Wakacje W Krzywym Zwierciadle: Śmierciożercy Na Majorce.

Lord Voldemort wszedł do kryjówki Śmierciożerców. Ubrany był w żółte krótkie spodenki, jasny podkoszulek z napisem: I`m The Best. Na nogach miał jasno-niebieskie klapki, na ramieniu trzymał pomarańczową torbę podróżną. Uroku dodawały mu ciemne okulary.

Czarny Pan postawił torbę na stole i popatrzył po zgromadzonych Śmierciojadkach. Każdy był ubrany w podobnym stylu, ale najbardziej wyróżniał się Lucjusz Malfoy: Miał na sobie żółte klapki, ciemnozielone spodenki i różowy T-shirt. Ale to nic. Najbardziej rzucało się w oczy to, że przefarbował swoje niemal białe włosy na... krwistoczerwony kolor.
Reszta Jadków się zbytnio nie wyróżniała z tłumu. Wyglądali tak, jak im kazał wyglądać Czarny Voldek; byli teraz zwykłymi turystami, udającymi się na wakacje.

- Widzę że doskonale się wywiązaliście z mojego polecenia.- Lordi Voldi odezwał się miłym głosem. Wszyscy doznali już drugiego szoku w tym tygodniu. Po raz pierwszy było to jak kazał im przygotować się na wyjazd na wakacje, a teraz mówił do nich z uczuciem.- A tobie Lucjuszu naprawdę nie zabrakło wyobraźni.

- Dziękuję Panie.- Malfoy ukłonił się.

- No to zbieramy się.- Voldek uśmiechnął się promiennie.-
Deportujemy się na Majorkę. Zamówiłem już dla nas pokoje.

Śmierciożercy spojrzeli po sobie zdziwieni. Jeszcze nigdy Czarny Pan, niczego im nie zafundował. A teraz taka odmiana, ale nikt nie był zły z tego powodu, wręcz przeciwnie, każdy się cieszył. No bo kiedy to najbardziej wymagający szef na świecie funduje, coś innego niż cierpienie i upokorzenie, swoim pracownikom?

Czarny Pan, Ten, Który Zafundował Swoim Poplecznikom Urlop, wytłumaczył im jak dostać się na miejsce, po czym każdy się deportował.

Kilkanaście suchych trzasków rozległo się nieopodal luksusowego hotelu. Znikąd zmaterializowała się grupa turystów. Czarny Voldek poprowadził Jadków do hotelu.

- Dzień dobry.- Voldi zwrócił się do recepcjonistki-mugolki.

Mroczne sługi o mało zawału nie dostały, gdy usłyszały jak ich szef, Mroczny Wysłannik samego Szatana uprzejmie zwraca się do ładnej, ale bądź co bądź- mugolki.

- Dzień dobry. W czym mogę służyć?- Dziewczyna uśmiechnęła się uprzejmie.

- Mamy rezerwację na kilka pokoi. Na nazwisko Lord Voldemort.

Dziewczyna postukała w klawisze.

- Tak zgadza się. Pokoje od 112 do 117. Oto klucze- Podała mu pęk kluczy.- W czymś jeszcze pomóc?

- Czy nie miałaby pani ochoty na drinka po pracy?

Śmierciożercy wybałuszyli oczy na swojego pana, a Lucjusz aż się przewrócił. Lord jednak się tym nie przejmował. Prawdę mówiąc nie widział nic innego, oprócz przepięknej mugolskiej dziewczyny. Nie wierzyli własnym oczom i uszom. Ich szef umawiał się na randkę z mugolką.

- Oczywiście.- Dziewczyna uśmiechnęła się zalotnie.- Może spotkamy się w barze r Lux-cuksr1;? Trafisz?

- Oczywiście. No to do wieczora.- Voldemort mrugnął do niej okiem i odszedł od okienka.- Tak się sprawy załatwia.

- Mam nadzieję panie, że umówiłeś się z nią tylko po to, aby zadać jej okrutne cierpienia i śmierć.- Lucjusz odważył się zakwestionować pomysł swojego pracodawcy.

Czarny Pan spojrzał na niego jak na wariata.

- Czyś ty zgłupiał? Taką ładną dziewczynę dać na zmarnowanie? Toż to świętokradztwo. Jakieś brzydule zabijać, to rozumiem. Człowiek wtedy odda przysługę innym, ale takie śliczne oczka zmarnować? Wstydź się Lucjuszu.

Udali się do pokoi. Po szybkim rekonesansie Czarny Voldek wybrał sobie odpowiedni pokój. Z tylko sobie znanych powodów oznajmił, że on będzie sam spał w pokoju, a ponieważ pokoje były dwuosobowe, a ich była liczba parzysta, to Lucjusz zmuszony był zamieszkać w pokoju z Crabbe`em i Goyle`em. Malfoy senior był bardzo niezadowolony z tego powodu. Liczył na to, że jak zamieszka z Obliczem Szatana Na Ziemi, i jak się schlają to może Lord mu coś wyjawi, jakiś sekret, w pijackim afekcie. Miałby także szansę, aby bardziej się podlizać szefowi, a teraz jego plany spełzły na niczym.

- Dobra chłopaki, ja biorę to łóżko.- Malfoy powiedział do swoich współlokatorów.

- Ej, a co z nami?- Zapytał Goyle.- Mamy spać na jednym łóżku?

Malfoy aż walnął głową w ścianę. Co za idioci, pomyślał.

- Wy naprawdę jesteście tacy głupi, czy tylko udajecie? A od czego macie różdżki?

Obydwaj pokiwali głowami ze zrozumieniem. Po chwili jednak przestali się śmiać.

- Ale... my, no tego, wiesz...- Crabbe zaczął się jąkać.

- Nie mów że jesteście... !- Krzyknął Lu, patrząc na mężczyzn stojących jeden przy drugim.

Każdy inny by zareagował, ale nie oni. Po prostu byli tacy tępi, że nie wiedzieli o co mu chodzi.

- Jeżeli jesteście tępakami, to wypad mi z pokoju!- Malfoy był zły na nich, na siebie, na cały świat, a już w szczególności na Czarnego Voldiego.

Najgorsi tępacy na świecie dopiero teraz zrozumieli o co mu chodzi.

Odsunęli się od siebie pośpiesznie, aby Malfoy sobie czegoś o nich nie pomyślał, ale na to było już za późno.

- Nie, Lu, my nie tacy.- Crabbe zaczął się niezdarnie tłumaczyć.- My mieli na myśli, że my no wiesz... nie umiemy...- Nie mógł znaleźć odpowiedniego słowa.

Malfoy zaczął płakać ze śmiechu. Tarzał się po podłodze. Nie mógł uwierzyć, że ci dwaj są takimi strasznymi debilami. Zawsze wiedział, że są niedokładni umysłowo, ale nie wiedział, że aż tak. Być takim idiotą, żeby nie umieć sobie wyczarować łóżka? To co by było, gdyby stracili dom? Każdy inny czarodziej by sobie poradził, ale oni z pewnością by zamieszkali pod mostem, jak jakiś parszywy mugol.

- Na mnie nie liczcie, ja idiotom nie pomagam.- Był zły na tych idiotów, ale sam nie wiedział, co wywołało u niego tę złość.- Idźcie do naszego pana, on może wam pomoże.

Lucjusz Malfoy, stary spryciarz, cwaniak nad cwaniaki, morderca, człowiek bez skrupułów, nie znający takiego pojęcia jak sumienie, nie wierzył w to, że któryś z tych debili ośmieli się to zrobić. A jednak. Goyle wzruszył ramionami i wyszedł z pokoju. Malfoyowi na ten widok szczęka opadła. Był tak zdziwiony, że jeden z tych idiotów zdecydował się na tak ryzykowny krok, że Lucjusz zaczął bać się o swoje życie. Jakby Czarne Panisko dowiedziało się, że to on był pomysłodawcą, to Lu od razu wy wyleciał za okno, a jego wnętrzności chwilę za nim. Lucjusz, wielki spryciarz, ubzdurał sobie, że jak schowa się w łazience, to będzie bezpieczny. Jak sobie pomyślał, tak i zrobił. Dał nura i schował się pod umywalką. Na dodatek zgasił światło. Biedaczek myślał, że Lord Vold go nie dojrzy po ciemku. Czekał niecierpliwie na rozwój. Po kilku minutach znudziło mu się banie o swoje życie, i postanowił wychylić się z kryjówki. To co zobaczył szczerze go zdumiało. Otóż Czarny Vodlek, ucieleśnienie mroczności, wysłannik Diabła-Szatana, etc., etc., siedział na fotelu i zabawiał dwóch idiotów! Popijali sobie do tego najlepszą mugolską wódkę.

- Mówię wam chłopaki! To było takie śmieszne, że...- Voldek nie dokończył, ale pajace nadal śmieli się do rozpuku. r11; O Lucjusz! Chodź do nas. Napijesz się?

Lucjusz spojrzał niepewnie na swojego mocodawcę, i kiwną głową, że tak. I nie było to wymuszone. Miał szczerą ochotę się napić. Co tam napić! On chciał się zalać w trupa, i to tak mocno, żeby rano nie wiedział co się dzieję. Wziął szklankę z wódką i wychylił zawartość na raz. Gestem poprosił o kolejną porcję.

- Siadaj Lu, co tak będziesz stał jak chłop po prośbie?- Voldek wskazał Malfoyowi seniorowi miejsce obok siebie.- Ech, po raz kolejny się dzisiaj na tobie zawiodłem, Lu.

Malfoyowi zimny pot skropił plecy, kark i miejsce pod pachami, oraz kilka innych, niegodnych ( poza jedną), części ciała. Skoro The Black Lord mówi, że się na nim po raz któryś zawiódł, to Lu Malfoy zaczął się powoli żegnać z życiem. Czym prędzej nalał sobie całą szklankę wódki, chcąc się choć trochę znieczulić. Wypił wódkę duszkiem, odrzucił szklankę i zaczął pić z gwinta. Jak mam umrzeć, to chociaż schlam się po raz ostatni.

- Ej, Lu!- Voldi Lordi zabrał mu butelkę.- Co się tak denerwujesz, tak jak kura przed zniesieniem jajka? Ktoś mówi, że cię będę bił? Chłopie, ty se weź na wstrzymanie. Ja wam wakacje robię, żebyście mi tu nie zbzikowali, a ty jakieś jaja odwalasz. Ja ci chcę tylko powiedzieć, że zawiodłem się na tobie, bo odmówiłeś pomocy przyjaciołom. Jak tak możesz? Chłopaki nie umieją, to trzeba im wytłumaczyć, a nie wyśmiewać. Nikt nie jest doskonały. Nie można tak odrzucać potrzeb innych.

Lucjusz powinien się przestać martwić, ale te słowa zdenerwowały go tylko jeszcze bardziej. Chwycił stojącą na stole butelkę i zaczął ją systematycznie- czyli jednym haustem- opróżniać.

c.d.n

Wakacje W Krzywym Zwierciadle: Śmierciożercy Na Majorce Dzikimmzpl 27/07/2007 13:07

Czytano 4360 razy Liczba komentarzy - 69

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.