Ze śmiercią mu do twarzy, odcinek 2

Dziękuję za wszytskie komentarze.
Bardzo dziękuję Indis (Kate) za zbetowanie tekstu (uwielbiam Twoje przypiski xD).

Odcinek 2

Lekko oszołomiony Severus beznamiętnie patrzył na stertę papierów, która pojawiła się nagle w jego salonie.

- Ten narwany Naczelnik chyba nie myśli, że mam zamiar to przeczytać - owiedział sam do siebie, uśmiechając się ironicznie.

Jednak po chwili firmowy uśmieszek spełzł z jego twarzy, zastąpiony przez podejrzliwy grymas. Severus zauważył bowiem kopertę ze swoimi imieniem, leżącą na stercie papierzysk.

Jego niezawodna intuicja - nie muszę chyba wspominać, że nie mówimy tutaj o kobiecej intuicji; dawno temu ktoś odważył się zasugerować coś takiego i bardzo marnie skończył - podpowiadała mu, że ten list nie zawiera przyjemnych informacji. Powoli otworzył kopertę i wyciągnął złożoną na wpół kartkę.

Szanowny Panie Snape,

Z wielką radością informuję pana, że dnia 13 sierpnia (za dwa tygodnie od dnia dzisiejszego), o godzinie 17, zostanie pan poddany testowi, który ma na celu sprawdzenie pańskiej wiedzy na temat swoich nowych obowiązków. Pergaminy, które otrzymał pan razem z listem to pierwsza partia. Za tydzień otrzyma pan kolejną. Życzę miłego dnia.

Z poważaniem
Naczelnik od Spraw Życia i Śmierci

Severus oniemiał. Z lekkim obłędem w oczach wpatrywał się w wielką stertę pergaminów, piętrzącą się dumnie na środku jego salonu.

Pierwsza partia? To tego ma być więcej? I ja mam się wszystkiego nauczyć?
Po chwili zreflektował się jednak.

Zaraz, ja mam to czytać? Czy komuś na mózg padło? Nie mam zamiaru nawet tknąć tych idiotycznych przepisów. Ja w ogóle nie mam zamiaru przyjmować tej posady! Po moim trupie -pomyślał.

Niestety, szybko uświadomił sobie, że on już de facto był trupem.
Zaklął głośno. Wiedział jednak, że w żadnym przypadku nie ma ochoty na wkuwanie tysięcy bezsensownych regułek, dotyczących pracy, na którą absolutnie nie chciał się zgodzić.

Wziął czysty pergamin i zaczął pisać. Nie dorwiecie mnie tak łatwo - myślał, uśmiechając się złowieszczo.

Szanowny Naczelniku od Spraw Życia i Śmierci,

Pamiętaj Severusie, bądź uprzejmy, UPRZEJMY!! - powtarzał sobie w myślach. Jednak z chwilą gdy pióro dotknęło pergaminu, zapomniał, że istnieje w ogóle takie słowo jak uprzejmość.

Ty chory staruchu, chyba śnisz, myśląc, że chociaż tknę te materiały, nie mówiąc już o czytaniu ich czy uczeniu się.
Ja też mam jakieś prawa! Całe życie harowałem jak głupi osioł i teraz mam zamiar odpoczywać! Nie będę czytać jakiś durnych regułek i wkuwać ich na pamięć. Nie jestem cholerną Panną Wiem To Wszystko Granger! Nie mam maniakalnej potrzeby zdobywania wiedzy, a jeśli nawet to na pewno nie w takiej dziedzinie.

Tutaj nastąpiło kilka mało uprzejmych epitetów pod adresem Naczelnika i jego bardzo wątpliwych, według Severusa, władz umysłowych. Snape ochłonął już trochę i zdobył się na bardzo, jego zdaniem, uprzejme zakończenie listu.

W związku z powyższym, rozumie Pan chyba, że nie mam najmniejszej ochoty czytać dostarczonych przez Pana materiałów. I nie zmusicie mnie do tego. W końcu jestem już martwy i nic gorszego nie może mnie spotkać.

Bez najmniejszego poważania
Severus Snape

Napisawszy list Severus siedział przez jakiś czas na kanapie pogrążony w myślach.
Abstrahując od wszystkiego, musiał przyznać, że cierpiał na nadmiar czasu. Pozbawiony swojej ulubionej czynności, jaką było odejmowanie punktów gryfonom i rozdawanie szlabanów, Mistrz Eliksirów najzwyczajniej w świecie się nudził.

W sumie mógłbym zostać Śmiercią, to znaczy tylko do momentu kiedy Ona by nie wróciła...

Nie, ja kompletnie zwariowałem! Co ja wygaduję... Normalnie zaczyna mi odbijać, pewnie przez tę bezczynność...Jeszcze skończę w Św. Mungu... Potter byłby wniebowzięty...

Przerażony tą perspektywą zerwał się z kanapy, chwycił kosę stojąca w kącie i biegiem ruszył do kwater Dumbledore'a. Zsentymentalniały czy nie, z obsesją na punkcie Chłopca, Który Wpędził Mnie Do Grobu I W Dalszym Ciągu Rujnuje Mi Życie, na pewno coś poradzi - myślał Severus.
Przestał jednak biec, to przecież nie pasowało do jego wizerunku. Poruszał się szybkim, nieco sztywnym krokiem a jego szaty łopotały złowieszczo.

***

Colin, który na swoje nieszczęście znalazł się akurat w tym samym korytarzu, niemal zemdlał z przerażenia, widząc Mistrza Eliksirów wyglądającego jak sama Śmierć. Chłopak widział już Śmierć, widok Snape'a także nie był mu obcy. Jednak Snape wyglądający jak Śmierć, ciągnący za sobą wielką, srebrną kosę, to było dla niego stanowczo za dużo. Dzieciak był tak przestraszony, że nawet nie zdążył zrobić zdjęcia.

***

Dumbledore oddawał się fascynującemu zajęciu, jakim było układanie piramidy z cytrynowych dropsów. W momencie kiedy miał położyć na szczycie budowli, ostatniego cukierka, do jego komnat wpadł Severus, blady jak sama Śmierć, z wielką kosą na ramieniu.

Albus z wrażenia upuścił dropsa, a cała piramidka rozsypała się u jego stóp. Jęknął żałośnie, widząc dropsowo - cytrynowe pobojowisko, po czym zwrócił wzrok na Snape'a.

- Miło cię widzieć, Severusie, pomijając twój wygląd, sposób pojawienia się i tę... kosę. Mógłbyś mi wyjaśnić, co cię tu sprowadza? - Na jego twarz powrócił błogi uśmiech, spowodowany rozchodzącą się intensywną wonią cytryn.

Sev dyszał przez chwilę, wpatrując się z obrzydzeniem w rozsypane dropsy. Dotarł też do niego znienawidzony zapach. Wzdrygnął się mimowolnie i popatrzył z wyrzutem na Dumbledore'a. Na dźwięk słowa kosa, spojrzał na trzymane w rękach narzędzie i z lekką konsternacją oparł je o ścianę.

Zdążył już nieco ochłonąć, a na jego twarzy zastygła ponownie maska obojętności. Beznamiętnym tonem zaczął opowiadać Albusowi co się stało.

***

Naczelnik zdziwił się nieco, kiedy dotarł do niego list Severusa. Nie doceniłem drania - pomyślał, uśmiechając się lekko. Zapowiada się niezła zabawa - ucieszył się, czytając niezbyt miłe i z pewnością jeszcze mniej uprzejme, wywody mistrza Eliksirów.

Przy starym, zramolałym kretynie wybuchnął dzikim śmiechem. Musiał przyznać, że odwagi i pomysłowości Severusowi nie brakuje.
Zamyślił się na chwilę, po czym chwycił pióro i zaczął pisać odpowiedź, chichocząc przy tym w iście szatański sposób.

***

Severus był wściekły. Dumbledore nie dość, że nie pomógł mu w żaden sposób, to jeszcze miał czelność wybuchnąć głośnym śmiechem i nie reagować na jego gniewne parsknięcia. Nie miał innego wyjścia, jak opuścić wciąż chichoczącego Albusa i zostawić go na pastwę cytrynowych dropsów.
Zabrał kosę i udał się do swoich komnat. Jeżeli idąc do Dumbledore'a był blady jak sama Śmierć i powiewał malowniczo czarną szatą, to teraz był blady jak Śmierć, wściekły jak Śmierć i powiewał malowniczo czarną szatą.

***

Biedny Colin, który nie odzyskał jeszcze sił i trzęsąc się opierał się o ścianę, próbując wyrzucić z umysłu przerażający obraz Snape'a skrzyżowanego ze Śmiercią, i z wielką kosą na dodatek. Kiedy był już pewien, że jest gotowy na powrót do rzeczywistości i powoli otworzył oczy, natychmiast je zamknął, a z piersi wyrwał mu się cichy okrzyk zgrozy. Nie czekając już dłużej, ślepo rzucił się do ucieczki. Wiedział, że jeszcze długo będzie miał koszmary. Przyrzekł sobie, że już nigdy nie zapuści się w pobliże kwater Mistrza Eliksirów.

Ściskając rozpaczliwie swój aparat, bełkotał coś o łamaniu jego praw i wywołaniu rozstroju nerwowego. Po chwili przestał jednak i skupił się na jak najszybszym oddalaniu się od złowrogich korytarzy. Cholera wie, czy nie czai się tam jeszcze sam Voldemort - myślał przerażony. Może i nie dorasta on Snape'owi do pięt, ale z pewnością jest on ostatnią, no prawie ostatnią osobą, którą chciałbym teraz oglądać.

Pogrążony w myślach, z niemal zamkniętymi powiekami, w obawie przed kolejnym mrożącym krew w żyłach widokiem, nie zauważył stojącego mu na drodze człowieka. Uderzył w niego z pełnym impetem. Niech to nie będzie Snape, niech to nie będzie Snape, wolę już Sam-Wiesz-Kogo - modlił się w myślach, bojąc się otworzyć oczy. Może i był gryfonem, ale chyba nikt nie miałby mu za złe, jak najbardziej słusznego strachu przed Mistrzem Eliksirów.
Kiedy w końcu zdobył się na odwagę i otworzył bardzo powoli jedno oko, ujrzał przed sobą znajomą, rudą czuprynę. Wyrwało mu się głośne westchnienie ulgi.

***

Tymczasem...

Śmierć błąkała się po świecie bez większego przekonania. Nudziło jej się straszliwie a ludzie których spotykała, dziwnym trafem nie chcieli z nią rozmawiać.

Czy ja naprawdę wyglądam tak strasznie? - myślała rozgoryczona. Fakt jestem trochę koścista, ale tylko troszeczkę. Może to przez ta trupią bladość? Albo te czarne szaty?

Miała już dość tych spojrzeń, kiedy jeszcze była Śmiercią nie przeszkadzały jej jęki zgrozy na jej widok, ale teraz...

Muszę zmienić image - stwierdziła. Tylko jak to zrobić - zamyśliła się głęboko.

Szła tak, pogrążona w myślach, kiedy nagle usłyszała głośne i strasznie irytujące trąbienie. Już miała się odwrócić i wrzasnąć na sprawcę tego okropnego hałasu, kiedy poczuła że coś dużego i bardzo ciężkiego, poruszającego się z dużą szybkością, uderza w nią, w niemiły sposób wgniatając ją w podłoże.

***

Severus wrócił do swoich komnat. Humor odrobinę mu się poprawił, kiedy zobaczył skamieniałego z przerażenia Creevey'a.

Tak - myślał - przynajmniej coś na tym świecie się jeszcze nie zmieniło.

Ominął ostrożnie stertę pergaminów i udał się do sypialni. Kosę zostawił opartą o kanapę. Jakoś nie miał ochoty spać w jednym pokoju z tym, bądź co bądź, złowrogim narzędziem.

Nie mógł jednak zasnąć. Przewracał się z boku na bok, a wizja jego samego w roli Śmierci nie dawała mu spokoju.

Ja jako Śmierć - to niedorzeczne - myślał. Przecież nie zmuszą go żeby przyjął tą posadę. Pewnie myślą, że uda im się go zastraszyć.

- Nadzieja matką głupich - stwierdził na głos. Nie ma takiej rzeczy, której by się obawiał. W końcu nazywa się Severus Snape. Chłopiec, Który Przeżył Kolejny Raz I Wybawił Świat trząsł się przed nim ze strachu. Już on im pokaże co to znaczy zadrzeć ze Snape'em. Śmieli zaproponować mu żeńską posadę!!! Jeszcze tego pożałują.

Planując straszną zemstę zasnął w końcu, a na jego twarzy błąkał się błogi uśmiech. Jednak każdy kto znał go choć trochę, wiedział, że błogość ta nie oznacza nic dobrego. Wręcz przeciwnie...

C.D.N.

Ze śmiercią mu do twarzy, odcinek 2 - Fan Fiction

Menu główne

Artykuły