Z okazji końca Świąt:)
Miłego czytania


Dla Kate, mojej wspaniałej bety, za podtrzymywanie mnie na duchu, popędzanie w pisaniu i oczywiście za wspaniałe dopiski :wink:



Odcinek trzeci



Śnił mu się koszmar. Prawdziwy, najprawdziwszy koszmar. Znalazł się w bardzo przerażającym miejscu. Nigdy wcześniej nie chciał tak bardzo się obudzić.
Otaczało go morze rudych głów, śmiejących się i krzyczących głośno. Weasleyowie! W jego komnatach!!! Severus ukrył twarz w dłoniach, bezgłośnie modląc się o śmierć. Niestety, zdał sobie sprawę, że Śmierć nic mu nie pomoże. I nie chodziło nawet o to, że już raz umarł i z pewnością nie mógłby zrobić tego ponownie, tylko o to, że Śmierci po prostu nie było. I oczywiście wszystko przez tego cholernego Pottera!

Ale to był dopiero początek jego kłopotów.

Nagle poczuł bardzo intensywną i znienawidzoną woń. I to w bardzo dużym stężeniu. Za dużym. Ledwo oddychał, starając się jak najbardziej ograniczyć wdychany aromat. Kto wie jakie to może mieć skutki. Wystarczy tylko popatrzeć na Dumbledore'a. Jeszcze przyplątałaby mu się jakaś niezdrowa sympatia do Chłopca, Który Przeżył, Żeby Zrobić Mu Na Złość I Był Przyczyną Wszystkich Jego Kłopotów.

- Cytrynowe dropsy - warknął tak przerażająco, że nawet rudowłose postacie zamilkły na chwilę. Niestety, na ich twarzach nie malował się wyraz przerażenia, grozy ani nawet lekkiego strachu. Wszyscy bez wyjątku wpatrywali się w Severusa z chorobliwą wręcz ciekawością. Snape posłał im swój najgroźniejszy uśmiech, uśmiech przed którym Potter wzdrygał się mimowolnie, wbrew całej swojej beznadziejnie głupiej gryfońskiej odwagi, a Longbottom niemal mdlał ze strachu.

Cóż, to jednak byli Weasleyowie - pomyślał rozgoryczony brakiem żadnego efektu - za głupi nawet, żeby się bać. Nie zdawali sobie sprawy, w jakie kłopoty się pakują.
Kiedy już miał się zemścić za ten brak szacunku i jawne nie odczuwania strachu, obudził się.

Usiadł gwałtownie na łóżku i zamrugał kilka razy, upewniając się, że w jego komnatach nie ma żadnego niepożądanego intruza. Odetchnął też głęboko, z ulgą stwierdzając, że powietrze jest wolne od choćby najmniejszej woni cytryn.

Wstał i udał się do salonu. Tak jak się spodziewał czekał tam na niego list od Naczelnika. Snape z obrzydzeniem obrzucił spojrzeniem stertę papierzysk zalegającą na środku pokoju. Wzdrygnął się na samą myśl, że miałby czytać te bzdury. I to na dodatek w takich ilościach.
Leniwie otworzył kopertę, obracając list w palcach, ciekawy, co też wymyślił Naczelnik.


Szanowny Panie Snape,

Ośmielę się stwierdzić, że fakt, iż jest Pan już martwy, jednocześnie wcale nie oznacza, że nie może spotkać Pana nic gorszego.
Jak Pan doskonale zdaję sobie sprawę, Pan Harry Potter, mimo swoich dość, z braku lepszego określenia, imponujących osiągnięć, nie jest jednak nieśmiertelny.
Pomijając fakt, że chwilowo nie posiadamy nikogo, kto pełniłby obowiązki Śmierci, która zrezygnowała właśnie z powodu wyżej wymienionego Pana Pottera, za jakiś czas Chłopiec, Który Przeżył I Zrujnował Nasz System, w końcu do nas trafi.
Chyba nie chciałby Pan obudzić się pewnego pięknego dnia i stwierdzić, że Pan Potter zajmuję komnaty naprzeciwko pańskich?
Mniemam, iż jeszcze raz rozpatrzy Pan naszą propozycję.

Z poważaniem
Naczelnik od Spraw Życia i Śmierci

PS. Przypominam, że zostało Panu jedenaście dni do egzaminu, a kolejna partia materiałów zostanie dostarczona w poniedziałek, czyli za pięć dni licząc od dzisiaj.

Snape siedział przez kilka minut bez ruchu, bezmyślnie patrząc się w czytaną kartkę.

Potter? Mieszkający tuż obok niego? Wpadający wieczorami na sąsiedzkie pogaduszki? Snape mimowolnie wzdrygnął się na tak przerażającą wizję.

Czytając post scriptum uśmiechną się szyderczo. Egzamin tak?
Na jego twarzy pojawił się iście szatański uśmieszek. Tak łatwo z nim nie wygrają - pomyślał. Jeszcze nikomu nie udało się zaszantażować Severusa Snape'a. Chcieli wojny? Będą ją mieli. Ale to on będzie rozdawał karty. Nie docenili go i będą tego żałować. Już on tego dopilnuje.


***

Powoli otworzyła oczy. Kiedy po chwili odzyskała ostrość widzenia, zobaczyła pochylającego się nad nią mężczyznę. Na jego twarzy malował się wyraz największego przerażenia. Trząsł się cały i patrzył na nią z większym strachem niż jej wszystkie dotychczasowe ofiary razem wzięte.

Śmierć rozmarzyła się na chwilę. Ile by dała, żeby zobaczyć coś takiego na twarzy Pottera... Wspaniały, podręcznikowy wyraz trwogi zmieszanej z paniką, lekką domieszką popłochu i bezgranicznego lęku.

Właśnie miała się szeroko uśmiechnąć, mając przed oczami tak cudowną wizję, kiedy poczuła, że coś jest nie tak z jej twarzą. Nie czuła żadnego fizycznego bólu; jedynie lekki dyskomfort.
Usiadła powoli i popatrzyła na stojącego obok mężczyznę. Nie wiedziała jak, ale wyraz paniki i przerażenia na jego twarzy jeszcze się pogłębił. Facet wyglądał jakby miał zaraz umrzeć ze strachu.
Śmierć zamyśliła się na chwilę. Coś jej się nie zgadzało.

No tak, przecież ona już nie jest Śmiercią, ludzie nie powinni bać się na jej widok. A już na pewno nie powinni wyglądać tak, jakby zobaczyli Śmierć. W gruncie rzeczy mężczyzna ten patrzył właśnie na ex-Śmierć, ale on przecież o tym nie wiedział. Nasuwał się więc logiczny wniosek, że coś z jej wyglądem jest nie tak. To, że nie była pięknością, wiedziała już od dawna, chociaż nikt nigdy nie odważył się powiedzieć jej tego prosto w twarz.


***


Fred Weasley nie uśmiechał się tak radośnie jak zwykle. Tak właściwie wcale się nie uśmiechał. Powodem jego ponurego nastroju była zwykła bezczynność. Pozbawiony towarzystwa swojego brata bliźniaka, Fred nudził się straszliwie. Spacerował sobie, myśląc, co by tu można było napsocić, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Nagle coś, a raczej ktoś, z dużym impetem wpadł na niego i razem przewrócili się na ziemię. Fred pierwszy podniósł się i ze zdumieniem popatrzył na leżącego na podłodze Colina, ściskającego rozpaczliwe swój aparat. Na twarzy chłopaka malował się wyraz największego przerażenia.
Fred złapał go za ramię i pomógł się podnieść. Colin bardzo niepewnie otworzył jedno oko, a kiedy zobaczył wesoły uśmiech rudzielca westchnął z ulgą i stanął pewniej, lekko tylko dygocząc.


***

Severus usiadł wygodnie w fotelu i zaczął rozmyślać. Musi być przecież jakiś sposób, żeby wymigać się od tej pracy - myślał. To, że umarł nie znaczy, że mogą nim pomiatać. On im jeszcze pokaże, co to znaczy zadrzeć z Severusem Snape'em!

Po paru minutach wpadł mu do głowy pewien pomysł. Wziął szybko czysty pergamin i zaczął pisać list do Naczelnika. Po krótkiej chwili skończył i bardzo z siebie zadowolony udał się na przechadzkę. Nie było to co prawda tak interesujące jak patrole hogwardzkich korytarzy, ale od czasu do czasu natknął się na jakiegoś dawnego ucznia, który posyłał mu pełne lęku spojrzenia, co nieodmiennie poprawiało mu humor. Tym razem jednak miał się gorzko rozczarować. A wszystko za sprawą pewnego młodzieńca...


***


Fred wysłuchawszy opowieści Colina wpadł na genialny pomysł. Pożyczył od chłopaka aparat i wywołał zdjęcia. Na jednym z nich znajdował się Severus Snape we własnej osobie z bardzo groźnym i niezadowolonym wyrazem twarzy. Czegoś takiego właśnie potrzebował.

Po kilku minutach pracy, wszystko było już gotowe. Chłopak trzymał w rękach całkiem spory stosik plakatów przedstawiających postać odzianą w czarne szaty. Napis na dole informował wszystkich przyszłych czytelników, że patrzą właśnie na nową Panią Śmierć. Człowiek postronny nie znalazł by w tym nic dziwnego, jednak każdy kto znał słynnego Mistrza Eliksirów doskonale wiedział, kogo przedstawiały owe plakaty. Cóż Fred nie musiał się bardzo wysilać, żeby upodobnić Snape'a do Śmierci. Dodał tylko kosę.
Chłopak dałby wszystko żeby ujrzeć minę Snape'a kiedy zobaczy plakaty. Szkoda, że nie ma ze mną Georga - pomyślał. Razem dopiero byśmy mu pokazali.


***

Naczelnik już dawno tak dobrze się nie bawił. Listowe utarczki z Severusem Snape'em sprawiały mu dużo radości. Oczywiście Naczelnik był pewien swojej wygranej, w końcu był Naczelnikiem. Nie zmieniało to jednak faktu, że Mistrz Eliksirów był osobą nietuzinkową i z pewnością daleką od łagodnego i uległego usposobienia. Tym bardziej Naczelnik cieszył się na swoją wygraną. Namówienie Snape'a przyjęcie tej posady stanie się jego kolejnym wielkim sukcesem, bo co do tego, że tak będzie nie miał żadnych wątpliwości. Była to tylko kwestia czasu.
Kiedy tak rozmyślał w duchu ciesząc się ze wspaniałej rozrywki, otrzymał odpowiedz na swój list.


Szanowny Panie Naczelniku Do Spraw Życia I Śmierci,

Po ponownym rozpatrzeniu pańskiej jakże wspaniałomyślnej propozycji, zdecydowałem się jednak przyjąć pańską ofertę. Po głębszym przemyśleniu sprawy zdałem sobie sprawę, że zawsze pragnąłem czegoś takiego. Jestem przekonany, że praca ta przyniesie mi wiele radości i satysfakcji.

Z poważaniem (dopiero teraz odkryłem, jak głębokim szacunkiem Pana darzę i mam nadzieję, że wybaczy mi Pan ten ostatni list. Moja arogancja z pewnością była wynikiem szoku)

Severus Snape

Naczelnik zamrugał kilka razy i ponownie przeczytał list. Zamyślił się głęboko. Coś mu się nie zgadzało. Jeszcze raz dokładnie, linijka po linijce przeczytał kilka nakreślonych w pośpiechu zdań.

Czuł się bardzo zawiedziony. Przeżył w życiu wiele rozczarowań jednak teraz wydawało mu się, że znalazł sobie godnego przeciwnika. Naprawdę pokładał w Snape'ie duże nadzieje, a ten tak po prostu poddał się bez walki. To było trochę podejrzane. Jedna mała pogróżka i od razu taka reakcja. Zupełnie się tego nie spodziewał, nastawiał się na długotrwały opór i wspaniałą zabawę, związaną z przekonywaniem Snape'a do nowej pracy. Z jednej strony cieszył się, że Snape zgodził się przyjąć posadę, tak właśnie miało być. Jednak wydawało mu się, że poszło to za łatwo i za szybko.
Naczelnik wzruszył ramionami i postanowił osobiście porozmawiać z Mistrzem Eliksirów. Jego wieloletnie doświadczenie podpowiadało mu, że to jakiś przekręt.


***

Zaczęła powoli się podnosić, słysząc przy tym jakieś dziwne, skrzypiące odgłosy dochodzące z okolic jej kręgosłupa. Kiedy odwróciła głowę w stronę stojącego obok człowieka, poczuła bardzo nieprzyjemny zgrzyt, kiedy kręgi w jej szyi wracały na swoje miejsce.

Mina mężczyzny już nie przedstawiała największego przerażenia, teraz malowało się na niej nieludzkie zdziwienie i coś na kształt załamania nerwowego. Człowiek mamrotał coś do siebie, jednak tak cicho i nie zrozumiale, że Śmierć wyłowiła z tego tylko: terapeuta, natychmiast, na pewno zwariowałem, stres, praca.

Cóż, nic jej to nie dało. Bełkoczący nadal mężczyzna, wpatrywał się w nią, szeroko rozwartymi oczami. Po paru chwilach widząc, że Śmierć bynajmniej nie zamierza umrzeć, zemdleć ani nawet zasłabnąć, otworzył usta, i jąkając się niemiłosiernie, zaczął mówić. W gruncie rzeczy zwracał się bardziej do siebie niż do Śmierci, ale przynajmniej teraz można było go jakoś zrozumieć.


***

Severus Snape rzadko kiedy żałował tego, co zrobił. Zawsze dokładnie obmyślał sprawę przed podjęciem decyzji. Rozważał za i przeciw, analizował wszystkie możliwe konsekwencje i skutki uboczne. Nigdy nie robił niczego pochopnie, działanie pod wpływem impulsu było mu praktycznie całkowicie obce. Czasami dał się ponieść emocjom, ale zdarzało się to bardzo sporadycznie. Nie to, co ten beznadziejny Chłopiec, Który Przeżył, Mimo Iż Zawsze Najpierw Robił, A Potem Myślał.
Jednak dzisiaj, chyba pierwszy raz w życiu gorzko żałował, że opuścił swoje komnaty. To, co ujrzał, przez długi czas zostało mu w pamięci i nawiedzało go w koszmarnych snach. A osoba która to zrobiła, niech lepiej zacznie się bać - pomyślał, uśmiechając się w tak demoniczny sposób, że nawet Naczelnik musiałby się wzdrygnąć.



C.D.N.

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.