Bohaterowie: własna postać.

Zmienił się...
A może tak naprawdę nigdy nie był człowiekiem za którego go uważałam? Kiedy go poznałam piętnaście lat temu, był inny. Przynajmniej się za takiego kreował.
Przez ostatnie jedenaście lat miałam sporo czasu do przemyśleń. Jedenaście bardzo długich lat. Każda sekunda, minuta, godzina czy doba dłużyła się niemiłosiernie. Czasami miałam wrażenie, że trwała wieczność. Spędzić wieczność w nicości... Nicość była pusta, chłodna. Na samo wspomnienie ogarnia mnie głęboka rozpacz.
Było też dużo ciemności, która jest straszna. To właśnie w niej człowieka nachodzą najgorsze myśli i podejrzenia. Koszmary rodzą się właśnie tam. Gdy jest ciemno, niczego się nie widzi, niczego nie można się spodziewać.
Wszystkie dni zlały się w jeden. Ranek, południe czy wieczór. Noc czy dzień. Nie miało to dla mnie różnicy. Praktycznie cały czas było tak samo. Źle...

Kto by pomyślał? Zaczęło się tak pięknie. Był wysokim brunetem o olbrzymich oczach, równie ciemnych co jego włosy. Świetna prezencja, doskonała dykcja, pewność siebie, no i... cóż, zakochałam się. Bukieciki, spacery, kosztowne prezenty. Świat wydawał się piękniejszy. W końcu spełniły się moje marzenia i oczekiwania - pierścionek zaręczynowy.
Ślub był najwspanialszym dniem w moim życiu. Kapela grała melodie nasiąknięte magią, cudowne ozdoby, malowniczy krajobraz i mój wybranek. Byłam... czułam się naprawdę kochana. Myślałam, że znalazłam wreszcie swoje miejsce na ziemi. Nigdy wcześniej ani później nie czułam się tak szczęśliwa. Ale wiadomo: to co piękne, kiedyś się musi skończyć.
Byliśmy wzorowym małżeństwem przez cztery lata. Całe cztery lata - teraz, gdy o tym myślę, nie było to wcale długo. Wieczność trwa więcej. Nie kłóciliśmy się, wspieraliśmy, wierzyliśmy sobie. Mieszkaliśmy w olbrzymiej willi z widokiem na morze. Urocze, prawda? Pieniędzy mieliśmy jak lodu, skrzatów domowych zresztą też. Staliśmy się znani. Mój ojciec był wysoko postawiony w Ministerstwie Magii, więc pomógł wybić się mojemu mężowi, bo ten, choć był czystej krwi, nie miał znakomitej rodziny.
W końcu pojawił się on. Nie, nie żaden kochanek. Tak nisko nie upadłam. On miał imię; tak się przedstawiał - Voldemort. Cały czas zastanawiam się czy powinnam była być mu wdzięczna, że dzięki niemu poznałam prawdę o moim partnerze, czy powinnam go wyklinać za zepsucie mi związku.
Nasza pierwsza kłótnia była o dość błahy powód. Jakiś durny artykuł w gazecie o morderstwie znanego urzędnika. Potem było coraz gorzej. Ściany naszego domu zdawały się być przesiąknięte ciężką atmosferą, a podniesione głosy nie zaprzestawały swych tyrad.

Pamiętam, tamtego dnia wróciłam do domu z Ministerstwa wyjątkowo zmęczona. Było tego wszystkiego za dużo. Coraz więcej napaści i morderstw, a szpitalu św. Munga brakowało już miejsc. Weszłam do salonu, okna były zasłonięte, a meble okurzone. Już dawno zaprzestaliśmy spędzać wspólnie wolne chwile. Opadłam na fotel i wyciągnęłam opuchnięte nogi. Należała mi się chwila spokoju. Wtedy on wyłonił się z cienia, nie zauważyłam go wcześniej. Włosy miał ulizane, a jego szata już dawno nie była w tak dobrym stanie. Podszedł do mnie i bez żadnej gry wstępnej oznajmił, że ma zamiar zostać Śmierciożercą. Przekroczył granicę. Zaczęłam na niego krzyczeć. On się nawet nie odezwał. Powiedziałam, że żądam rozwodu i ma się natychmiast stąd wynosić. Kiedy skończyłam, spojrzał mi w oczy i stwierdził, że od razu wiedział, że nie zrozumiem.
Wszystko znikło. Na jedenaście lat. W uszach mi huczało jeszcze przez jakiś czas jedno słowo: Imperio Były takie momenty kiedy chciałam popełnić samobójstwo, ale nie mogłam. BO BYŁA TYLKO CHOLERNA CIEMNOŚĆ! Pewnego dnia jednak coś się stało. Przygnębienie, smutki i troski jakby zniknęły, natomiast przerażenie zaczęło zmieniać się w chęć zemsty. To był przełom. Od tej pory ciemność zaczęła jaśnieć, a przede mną pojawiał się obraz, który był z dnia na dzień coraz wyraźniejszy.
W końcu, pewnego dnia, widziałam już wszystko. Byłam w pełni świadoma tego, co robię, jednak nie mogłam się sprzeciwić swojemu ciału, któremu cichy głosik w mojej głowie wydawał rozkazy. Nie byłam już w tym domu, w którym wszystko zniknęło. Byłam w twierdzy pełnej podejrzanych typów.
Moje myśli przypominały szkło, które pękło na tysiące kawałków. Poskładanie ich wydawało się niemożliwe, ale chęć zemsty dodawała mi sił.
Ile czasu minęło, dowiedziałam się, gdy zobaczyła kalendarz wiszący w kuchni. Za każdym razem kiedy byłam zmuszona widywać swojego męża... eh, moja złość narastała, a kolejne kawałki dopasowywały się do siebie.
W końcu udało się złożyć mi parę logicznych myśli, byłam w stanie zacząć się opierać klątwie, ale wiedziałam, że jeśli inni to odkryją, zabiją mnie bez wahania.
Musiałam ułożyć plan. Plan, dzięki któremu będę mogła siebie uwolnić, siebie i innych czarodziei, będących w tym domu pod klątwą Imperio.
Wymyślenie podstępu wcale nie było trudne i to mnie trochę przeraziło. Stało się dzisiejszego wieczoru. Poczułam się wreszcie dość silna i gotowa do ucieczki. Zakradłam się do naszej... jego sypialni. Różdżka leżała na szafce nocnej. Chwyciłam ją.
Teraz, kiedy stoję nad nim, nie czuję nic. Przyglądam się jak jego pierś opada i wędruje w górę. Oddycha. Wygląda na szczęśliwego. Musi mu się śnić coś pięknego, tymczasem pięcioro mieszkańców tego domu tkwi w koszmarnej ciemności i są bliscy utraty zmysłów. Wystarczą dwa słowa i od tej pory będę mogła i ja nareszcie śnić. Nie jestem już tą samą osobą. To jego wina! Zmienił mnie! W POTWORA!
Po raz ostatni spoglądam na twarz mężczyzny, któremu kiedyś byłam gotowa oddać serce. To jego wina... Przymykam oczy i wypływają z nich puste łzy. Unoszę dłoń, która nie drży i wypowiadam zaklęcie.
Następnego dnia w całym kraju rozmawia się o jednym - o Chłopcu, Który Przeżył.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.