Uwaga! Przed przeczytanie tego proponuje najpierw przeczytać 'Najtrudniejszy wybór'. Ten artykuł nie jest kontynuacją, raczej czymś w jej rodzaju...
A zresztą, przeczytajcie sami.




Był ważny. Bez niego nic by się nie wydarzyło.
Peter Pettigrew obserwował Dolinę Godryka, czekając, aż w salonie zgasną światła, aż wreszcie będzie mógł dać sygnał swemu panu. Wreszcie będzie mógł odegrać się za to, iż do tej pory grał drugie, a może nawet trzecie skrzypce .Wreszcie zostanie wyniesiony ponad innych śmierciożerców - Spełni swoją misję!
Światło paliło się nadal, i nawet z tej odległości widział dwoje ludzi siedzących w salonie. Wpatrzył się w ich znajome sylwetki. Tak, to była z pewnością Lily, tyle że jej brzuch powiększył się trochę od czasu, gdy widział ją ostatnio.
Zupełnie zapomniał o ich dziecku. Teraz poczuł niemiły ucisk w żołądku. Przecież miały zginąć trzy, nie cztery osoby...
A, zresztą bez różnicy. Przecież nie on ich wykończy. On będzie stał z boku, jak zawsze.
Za to Czarny Pan się ucieszy...
Uniósł różdżkę. Kiedy wystrzelał z niej Mroczny Znak, ręka mu drżała.



James walczył, choć było to zupełnie bezsensowne. Po prostu starał się ostatnie sekundy życia przeżyć jak najlepiej. Byleby tylko nie zagłuszać płonnej nadziei, że Lily uda się uciec, że zabierze ze sobą Harry'ego...
Byleby nie myśleć, o 'przyjacielu', który wydał ich na taką śmierć.
Po raz kolejny uchylił się przed zielonym promieniem.
Teraz jednak zrobił to bez powodzenia.



Peter zadrżał. Zielone błyski na parterze skończyły się.
'Ciekawe kto...' - pomyslal.



Właściwie nie miał pojęcia, czemu na łeb, na szyję pędził do kryjówki Petera. Po prostu zerwał się w nocy z łóżka i zapragnął z nim pogadać. Sprawdzić, czy wszystko w porządku - Upewnić się, że nic się nie stało...
Nawet przed samym sobą nie chciał się przyznać się do tego, że coś przeczuwa.
Dotarł do starego, na pierwszy rzut oka opuszczonego domostwa. Wparował do środka, bez większego wysiłku omijając pół tuzina zaklęć obronnych.
- Peter! - krzyknął, wchodząc do środka. - To ja, Syriusz! Odezwij się!
Cisza.
- Peter! Gdzie jesteś! Chciałem z tobą porozmawiać!
Dalej nic.
Z przerażeniem wybiegł z szerokiego przedpokoju, nawołując przyjaciela. Bez odpowiedzi. Dom był pusty. Ani śladu oporu, walki czy...
I wtedy do niego dotarło.

Następny błysk zielonego światła. Następne głuche uderzenie serca. Następne sekundy napięcia.
I to głupie pytanie: Lily, James czy Harry?



Remus także nie mógł spać. Siedział na łóżku, ciągle w dziennym ubraniu, pustym wzrokiem patrząc w czarne niebo za oknem. Nienawidził tego widoku przez całe życie, ale teraz nie było na nim księżyca. Nie było pełni...
Rozważał wszystkie za i przeciw. Przecież musi im wyjaśnić, ze to nie tak!
Żal, że to jego uznano za zdrajcę palił go od środka, a dwa glosy wewnatrz jego glowy walczyly ze soba zaciekle.
'Teraz jest środek nocy...'
'Ale później może być za późno!'
'Obudzisz ich...'
'Pogrążysz się całkowicie...'
'Zostań!'
'Idź!!!'
Wstał i wybiegł z sypialni. Drzwi trzasnęły za nim głucho, nieprzyjemnie...



Ciemnowlosy mezczyzna wbiegl pospiesznie do domu Potterow.
Spóźnił się. Teraz mógł oglądać tylko ich trupy. Martwe, zielone oczy Lily, z przerażeniem wpatrujące się w dal. Orzechowe oczy Jamesa, zastygłe w wyrazie nienawiści. Ich zimne dłonie, nieruchome sylwetki...
Ktoś najwyraźniej ciągle tkwił w domu. Słychać było głośny szloch.
- Kto tu jest! - zawołał Syriusz ochrypłym głosem. - Pokaż się!
Z ruin wyłonił się Hagrid, trzymając w dłoniach jakieś zawiniątko.
- Hagrid! To ty?! Co tam masz?
Podszedł do olbrzyma.
- Chyba to nie...
- Tak - Hagrid przez cały czas płakał. - Dzieciak przeżył.
Podał Blackowi zawiniątko. Wpatrywały się w niego duże, zielone oczy.
- Harry! W jaki sposób?!
- Mnie, cholibka nie pytaj. Nie wiem. No, ale pożegnaj się z nim i oddaj mi go. Mam go zanieś do ciotki i wuja.
- Nie, to mój chrześniak! Zabieram go!
- Daj spokój, Syriuszu. Mam rozkazy od Dumbledore.
- Zostaw go!
- To ty go zostaw!
Syriusz zmierzył wzrokiem Hagrida.
- No dobrze. I tak nie mam szans...
Ale mimo to nie chciał puścić zawiniątka.
- Do zobaczenia, Harry.
Delikatnie położył dziecko w wielkich dłoniach półolbrzyma.


Peter nie miał siły się poruszyć. Voldemort stracił moc - zniknal, on sam jest skończony, w dodatku jeden z Potterów przeżył... A teraz jeszcze musieli pojawić się Black i Hagrid!
Nagle wstrzymał oddech. Zauważył, że na miejscu zbrodni pojawiło się kilkanaście postaci w fioletowych pelerynach.
Aurorzy.
Z cichym pyknięciem zamienił się w szczura. Zrobił teraz to, co zrobić było najłatwiej.
Zdrajcy rzadko bywają odważni.

„Zdrajcy rzadko bywają odważni…” Lady_Black 24/05/2007 13:05

Czytano 7506 razy Liczba komentarzy - 110

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.