Bardzo dziękuję mojej kochanej becie Kate za poprawki i dopiski.


Odcinek 4


Śmierć w skupieniu słuchała mamroczącego z trudem mężczyzny.

- To... nie... niemożliwe... Pani... nie... nie może... ja nie rozumiem, jak to... w ogól...

Śmierć słuchała grzecznie, nie chcąc przerywać, jednak po kilku minutach zaczęło ją to irytować. Uśmiechnęła się słodko (cóż z tego, że jej słodki uśmiech przyprawiał większość ludzi o niekontrolowane dreszcze?) i spytała:

- Co jest takie niemożliwe? Czy dobrze się pan czuje?

Facet oniemiał. Ledwo co przyzwyczaił się do myśli, że przejechana kobieta, nie wiedzieć czemu, wcale nie wybiera się na tamtą stronę, a ta zupełnie wyraźnie pyta go, czy dobrze się czuje. Biedny człowiek, przepracowany, wymęczony i doprowadzony na skraj wytrzymałości psychicznej dzięki swojej kochanej żonce i jej prawnikowi, nie był w stanie tego pojąć. Udało mu się jednak wyjąkać:

- Ja... chyba dobrze...Ale pani... nie rozumiem... pani... żyje!

Popatrzyła na niego z politowaniem.

- Oczywiście, że żyję. Dlaczego niby miałabym nie żyć? - Śmierć nie chciała uświadamiać mu, że w obecnej chwili prawdopodobnie nie ma nikogo takiego jak Śmierć i abstrahując od wszystkiego, nawet jeśli bardzo by chciała, nie mogłaby umrzeć.

Konsternacja stojącego przed nią mężczyzny jeszcze się pogłębiła.

- Jak to, dlaczego nie? Przecież potrąciłem panią! - Udało mu się wystękać w miarę płynnie.

Śmierć zamyśliła się, po czym palnęła się w czoło. No jasne, jak mogłam być taka głupia, przecież tyle razy przychodziłam po ofiary wypadków samochodowych. Nic dziwnego, że facet jest zdziwiony. Zamiast leżeć martwa i zakrwawiona, rozmawiam sobie z nim, jak gdyby nigdy nic.


***

Severus nadal stał i wpatrywał się w wytapetowane plakatami ściany. Na jego twarzy malował się wyraz zdziwienia pomieszany z grozą i chęcią mordu.
Po chwili otrząsnął się. Zamknął oczy, próbując uwolnić się od prześladującego go obrazu. Niestety, kiedy ponownie uchylił powieki okropne zdjęcia wcale nie zniknęły.
Severus już chciał biec i dorwać tego kto to zrobił, a jego pewność, że Colin Creewey maczał w tym palce była stuprocentowa, gdy nagle zatrzymał się. Na jego twarzy zagościł pełen zadowolenia uśmieszek, dla wszystkich innych nie wróżący nic dobrego. Zdał sobie właśnie sprawę, że te plakaty doskonale pasują do jego planu. Zaczął wręcz żałować, że sam nie wpadł na taki program propagandowy. Jednak trwało to bardzo krótko i Snape wzdrygnął się na myśl o tak sprzecznym z jego charakterem i reputacją działaniu.
W jego oczach nie było już chęci mordu, co nie zmieniało faktu, że dokładnie zapamiętał sobie to wydarzenie, z myślą, że kiedy będzie już po wszystkim, ktoś będzie cierpiał z tego powodu.


***

Naczelnik wyszedł z biura z zamyślonym wyrazem twarzy. Szedł powoli korytarzami, gdy nagle zdał sobie sprawę, że coś jest nie tak. Rozejrzał się dookoła, a to, co zobaczył wprawiło go w ogromne zdziwienie.
Powoli zaczynał godzić się z myślą, że Snape przyjął grzecznie posadę i nie będzie miał rozrywki związanej z namawianiem go na nią. Jednak gdzieś w głębi serca cały czas wierzył, że Mistrz Eliksirów nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
Jednak to, co widział, dobitnie świadczyło o jego pomyłce. Severus Snape naprawdę przyjął nową posadę. Wielkie korytarze całe obwieszone były plakatami przedstawiającymi Snape'a w czarnej, łopoczącej szacie, z wielką kosą przewieszoną przez ramię. Nie trzeba chyba dodawać, że wyraz twarzy Severusa daleki był od miłego, uprzejmego uśmiechu. Żądza mordu i wściekłość? Tak, to było o wiele bliższe.


***

Severus wrócił do swojej komnaty i zabrał się do roboty. Spodziewał się wizyty Naczelnika, a przed tym musiał się na to przygotować. Zaczął od wielkiej sterty dostarczonych mu materiałów, która spokojnie zalegała sobie na środku salonu od dobrych paru dni. Większość pergaminów położył na dwóch stolikach, kilka zaniósł do sypialni. Następnie przestawił kosę w pobliże swojego łóżka. Wydawało mu się, że Śmierć musi w każdej chwili być gotowa na wezwanie.

Wzdrygnął się z obrzydzeniem, zauważając, że nie tylko zaczyna mówić o sobie jako o Śmierci, ale na dodatek robi to w formie żeńskiej! Zacisnął jednak zęby, powtarzając sobie w duchu, że to tylko sytuacja przejściowa.
Rozejrzał się w skupieniu po salonie. Człowiek postronny z pewnością mógłby stwierdzić, że osoba mieszkająca w tych komnatach intensywnie studiuje porozrzucane wszędzie pergaminy. Severus zadowolony z osiągniętego rezultatu usiadł w fotelu i dla niepoznaki otworzył jedną z mocno zakurzonych i zniszczonych ksiąg. Otworzył ją mniej więcej w środku, lecz zamiast czytać, pogrążył się w myślach, planując dokładnie swoje następne posunięcia. Kiedy po paru minutach nic się nie wydarzyło, Severus zaczął się nudzić. Całkiem odruchowo pogrążył się w lekturze spoczywającej na jego kolanach książki.

Kodeks Postępowania Śmierci w Następujących Wypadkach:

Art.37 § 4 ust.3 pkt. 6

Śmierć pod żadnym pozorem nie może nadużywać swojej funkcji w celach straszenia bądź grożenia niewinnym obywatelom.

Sev prychnął zniesmaczony. Nie można straszyć? Grozić? Na jego twarzy pojawiła się mina dziecka, któremu zabrano cukierki. Oczywiście nie były to cytrynowe dropsy.

A poza tym - myślał dalej rozczarowany - kto jest dzisiaj niewinny?

Mimo wyraźnego zdegustowania czytał dalej.

Śmierć nie powinna...

Tak jak się spodziewał po jakiejś godzinie odwiedził go Naczelnik. Na jego twarzy malował się wyraz zdziwienia połączony z podejrzliwością. Kiedy zobaczył porozkładane wszędzie księgi i pergaminy dołączył do tego wyraz konsternacji.
Przez chwilę stał tylko otwierając i zamykając usta.
Severus śmiał się w duchu, jednak jego twarz pozostawała obojętna, a postawa emanowała chłodnym zainteresowaniem.

***

Fred już dawno tak dobrze się nie bawił. Zatęsknił za George'em i ich sklepem. Mogli by zrobić jakiś hit kompletem Śmierć á la Snape. Już widział te tłumy dzieciaków kupujących taki strój na Halloween. Ach, gdyby zobaczyć minę Snape widzącego uczniów przebranych w ten sposób. Fred wyobraził sobie rozjuszonego Mistrza Eliksirów odejmującego punkty i rozdającego szlabany na prawo i lewo.
Ciekawe czy Domy mogą kończyć z ujemną ilością punktów - zastanawiał się - cóż, jeśli byłoby to możliwe, nie miał żadnych wątpliwości, że właśnie tak by się stało.
Posyłając uspokajający uśmiech Colinowi udał się do Dumbledore'a na herbatkę. W końcu coś musiał robić, a cytrynowe dropsy wspaniale nadawały się do przeprowadzenia jakiegoś eksperymentu. Doskonale zdawał sobie sprawę, że dyrektor uwielbia częstować swoimi cukierkami wszystkich, którzy się nawiną. A nuż Albusowi uda się kiedyś namówić na zjedzenie jednego zaczarowanego cukierka samego Snape'a? To dopiero byłaby zabawa. Z szerokim uśmiechem, pełen optymistycznych myśli Fred, zajął się planowaniem jakiejś hecy. W końcu trzeba rozruszać to ponure towarzystwo - myślał zadowolony.


***

- Witam pana, Panie Naczelniku - powiedział, starając się, żeby w jego głosie przebrzmiewał entuzjazm. - Co pana do mnie sprowadza?

Naczelnik trochę się zająknął, co sprawiło Severusowi wiele radości.
Nagle wpadł mu do głowy wspaniały pomysł. Nie czekając dłużej, wprowadził go w czyn.

- Jeżeli ma pan chwilkę, chciałbym przedyskutować z panem artykuł 27, paragraf 4, ustęp 7 z księgi, niech spojrzę, żebym nie przeinaczył tytułu - powiedział, rzucając jednocześnie okiem na tytuł trzymanej książki - "Śmierć i stosowne zasady jej postępowania w określonych przypadkach" - przeczytał poważnym tonem, doskonale imitującym głos kogoś, kogo naprawdę interesuje odpowiedź na zadane pytanie.

- Otóż widzi pan... - ciągnął, starając się naśladować tego skretyniałego Lockharta.
Merlinie - myślał - do czego to przyszło. Żebym udawał tego napuszonego dupka...

- ... zastanawia mnie pewien artykuł tego kodeksu. Moim skromnym zdaniem nasuwa on problem nadinterpretacji lub różnych sposobów rozumienia go. Gdyby był pan tak miły i zechciał przedyskutować ze mną ten frapujący fragment, byłbym ogromnie zobowiązany.

Wyraz lekkiej konsternacji na twarzy Naczelnika zmieniał się stopniowo w strach, a na końcu przerodził się w czystą panikę.

Naczelnik zdołał jeszcze wymamrotać szybkie przeprosiny, powołując się na nagły i pilny przypadek, o którym zapomniał, i żeby nie skłamać, niemal wybiegł z komnaty Snape'a.

Severus nie mógł się powstrzymać i krzyknął za nim:

- Może innym razem?

Odpowiedziało mu trzaśnięcie drzwi.

O tak - pomyślał niezmiernie z siebie zadowolony. - Szkoda, że nie zdążyłem mu zaproponować cytrynowego dropsa. Zemsta jest słodka.

***

Kiedy znalazł się na korytarzu odetchnął parę razy, próbując się uspokoić.Tego się nie spodziewał. Naprawdę. Mistrz Eliksirów kolejny raz go zaskoczył. Naczelnik zaczął się zastanawiać, ile razy go to jeszcze czeka. I ile razy będzie jeszcze w stanie znieść.

***

Śmierć nie za bardzo wiedziała, co ma teraz zrobić. W końcu postanowiła zostawić jąkającego się coraz bardziej człowieka i oddalić się od miejsca wypadku. Ludzie zaczęli się już schodzić, a ona nie lubiła być w centrum zainteresowania.
Idąc dalej rozglądała się już uważnie, nie chcą dopuścić do kolejnego incydentu. Nadal odczuwała lekki dyskomfort przy obracaniu głowy, a z okolic szyi co jakiś czas dobiegały nieprzyjemnie chrupnięcia. Na dodatek był dzień i słońce niemiłosiernie, wręcz złośliwie świeciło jej prosto w oczy. To naprawdę nie było przyjemne. I te kolory. Rozumiała, że nie wszyscy muszą ubierać się na czarno, choć tak byłoby najlepiej, ale żeby różowy? Albo jeszcze lepiej pomarańczowy? Zniesmaczona mamrotała do siebie niepochlebne opinie o właścicielach ubrań w ostrzejszych kolorach.
Poza tym czuła się bardzo samotnie bez swojej kosy. Taka odsłonięta i pozbawiona jedynej ochrony. Ale cóż, na pewno tam teraz nie wróci. Za nic w świecie.
Szła dalej, dziwiąc się ciągle widzianym po drodze ludziom, pojazdom i praktycznie wszystkiemu.
O ile jej zdziwienie przejawiało się unoszeniem brwi, szyderczym uśmiechem, a w kilku przypadkach przystanięciem i dokładnym zlustrowaniem danego obiektu, to zaskoczenie innych ludzi na jej widok nie było tak wyważone. Niektórzy nie zwracali na nią uwagi, zbyt pochłonięci własnymi sprawami. Inni obrzucali ją obojętnym spojrzeniem, dziwiąc się w myślach, że są ludzie o takim guście i wyglądzie. Jeszcze inna grupa wytykała ją palcami i rzucała szydercze komentarze, wśród których znalazły się na przykład: "Patrzcie jaki kościotrup, wygląda jak śmierć normalnie", po czym następował głośny wybuch śmiechu.
Była jednak jeszcze jedna grupa. Ludzi, którzy na jej widok zamierali z krzykiem na ustach. Ich przerażone miny doskonale nadawały się do książki pod tytułem "Zobaczyłem Śmierć i umarłem ze strachu". I właśnie te spojrzenia bolały ją najbardziej. Ona nie była już przecież Śmiercią. Ludzie nie powinni się jej bać, a nawet jeśli, to nie powinni mdleć ze strachu.
Śmierć zasępiła się. Musi jakoś zmienić swój wygląd. Koniecznie.


***

Remus Lupin był w sumie zadowolony z życia. To znaczy z życia po życiu. Eee... przejścia do innego świata? No w każdym razie z sytuacji w jakiej się teraz znajdował. Nie musiał już martwić się Harrym i Voldemortem. Nie musiał brać udziału w tajnych, niebezpiecznych misjach Zakonu. Przede wszystkim jednak nie musiał się przejmować swoją chorobą. Po raz pierwszy czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Bezpośredni powodem jego szczęścia była oczywiście Tonks, która próbowała go właśnie namówić na herbatkę u dyrektora.
Remus opierał się, ale niezbyt długo i niezbyt skutecznie. W końcu Albus mimo swojej dropsowej obsesji nadal był starym dobrym dyrektorem, któremu bardzo wiele zawdzięczał. Co prawda nie uśmiechało mu się słuchanie kolejnej litanii o Harrym, ale cóż, czego się nie robi dla ukochanej kobiety?
Niestety już wkrótce miał bardzo żałować, że zdecydował się opuścić swoje komnaty.


***


Zadowolony z siebie Severus siedział przy kominku, planując następny dzień. Jeszcze tylko trochę, a ta banda głupców przekona się, że z nim nie można wygrać. Wystarczyło tylko sprawić, żeby myśleli, że to oni są górą, a przestali cokolwiek podejrzewać. Były takie chwile kiedy wydawało mu się to za łatwe. Ale w końcu to był jego plan, a jego plany zawsze są perfekcyjne i zawsze kończą się stuprocentowym sukcesem.
Cóż, pozostawało mu tylko czekać na rozwój wypadków. A potem...Potem nastąpi chwila jego triumfu.

Severus upajając się swoją przebiegłością i przewagą nad innymi, zapomniał o jednej rzeczy. Naczelnik żył na tym świecie, no i na tym drugim pewnie też, nie od dziś. Może nie przewyższał go pomysłowością, ale z pewnością doświadczeniem. A w życiu często jest tak, że kiedy jesteśmy pewni swojej wygranej, czeka nas gorzkie rozczarowanie. Może nie zawsze, ale często. Może nie wszystkich, ale dużą część.
Severus mógł mieć tylko nadzieję, że on jest poza tą grupą. A nadzieja jak wiadomo jest matką głupich.


C.D.N.

Aevenien 04/20/2008 13:28

Czytano 6463 razy Liczba komentarzy - 50

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.