Hermiona i Draco. Rozterki sercowe.



Poszedłem na błonie. Stała tam. Miałem nadzieję, że mnie zauważy, że da jakiś znak. Myliłem się jednak co do jej uczuć. Miałem nadzieję, że mnie kocha. Ja przecież ją kocham! Nie wiem co mam począć. Tak pięknie było kiedy byliśmy razem. Wspólne spacery na błoniach i po zamku w chłodniejsze dni. Och... było tak cudownie. Gdyby tylko Hermionuś chciała do mnie wrócić. Wiele bym za to dał. Chciałabym, żebyśmy znowu byli razem.

Rano na śniadaniu, nie mogłem się oprzeć i poszedłem do niej. Jak zwykle siedziała przy stole Gryfonów, więc zaprosiłem ją do naszego stołu. Nie chciała przyjść. Ba! Nawet się do mnie nie obróciła. Bardzo cierpiałem z tego powodu. Ojciec pogadał ze Snape'm, więc kazał się przesiąść Hermionuś na miejsce Goyle'a, który był w szpitalu. Crabbe też się zmył, żeby nam nie przeszkadzać. Siedzieliśmy tak razem na eliksirach, aż ona się do mnie odezwała. Zapytała czego chcę. Powiedziałem jej szczerą prawdę z serca. Na prawde ją kocham. Na poczatku się wzbraniałem, ale już dłużej nie mogę. Nawet ojciec zaakceptowali ją. W końcu jest szlamą. Nie wiem co będzie jeśli nie zgodzi się żebyśmy dalej byli razem.Nie wiem. Mamy się spotkać dzisiaj na błoniach po 19:00. Mam nadzieję, że przyjdzie. Musi przyjść.

Kilka godzin później poszedłem na te cholerne błonia. I co tam zastałem?! Hagrida! Tego starego olbrzyma, gajowego Hogwartu. Płakał, bo jego smok Norbert się rozchorował. Jakby mnie to obchodziło!? Hermionuś pocieszała go. Zrobiło mi się cieplej na sercu, kiedy ją zobaczyłem jaka jest dobra. Czułem, że to ta jedyna. Nagle Hagrid się zerwał i pobiegł do swojej chaty. Nie wiedziałem co się dzieje, ale Hermiona wytłumaczyła mi, że wstydzi się płakać przy nim. Poszedłem więc do zamku. Wieczór miałem stracony. Na szczęście tylko tak myślałem. W nocy, około 21, Hermionuś przysłała list przez jakiegoś skrzata domowego. Napisała, że chce się spotkać w Wielkiej Sali za godzinę. Ubrałem się szybko, ale tak żeby nie słyszeli Crabbe i Goyle. Wybiegłem na korytarz. Słyszałem czyjeś kroki, więc schowałem się za posągiem. Okazało się, że to tylko kot Filcha. Pobiegłem dalej nie zważając na okrzyki portretów. Wszedłem do Wielkiej Sali, a Hermiona czekała tam. Była ubrana w jakiś szlafrok. Dopiero po kilku minutach zauważyłem, że zmieniła fryzurę. Miała teraz krótkie proste włosy. Powiedziałem jej, że pięknie wygląda. Ucieszyła się. Zaczęliśmy rozmawiać, o tym co od siebie oczekujemy, czy tylko będziemy się spotykać, czy może coś więcej. Nie wiedziałem co powiedzieć, więc powiedziałem, że ją kocham. Chyba wystarczyło. Zbliżyliśmy się do siebie i.. pocałowałem ją. Nie wiedziałem co począć, bo to był nasz pierwszy pocałunek. Kiedyś, kiedy wcześniej ze sobą byliśmy, nie całowaliśmy się tak jak dziś. Jedną ręką trzymałem ją w talii, a drugą gładziłem ją po włosach. Czułem się wspaniale. Wtedy zacząłem zbliżać się do niej coraz bardziej. Przylgneliśmy do siebie, jak dwa magnesy. Byłem szczęśliwy. Na prawde zakochany. I wtedy weszła McGonagall. Była przerażona.Kiedyś słyszała jak nazwałem moją Hermionę, szlamą, więc teraz była zdziwiona widząc nas razem. Nie wiedziałem co powiedzieć, więc siedziałem cicho. Ona zaskoczona oznajmiła tylko, że uczniowie powinni być już w pokojach wspólnych i łóżkach. Poszliśmy razem do wyjścia i na korytarzu, ja poszedłem do lochów, a Hermionuś do ich pokoju wspólnego. Powiedziała, że napisze, że jakoś się ze mną skonatktuje, żeby umówić sie na spotkanie. Poszedłem spać szczęśliwy jak nigdy. Zakochany.

Fragment pamiętnika Draco Malfoya o miłości jaką darzy Hermionę.

Cd. nastąpi...

Sweet_Hermionus 04/19/2008 16:26

Czytano 8462 razy Liczba komentarzy - 122

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.