Odgłos kroków... krótka rozmowa... znowu kroki... zielony błysk....
- Nieeee! - Harry obudził się z okrzykiem przerażenia. Rozejrzał się dookoła, ten sen był taki realny. Śniło mu się, to co wydarzyło się w czerwcu. Pamiętał to aż za dobrze, sen nie musiał mu o tym przypomianać. Szybko wstał z łóżka, ubrał się i obudził Rona.
- Hej, Ron. Wstawaj! Nie pamiętasz co wczoraj powiedziała twoja mama? Powiedziała, że chce nas widzieć w kuchni, najpóźniej o dziewiątej, a jest za pięć.
Ron szybko zerwał się z łóżka.
- O, nie! - krzyknął z przerażeniem. - Dzisiaj jest piąty lipiec. Ślub Fleur i Billa. - złapał się za głowę. Widać było, że całkowicie o tym zapomniał.
Zeszli na dół. Cała rodzina Weasleyów biegała w tą i z powrotem, czyniąc ostatnie poprawki. Hermiona, Ginny i pani Weasley znajdowały się w kuchni. Gotowały różne potrawy na wesele. Pani Weasley zobaczyła wchodzących chłopców:
- No, jesteście nareszcie! - powiedziała z groźną miną - Już miałam po was iść. W ogrodzie ustawione są stoły na ponad sto osób. Musicie wszystkie nakryć!
Ron spojrzał na Harry'ego i obaj głośno westchnęli. Wiedzieli, że czeka ich praca na całe przedpołudnie.
Wyszli do ogrodu. Słońce świeciło mocno, a po ogrodzie ganiały się gnomy.
- No to chyba trzeba zacząć? - zapytał Ron.
- Tak, chyba tak.
Tak jak przewidywali, praca zajęła im bardzo dużo czasu. Stoły skończyli nakrywać dokładnie o dwunastej. Ron położył na stole ostatnią parę sztućców i uniósł ręce w geście triumfu.
- Victoria! - wrzasnął. - Skończyliśmy.
Skierowali swoje kroki w stronę Nory. Wszyscy byli już gotowi.
- Przebierzcie się, szybko! - powiedziała pani Weasley i machnęła różdżką, a na jej szyi zmaterializował się śliczny srebrny naszynik.
Gdy wszyscy byli już gotowi, pod Norę podjechały samochody, które Kingsley wynajął z Ministerstwa bez większych trudności. Ślub miał się odbyć w mugolskim kościele.
O godzinie czternastej samochody wjechały na podjazd przed wielkim gmachem kościoła. Wszyscy zasiedli w ławkach ( Hagrid z pewną trudnością ), czekając na wejście pary młodej. Nie minęło pięć minut, gdy rozległy się fanfary i para weszła do kościoła. Harry spojrzał na Billa. Jego twarz była pokiereszowana od ukąszeń wilkołaka. Wszystko zdarzyło się w dzień śmierci Dumbledore'a. Na szczęście wilkołak nie był wtedy przemieniony i Bill nie stał się wilkołakiem, ale ran na jego twarzy nie dało się wyleczyć. Wybraniec na wspomnienie tych chwil, poczuł dziwny ucisk w żołądku. Harry przeniósł swój wzrok na Fleur. Młoda francuzka szła z wysoko podniesioną głową, dumna i pewna siebie. Jej twarz była blada, a na ustach gościł uśmiech. Ubrana była w piękną białą suknię, włosy miała upięte w niespotykaną fryzurę, do której przypięty był welon, który sięgał jej aż do pasa. Na szyi miała delikatny złoty naszyjnik, na ręce podobną bransoletkę.
Ceremonia prawie dobiegła końca. Para młoda właśnie kończyła nakładać sobie obrączki, gdy rozległy się okrzyki i trzaski oznaczające zapewne deportację lub aportację.
Wszyscy wybiegli z kościoła. Harry był na samym czele tej grupy. Zatrzymał się nagle. To co zobaczył sprawiło, że nogi wrosły mu w chodnik. Pierwsza myśl jaka przyszła mu do głowy, to to, że przed chwilą byli tu słudzy Czarnego Pana, czyli Śmierciożercy. Nad jednym z domów wisiał Mroczny Znak.
Nagle z tyłu dobiegł pisk Hermiony. Harry szybko się odwrócił. Dziewczyna stała i patrzyła się na jakiś punkt na ulicy.
- Co jest...? - zapytał. Nikt nie musiał mu odpowiadać, bo właśnie to zobaczył. Na ulicy leżał Neville Longbottom. Harry cofnął się ze strachem.
- Nie to... to niemożliwe! - chłopiec nie uwierzył w to co zobaczył. Obrócił się. Ron stał z szeroko otwartymi ustami, Hermiona i Ginny ocierały łzy. Nikt nie chciał uwierzyć...
Pierwszy wziął się w garść Remus Lupin. Podszedł do Nevilla, zbadał mu puls, po czym powrócił do zaproszonych gości. Podszedł do Harry'ego i powiedział:
- Naprawdę bardzo mi przykro, Harry - nie patrzył mu w oczy. - Nie ma sensu tu stać, aurorzy zaraz tu będą. Jedziemy do Kwatery Głównej Zakonu Feniksa.
Harry nie chciał z nikim rozmawiać. Poszedł do swojej sypialni. Położył się do łóżka i pogrążył w myślach. Dlaczego zabili akurat Nevilla? Ta myśl nie dawała mu spokoju. Nagle zrobiło mu się żal Billa i Fleur. To był ich ślub, a Lord Voldemort wszystko zniszczył. Harry poczuł do niego jeszcze większą nienawiść niż dotychczas.
- Zniszczę go! - szepnął sam do siebie i poszedł spać. Wiedział, że jutro czeka go rozmowa z którymś z członków Zakonu Feniksa. Pomyślał, że na pewno nie będzie łatwo.
- Voldemort zniszczył wiele dobra i nadziei na tym świecie - szepnął jeszcze raz do siebie. - Wystarczająco wiele, by położyć temu kres! - to powiedziawszy zapadł w głęboki sen.
Następnego dnia Harry'ego obudził Krzywołap, wskakując prosto na jego głowę. Wiedząc, że już nie zaśnie, ubrał się i zszedł na dół.
W kuchni było parę osób, w tym Remus Lupin, Hermiona, Ron i Ginny. Nikt nic nie mówił. Wszyscy sprawiali wrażenie osowiałych i pogrążonych w swoich myślach. Harry miał nadzieję, że nie będą musieli rozmawiać o wczorajszym dniu. Niestety się zawiódł, bo Hermiona zapytała:
- Jak myślicie, dlaczego Voldemort zabił Neville'a?
- Myślę, Hermiono, że to wcale nie był Voldemort. Według mnie zrobił to ktoś na jego polecenie. Ale dlaczego...? Tego nie wiem.
- Przepowiednia... - szepnął cicho Harry. Lupin spojrzał na niego z zaciekawieniem.
- Bardzo możliwe, Harry. Voldemort na początku nie brał go pod uwagę, ale teraz zrozumiał, że to błąd. Neville, mógł być przecież Wybrańcem. Oczywiście gdybyś ty nim nie był.
Harry'ego bardzo zaskoczyły te słowa. Nie te, że Neville mógłby być Wybrańcem, tylko ogólnie to, że wiedział o przepowiedni.
- Skąd pan wie...?
- Harry, przyjaźniłem się z twoim ojcem. Myślisz, że nie powiedziałby jednemu ze swoich najlepszych przyjaciół o tak ważnej, szczególnie w tamtych czasach, rzeczy?
Chłopiec nie odpowiedział. Zamyślił się głęboko. A więc wiedzieli o przepowiedni. Wiedzieli, ale mu o niej nie powiedzieli. No bo chyba, gdy Lupin ją zna to znał ją także Syriusz? Harry poczuł się potwornie oszukany. Jak zwykle dowiedział się ostatni.
Chłopiec sięgnął po dzbanek stojący na stole i nalał sobie soku. Wypił go szybko i wyszedł.
Następne dni w Kwaterze Głównej, płynęły wolno i bez większych niespodzianek. Początek roku szkolnego zbliżał się, nieuchronnie, a Harry nadal nie wiedział czy wrócić do Hogwartu. Jego dylemat rozwiązała parę dni później Hermiona:
- Harry, musisz wrócić do Hogwartu! - przekonywała.
- Hermiono, daj spokój. Nie obchodzi mnie żadne skończenie szkoły. Jestem Wybrańcem, tak czy nie? Muszę odnaleźć resztę horkruksów Voldemorta, a później jego samego.
- Ale, Harry. Nie o to mi chodzi. Pojedziemy do Hogwartu. Wytłumaczymy wszystko McGonnagall i może pozwoli nam wejść do gabinetu Dumbledore'a - Harry chciał jej przerwać, ale nie pozwoliła na to. - Nie, posłuchaj mnie do końca. Weźniemy myślodsiewnie Dumbledore'a i jego portret. Później wyruszymy w drogę. Nic nam nie mogą zrobić. Jesteśmy przecież pełnoletni.
Harry musiał przyznać jej rację. Bez myślodziewni i portretu na pewno nie znajdą wszystkich horkruksów. Martwił się tylko o jedno. A co jeśli McGonagall nie pozwoli im wziąć tych rzeczy? Będą musieli szukać tych horkruksów po całym świecie. Harry wolał o tym nie myśleć.

***
Powozy przejechały przez bramę. Harry siedział zamyślony, modląc się w duchu, aby nowa dyrektorka ich wysłuchała i spełniła ich prośbę. Hermiona też się nad tym zastanawiała. Nikt nic nie mówił. Testrale nagle zatrzymały się, a wraz z nimi i powozy. Harry wygramolił się z powozu i ruszył z przyjaciółmi w stronę zamku.
Wielka Sala wyglądała jak zwykle wspaniale. Harry odruchowo spojrzał na stół nauczycielski. Po środku siedziała profesor McGonagall. Nie miała takiej surowej miny jak zawsze. Wyglądała bardziej jak ktoś kogo bardzo boli głowa.
Przyjaciele zajęli swoje miejsca. Naokoło nich szeptano o Neville'u. Wszyscy mieli przerażone miny i rzucali ukradkowe spojrzenia na Harry'ego. Widocznie już się rozniosło, że był świadkiem tego strasznego wydarzenia.
Nagle tylne drzwi się otworzyły i wszedł profesor Slughorn, prowadząc przerażonych pierwszoklasistów. Ustawił ich w rzędzie, przed nimi postawił stołek na którym spoczęła stara Tiara Przydziału. Wszyscy zamilkli, a Tiara zaczęła śpiewać:

Gdy szkołę założono, nowa jeszcze byłam,
A założycieli tej szkoły przyjaźń wielka łączyła.
I zapewne dotąd przyjaźń by ta trwała,
ale była tu charakterów różnica niemała.
Godryk dumny był i twardy jak skała,
Salazar przebiegły i ambitny.
Rovena mądrość ceniła ponad wszystko,
A Helga chciała uczyć wszystkich.
Przyjaźń się rozpadła,
szkoła pozostała,
każdy dom dzieli różnica niemała.
Każdy wyjątkowy, każdy inny.
każdy swą zaszczytną historię ma.
Ja jestem Tiara Losu,
nie potrzeba mi rozgłosu.
Więc na głowę mnie wkładaj,
na nic już nie czekaj!
Zaraz się dowiesz, co cię dziasiaj czeka!

Gdy Tiara Przydziału skończyła śpiewać, rozległy się oklaski. Nie towarzyszyły im jednak wiwaty i okrzyki radości. Wszyscy mieli kwaśne miny, na pewno z powodu Neville'a.
Profesor Slughorn zaczął wyczytywać nazwiska z długiej listy.
Harry zamyślił się. Myślał o Neville'u. Wiedział, że wszystkim będzie go bardzo brakować. Chociaż ten pucołowaty chłopiec, nie był njlepszy w czarach, był bardzo oddanym przyjacielem. Harry'emu przypomniało się jego poświęcenie w GD, walka w Ministerstwie, okrzyki radości gdy pierwszy raz udało mu się kogoś rozbroić zaklęciem Expeliarmus.
Harry spojrzał na dziewczynę, która właśnie została przydzielona do Gryffindoru.
- Jedni odchodzą, drudzy przychodzą... - powiedział, to nieświadomie, na głos.
- Harry, co ty mówisz? - zapytał, Ron który usłyszał jego słowa.
- Nie, nic. Myślałem o Neville'u.
- Aha. - Ron cicho westchnął.
W tym momencie wstała profesor McGonagall i kazała wszystkim rozejść się do swoich dormitoriów.
- Harry, chodźmy do niej teraz! - szepnęła natarczywie Hermiona.
- Masz rację. - zgodził się z nią Harry.
Nie uszli nawet jednego kroku, gdy usłyszeli wołanie nowej pani dyrektor:
- Potter, Granger i Weasley! Proszę za mną!
***
Zaprowadziła ich do gabinetu, który Harry znała aż za dobrze. Był to gabinet Dumbledore'a. W tamtym roku Harry miał tu prywatne lekcje. Profesor McGonagall usiadła za biurkiem. Popatrzyła na nich badawczo, a następnie wskazała im trzy identyczne krzesła, stojące naprzeciw niej.
- Usiądźcie. Muszę wam coś przekazać, a właściwie tobie, Potter - zamilkała. Harry spojrzał na nią. Nauczycielka transmutacji zawzięcie grzebała w szufladzie biurka. Nagle wyciągła coś, co wyglądało na dosyć duży, pergaminowy list złożony w rulon. Profesor McGonagall podała go Harry'emu - Proszę, Potter.
Harry spojrzał na widniejące na środku rulonika litery układające się w słowa: "Dla Harry'ego Pottera od Albusa Persiwala Wulfryka Briana Dumbledore'a".
Chłopiec spojrzał, ze strachem w oczach, na profesor McGonagall.
- Pani chyba żartuje. Prawda? - zawahał się. - Przecież profesor Dumbledore nie żyje!
- Tak, Harry. Jednak, gdy weszłam do tego gabinetu i otworzyłam jedną z szuflad, zobaczyłam dwa listy. Jeden był zaadresowny do mnie, a drugi do ciebie. Dyrektor poprosił mnie żebym oddała ci ten drugi. To jest właśnie list od Dumbledore'a do ciebie. Nic więcej nie wiem - powiedziała. - A teraz może udalibyście się do swojej wieży? Mam dużo pracy.
Harry kiwnął głową i wyszedł. Przyjaciele pośpieszyli za nim.
- Miałeś jej powiedzieć o portrecie! - zawołała z oburzeniem Hermiona.
- Aaa... No, tak! - spojrzał na dziewczynę. - Czy ty nie rozumiesz? To jest list od Dumbledore'a. Najpierw musimy go przeczytać, a dopiero później działać.
Weszli do pokoju wspólnego. Panowała tam dziwna, niczym nie zmącona cisza. Wszyscy siedzieli w fotelach. Niektórzy rozmawiali szeptem, inni nic nie mówili. Widać było, że wszystkim bardzo żal Neville'a.
Harry, Ron i Hermiona znaleźli sobie miejsca z dala od wścibskich oczu. Harry szybko otworzył list. Przebiegł go wzrokiem, a gdy czytał jego oczy stawały się coraz większe. Bez słowa podał list przyjaciołom, którzy szybko go przeczytali. Pierwsza odzyskała głos Hermiona.
- A więc myślodsiewnia i portret nam się nie przydadzą? - zapytałą nieśmiało.
- Nie, Hermiono, nie. Sama widzisz co Dumbledore, tu napisał. Dokładnie powiedział, że te dwa magiczne przedmioty nam nie pomogą - przebiegł wzrokiem list. - Ale mamy jedną wskazówkę... Dumbledore, napisał, że przedmioty są w miejscach ważnych dla Voldemorta.
- Harry, czy ty myślisz...
- Tak, Hermiono. jestem pewien, że jeden jest w Hogwarcie, pierścien został zniszczony, dziennik też, czarka... hmm... nie mam pojęcia. Później się nad tym zastanowimy... Nagini, jest tam gdzie jest Voldemort, a medalion, może być w ...
- W domu Syriusza! - dokończyła za niego Hermiona. - Harry, pamiętasz ten srebrny medalion, którego nie mogliśmy otworzyć?
- No, oczywiście! Tylko, co on tam robił?
Harry zaczął intensywnie myśleć.
- R.A.B. to... Regulus Black!
- Harry, jesteś genialny! Czyli wiemy już wszystko!
- Od jutra zaczynamy poszukiwania. Trzeba będzie się włamać do gabinetu McGonagall! - powiedział to z taką stanowczością, że przyjaciele nawet nie wyrazili swojego sprzeciwu.
***
Następny dzień był bardzo ciepły. Słońce prażyło niemiłosiernie, zaglądając do różnych części zamku.
Harry, Ron i Hermiona byli już na nogach. Rozejrzeli się po Pokoju Wspólnym. Nikogo w nim nie było, więc zarzucili na siebię pelerynkę - niewidkę.
- Hermiono, czy my nie powinniśmy być na lekcjach? - zapytał Ron.
- No wiesz, Ronald! Dzisiaj jest sobota!
Stanęli przed olbrzymim gargulcem. Harry na poczekaniu wymyślił hasło:
- Pałki lukrecjowe! - gargulec szybko odskoczył na bok.
Gabinet zdawał się być pogrążony w śnie. Panowała tak okropna cisza, nawet instrumenty stojące na półkach nie wydawały z siebie żadnych dźwięków. Harry poczuł się nieswojo. Czuł, że nie powinni tu być. Ale cóż zrobić? Musieli wykonać swoją misję, nie było wyjścia.
Harry wyszedł spod peleryny, to samo zrobili Ron i Hermiona. Rozejrzeli się po gabinecie. Tiara Przydziału leżała na półce. Harry spojrzał niespokojnie na przyjaciół.
- Jak myślicie, co powinienem z nią zrobić? Przecież nie mogę jej od razu zniszczyć!
- Może... załóż ją na głowę, to ona sama udzieli ci wskazówek? - doradził rozsądnie Ron.
Harry ściągnął Tiarę z półki i założył na głowę. Przez chwilę nic się nie działo. Nagle jego blizna zapiekła tak boleśnie jak nigdy, a z wnętrza tiary dobiegł go głos Albusa Dumbledore'a:
- Harry, to jest to czego szukasz!
Wybraniec usłyszał to parę razy razy, jakby słowa te odbiły się echem, albo... były wypowiedziane z zaświatów. Harry'ego przeraźiła sama ta myśl. Spojrzał na przyjaciół. Mieli przerażone miny.
- Hermiono, jak myślisz, jak powinniśmy to zniszczyć?
- Nie mam pojęcia! Może powinnieneś użyć zaklęcia Avada Kedavra?
Harry zrobił to. Skierował różdżkę na Tiarę i wypowiedział zaklęcie. Tiara spłonęła na ich oczach. Zostało z niej tylko trochę popiołu i zwitek pergaminu. Harry szybko go podniósł i przeczytał: "Brawo, Harry! Zniszczyłeś pierwszego horkruksa!". Harry od razu rozpoznał to pismo. Bez wątpienia było to pismo Dumbledore'a. Chłopiec nie wiedział co o tym myśleć. Czyżby dyrektor próbował się z nim skontaktować? Harry'ego nawiedzała dziwna myśl. Profesor nie żyje, w takim razie jak przesyła mu wiadomości? Harry miał dziwne wrażenie, że jeszcze się z profesorem zobaczy...

***
Słońce chyliło się ku zachodowi.
Harry, Ron i Hermiona, cicho przeszli przez zamek, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Wyszli na błonia. W twarze uderzył ich podmuch chłodnego, jeszcze letniego, powietrza. Poza obrębami zamku, mogli się teleportować, ponieważ egzaminy zdali w wakacje, parę dni po urodzinach Harry'ego.
- No to, na trzy...? - zapytał niepewnie Ron. Harry i Hermiona kiwnęli głowami.
- Raz... dwa... trzy! - odliczał Ron, a razem wykrzyknęli:
- Grimmauld Place numer dwanaście!
Poczuli dziwny ucisk w żołądku, jakby zostali przepchnięci przez gumową rurę. Nie stali już przed błoniami Hogwartu. Teraz byli w obskurnej kuchni, którą Harry, tak dobrze pamiętał.
- Gdzie Syriusz wynosił, te wszystkie rzeczy, które znaleźliśmy w szafkach? - zapytał.
- Do piwnicy - odpowiedziała zwięźle Hermiona. - Chodźcie za mną.
Poprowadziła ich wąskimi schodkami.
W piwnicy pełno było rupieci. Ron zwątpił, czy uda im się tu odnaleść medalion. Hermiona, natomiast, kluczyła wśród pakunków i przyglądała im się złowieszczo.
- Harry, mam! - w ręce trzymała medalion. Podała go Harry'emu.
Harry dokładnie go obejrzał i dostrzegł wygrawerowane na nim słowa:
Do Wybrańca!

Tak, to jest, a raczej był, horkruks Czarnego Pana.
Postanowiłem zniszczyć cząstkę duszy, która w nim tkwiła.
Dlaczego to zrobiłem?
Nie mogę tego teraz zdradzić.
Może kiedyś się tego dowiesz...
Mam nadzieję, że Ci pomogłem.
Powodzenia...
Regulus A. Black

Harry długo wpatrywał się w te słowa. A więc cztery z siedmiu horkruksów były zniszczone, pomyślał.
Hermiona, zniecierpliwona, wyrwała mu medalion z ręki i przeczytała widniejącą tam wiadomość.
- Że też wcześniej tego nie widziałam! - szepnęła.
- Nieważne. Zostały nam trzy horkruksy - powiedział Harry. - Teraz, musimy przenieść się na... Jak sądzisz, Hermiono?
- Harry, musimy znaleść miejsce, gdzie Voldemort mieszkał, zabijał czy pracował... Harry... - szepnęła tak cicho, że ledwo było ją słychać. - Czy to możliwe, że horkruks jest w sklepie Borgina?
Harry i Ron spojrzeli na nią niepewnie... To było takie łatwe do przewidzenia, a jednocześnie... Harry, musiał przyznać się przed samym sobą, że sam by na to nie wpadł.
- Dobra... Lećmy...
Deportowali się z głośnym trzaskiem.
***
Ulica ziała pustkami. Nie było żadnych przechodniów, a wystawy sklepowe były czarne i obskurne.
Przyjaciele skierowali swe kroki do sklepu Borgina.
Pchnęli drzwi. Otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Sklep wyglądał na opuszczony.
- Halo! Jest tu ktoś? - wołał głośno Ron.
Odpowiedziała mu cisza.
- Ron, tu nie ma nikogo - stwierdziła Hermiona i bez cienia strachu, weszła za ladę, a następnie na zaplecze.
Ron, w tym czasie, oglądał złowieszcze wystawy. Harry poszedł w ślady Hermiony.
Na zapleczu nie było nic ciekawego, poza stertą papierów. Hermiona chodziła i po kolei otwierała szafki.
- Aaaa! Ratunku! - dobiegł ich wrzask Rona.
Szybko pobiegli na pomoc przyjacielowi, ale Rona nie było... Była, za to, wielka dziura w drewnianej podłodze.
Hermiona uklękła przy niej i zawołała:
- Ron! Nic ci nie jest?
- Nie, nic! Harry, czy ta czarka, była taka mała i srebrna? - zwrócił się do Harry'ego.
- Tak! A, co?
- Harry, skacz tu! Musisz koniecznie coś zobaczyć! - głos Rona był wesoły i pełen dumy. Harry skoczył.
Na dole był Ron, a przed nim stał złoty postument, z którym skutecznie kontrastowała srebrna czarka.
Ron zbliżył się do niej i lekko dotknął. W tym samym momencie stało się coś dziwnego. Chłopiec odskoczył i powiedział:
- To mnie parzy!
Harry zbliżył się do czarki i dotknął jej. Nie była gorąca, była chłodna. Nagle, wszystko zrozumiał - horkruksa mógł dotknąć tylko Wybraniec. To musiała być jakaś sprytna sztuczka Czarnego Pana... Nie chciał, aby Borgin odnalazł czarkę. Nie przewidział tylko jednego. Wybraniec mógł dotknąć horkruksa. I to bez problemu...
- Harry, zniszcz go! - dobiegł go z góry głos Hermiony.
Harry wycelował w czarkę i wypowiedział starannie dobrane zaklęcie. Czarka rozprysła się na małe kawałki. Z jej środka wyleciał, jakby, dymek, który rozpłynął się w powietrzu.
Na postumencie leżał zwitek pergaminu. Harry, rozwinął go. Widniały tam te same słowa, co na poprzednim liściku.
- Harry, znalazłam linę. Chodźcie na górę.
Ledwo wdrapali się na górę, gdy otworzyły się drzwi sklepu i stanął w nich pan Borgin.
- A, wy co tu robicie? - wrzasnął i wyciągnął różdżkę.
Zdąrzyli się teleportować w ostetniej chwili.
***
Harry stał w swoim starym domu, w którym siedemnaście lat temu zginęli jego rodzice. Wspomnienia, których miał tak nie wiele, odżyły.
Rozejrzał się. Dom wyglądał na opuszczony. Nie miał pojęcia, skąd wiedział, że to JEGO dom. Po prostu to czuł.
- Jak się tu znalazłem? - zapytał sam siebie.
- Też mnie to zastanawia, Harry Potterze, ale to szczęśliwy zbieg okoliczności. Dzisiaj cię wykończę.
Harry odwrócił się jak oparzony. Przed nim stał Lord Voldemort, we własnej osobie. Uśmiechał się złowieszczo.
- Harry, nie miej takiej przerażonej miny. Nie musisz walczyć, jeśli nie masz ochoty - w jego głosie brzmiała ironia.
- Expelliarmus! - krzyknął nie wiedząc co zrobić. Nagini żyje. Jak mam pokonać Voldemorta, skoro jego horkruks wije się po ziemi? Harry myślał gorączkowo.
Czarny Pan, wycelował różdżkę w Harry'ego, ale ten zrobił unik. Zielony promień avady, śnignął mu nad głową i odbił się od lustra, wiszącego na ścianie. Lustro odbiło promień i pękło, ale nikt nie zwrócił na to uwagi. Odbity promień ugodził Nagini. Wąż znieruchomiał.
Czarny Lord wydał okrzyk przerażenia i złości, wpatrując się w węża.
Harry wykorzystał chwilę słabości przeciwnika i wypowiedział zaklęcie. Ugodziło przeciwnika w samo serce. Harry już wiedział... Wiedział, że dzisiaj wypełniła się przepowiednia.
***
Wybraniec chciał się teleportować do przyjaciół, ale nie mógł. Nie mógł się ruszyć. Nie wiedział co się dzieje. Nagle wszystko, zaczęło wirować. Poczuł, że zapada się w nicość. Czuł, że to już koniec... Już go nie było...
Był za to, roczny chłopiec, siedzący w łóżeczku. Wokół niego siedzieli Lily i James Potter. Bawili się z Harrym. Chłopiec śmiał się. Na ścianie wisiał kalendarz. Zaznaczona była na nim data: 31.10. Za chwilę powinniem zjawić się tu Lord Voldemort, ale się nie pojawi. Roczne dziecko, siedzące na łóżeczku, pokonało go. Udało mu się. Dzięki miłości, oddaniu przyjaciół i dobroci...
Harry Potter rozpoczął życie na nowo.

Zakończenie HP - moje wyobrażenia. Ania 95 22/02/2008 17:30

Czytano 6774 razy Liczba komentarzy - 72

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.