maj¹ jedynie swoich "wymieszanych" potomków. ¯yli gdzieœ w kotlinie Kongo, chocia¿ dok³adnego po³o¿enia ich wioski nie da siê zidentyfikowaÌ. Co zreszt¹ nie jest dziwne, bo wiêkszoœÌ zbiorowisk tego typu ukrywa³o siê przed mugolami i magicznymi barbarzyùcami. W ka¿dym razie ich ¿ycie jest opisane dosyÌ sk¹po, ale ponoÌ to byli okrutni ludzie. Che³pili siê swoimi krwawymi osi¹gniêciami, atakowali inne wioski, porywali kobiety, dzieci. Do romantycznych raczej nie nale¿eli. Znalaz³am drobn¹ wzmiankê na temat tych czarnych kamieni, które rzekomo mieli nosiÌ mê¿czyŸni. Tylko w tej ksiêdze napisali, ¿e nie oznacza³o to wcale ¿adnej mi³oœci, przywi¹zania, ale wrêcz odwrotnie: skrytoœÌ, powagê, odseparowanie...
- Taka tam drobna pomyÂłka - wtrÂąciÂł cicho James, uÂśmiechajÂąc siĂŞ znaczÂąco do Syriusza.
- ... W ogóle wœród Surgów nie istnia³y ma³¿eùstwa, tylko coœ na zasadzie zwi¹zków niesformalizowanych... o ile w ogóle mo¿na tak mówiÌ. Tak czy inaczej, nie by³o tam ¿adnych ceremonii zaœlubin, ludzie po prostu ¿yli sobie w parach... ot tak, bez przysiêgi. Co nie zmienia faktu, ¿e zdrada by³a bardzo surowo karana: najczêœciej poprzez wy³amanie ¿ebra... cokolwiek to znaczy.
- Czyli czarny kamieĂą to tylko symbol? W takim razie po co on Gibbonowi? - zapytaÂł Syriusz, marszczÂąc brwi.
PrzypomniaÂł sobie twarz ÂŚmiercioÂżercy, ktĂłrego spotkaÂł podczas swojej pierwszej wizyty w Leonoscars. PotĂŞÂżny czÂłowiek o malutkich, czarnych oczach budziÂł grozĂŞ wÂśrĂłd spoÂłeczeĂąstwa. ByÂł z pewnoÂściÂą jednym z pierwszych zwolennikĂłw Lorda Voldemorta, ktĂłrego udaÂło siĂŞ zdemaskowaĂŚ. Do tej pory jednak pozostawaÂł na wolnoÂści, chociaÂż jego poczynania kontrolowaÂło biuro aurorĂłw z Frankiem Longbottomem na czele.
- Nie wiemy tego, w koĂącu Âżaden przedstawiciel SurgĂłw nie pochwaliÂłby siĂŞ magicznymi wÂłaÂściwoÂściami waÂżnego dla nich przedmiotu - wtrÂąciÂł James. - Tylko problem polega na tym, Âże ta moc nie jest wyczuwalna przez pospolitego czarodzieja, nawet jak bardzo siĂŞ stara.
Syriusz siêgn¹³ po dzban z sokiem i, nie drêcz¹c siê poszukiwaniem szklanki, wypi³ zawartoœÌ. Od razu poczu³ siê lepiej. Lily spojrza³a na niego z dezaprobat¹, ale w ostatecznoœci powstrzyma³a siê od komentarza i kontynuowa³a swój monolog:
- W innej ksiĂŞdze znalazÂłam informacje, Âże badania nad ludami SurgĂłw prowadziÂł niejaki Ernest Clode: amerykaĂąski profesor i nauczyciel w tamtejszej szkole magii, ale prace porzucono po jego Âśmierci siedem lat temu. Jednak w jego grupie znajdowaÂło siĂŞ sporo osĂłb i moÂże warto ich poszukaĂŚ.
- Ile ich tam jest? - rzuci³ Syriusz, na co Lily poda³a mu zapisany kawa³ek pergaminu. Znajdowa³o siê na nim piêÌ ró¿nych nazwisk, które nic Blackowi nie mówi³y.
- Uda³o mi siê tylko ustaliÌ, ¿e Maurycy Badlin zrezygnowa³ z pracy zaraz po miesi¹cu, dlatego nic siê od niego nie dowiemy. Natomiast Igrid Ivaneska zginê³a podczas swojej podró¿y po Azji. Towarzyszy³ jej Salim Noran, ale niewielkie mamy szanse na znalezienie go. Pozosta³a dwójka pracuje wci¹¿ w amerykaùskiej szkole.
Szko³a w Stanach Zjednoczonych s³ynê³a ze swojej goœcinnoœci, czego nie mo¿na by³o powiedzieÌ o Hogwarcie, Durmstrangu czy Beauxbatons. Nikt z tamtejszych nauczycieli czy dyrektorów nie stara³ siê za wszelk¹ cenê schowaÌ budynku, aby ¿aden wœcibski czarodziej nie móg³ ich odwiedziÌ. Mugoli odstrasza³a po prostu rozci¹gaj¹ca siê pustynia, najpewniej sztucznie utworzona przez panuj¹ce w³adze. Ze wszystkich szkó³ magii to w³aœnie o tej wiadomo by³o najwiêcej, chocia¿ mo¿na by³o podejrzewaÌ, ¿e najwa¿niejsze pozosta³o ukryte.
- Czyli mam jechaÌ do Teksasu? - westchn¹³ Syriusz.

Nigdy nie by³ poza Europ¹ i wycieczka poza ten stary kontynent powinna go fascynowaÌ. Zapewne te¿ tak w³aœnie by do tego podszed³, gdyby nie dzia³ania Lorda Voldemorta i Œmiercio¿erców. Po prostu czu³ niepokój, ¿e podczas jego nieobecnoœci, któremuœ z jego przyjació³ mo¿e siê coœ staÌ.
- W¹tpiê, by tych dwóch profesorków cokolwiek nam powiedzia³o. Jeœli mamy zdobyÌ jak¹œ przydatn¹ wiedzê, lepiej od razu zaj¹Ì siê Noranem... - rzuci³ James, ignoruj¹c zdziwienie na twarzy Lily.
- Wydaje ci siê, ¿e skoro kogoœ trudniej znaleŸÌ, to powie nam wiêcej?
- Zawsze tak jest. JeÂśli coÂś Âłatwo zdobyĂŚ, nie ma wielkiej wartoÂści. Nie zrozumiesz tego, bo jesteÂś kobietÂą.
- Co za akt szowinizmu, kochanie. Odzywa siê w tobie instynkt zdobywcy? - powiedzia³a z k¹œliwym uœmiechem, odgarniaj¹c swoje kasztanowe w³osy.
- To Teksas czy Noran, bo ju¿ g³upiejê pod wp³ywem tej waszej ma³¿eùskiej sprzeczki... - przerwa³ im Syriusz.

Odpowiedzia³a mu mieszanina dŸwiêków, które brzmia³y jak "Teksas" i "Noran" wypowiedziane jednoczeœnie. Westchn¹³ ciê¿ko i opad³ na fotel, czuj¹c, jak niezbyt wygodne spodnie wpijaj¹ mu siê w poœladki.