Ostatnie
Artykuły Fan Fiction

Ranking momentów z E...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Tekst jest tłumaczeniem rankingu zamieszczonego w serwisie Wizarding World.
>> Czytaj Więcej

Q&A z J&O Phelps

Kategoria: Wywiady
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

O&A z Jamesem i Oliverem Phelpsami przeprowadzone przez serwis Wizarding World.
>> Czytaj Więcej

Evanna Lynch

Kategoria: Aktorzy
Autor: Prefix użytkownikaAnastazja Schubert

Krótka biografia, opis kariery i ciekawostki o filmowej Lunie
>> Czytaj Więcej

Uzupełnij cytaty - Z...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Tekst jest tłumaczeniem quizów zamieszczonych w serwisie Wizarding World.
>> Czytaj Więcej

Quiz o Tajnych Przej...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Tekst jest tłumaczeniem quizu zamieszczonego w serwisie Wizarding World.<br />
>> Czytaj Więcej

Quiz - Mniej znani b...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaRachel Otterly

Jak dobrze zapamiętałeś wspomnianych bohaterów w serii?<br /> Tłumaczenie quizu z Pottermore.
>> Czytaj Więcej

RowlingIsCancelled. ...

Kategoria: Teorie, przemyślenia...
Autor: Prefix użytkownikafuerte

Luźne przemyślenia na temat ostatniej aktywności Rowling na Twitterze i jej transfobicznych tweetów.
>> Czytaj Więcej

>> Więcej artykułów! <<

Złośliwość rzec...

Tytuł: Złośliwość rzeczy niepotrzebnych
Gatunek: Drabble
Autor: Prefix użytkownikafleja

to moje pierwsze takie dziwne coś
>> Czytaj Więcej

[NZ]Prolog - Ciemne...

Tytuł: Prolog - Ciemne chmury
Seria: Inne dziedziny magii
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaRachel Otterly

Prolog akcji. Dzieje się miesiąc przed rozpoczęciem właściwej akcji.
>> Czytaj Więcej

Lacock

Tytuł: Lacock
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Praca na pierwszy etap Wielkiej Wojny Fan Fiction, która zawiera w sobie krótką przygodę Lockhart...
>> Czytaj Więcej

Kot007 przeprow...

Tytuł: Kot007 przeprowadza obserwację.
Gatunek: Poezja
Autor: Prefix użytkownikaKrnabrny

Praca wysłana na pierwszy etap Wielkiej Wojny Fanfickowej.
>> Czytaj Więcej

[NZ]Zapomniane Wątk...

Tytuł: Zapomniane Wątki - Rose I
Seria: Zapomniane wątki
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaSyriusz32

Krótki wstęp do przygód Rose.
>> Czytaj Więcej

Tylko trochę po...

Tytuł: Tylko trochę poświęcenia
Gatunek: Obyczajowe
Autor: Prefix użytkownikaSyriusz32

Praca finałowa na WWFF, bez edycji, oryginał konkursowy. Znowu. Kto wie ten wie.
>> Czytaj Więcej

Dajcie mi spać

Tytuł: Dajcie mi spać
Gatunek: Obyczajowe
Autor: Prefix użytkownikaShanti Black

Praca finałowa Wielkiej Wojny Fan Fiction, z lekkimi poprawkami
>> Czytaj Więcej

>> Więcej fan fiction! <<
Statystyki
Online Statystyki
Goście online: 41
Administratorzy online: 0
Aktualnie online: 0 osób
Łącznie na portalu jest
45,541 osób
Ostatnio zarejestrowany:

Rekord osób online:
Najwięcej userów: 250
Było: 16.01.2020 20:17:01
Napisanych artykułów: 1,081
Dodanych newsów: 10,320
Zdjęć w galerii: 21,366
Tematów na forum: 3,778
Postów na forum: 317,015
Komentarzy do materiałów: 221,050
Rozdanych pochwał: 3,261
Wlepionych ostrzeżeń: 4,158
Puchar Domów
Aktualnym mistrzem domów jest  RAVENCLAW!

Gryffindor
Punktów: 403
uczniów: 3491
Hufflepuff
Punktów: 222
uczniów: 3466
Ravenclaw
Punktów: 797
uczniów: 4195
Slytherin
Punktów: 195
uczniów: 3629

Ankieta
Dumbledore zakazał opuszczania Hogwartu z powodu zarazy. Jak sobie radzisz?

idę do biblioteki i wertuję wszystkie książki. Muszę wiedzieć wszystko o tej zarazie!
19% [61 głosów]

nic sobie nie robię z kwarantanny i tajnym przejściem wymykam się do Trzech Mioteł. Kremowe piwo to świetne antidotum!
11% [37 głosów]

zamykam się w lochach i próbuję uwarzyć Eliksir Odpornościowy, zanim wszyscy padniemy jak bahanki
23% [73 głosy]

szwendam się po korytarzach, liczę obrazy i segreguję je na te w złotych i srebrnych ramach. Ta wiedza na pewno mi się przyda
7% [23 głosy]

kradnę zapas mydła i papieru toaletowego z Łazienki Prefektów. Żaden wirus mi niestraszny, kiedy mogę wytapetować dormitorium papierem!
5% [16 głosów]

ustawiam się w kolejce pod kuchnią, żeby zrobić zapasy. Wpuszczają po jednej osobie
9% [28 głosów]

proszę opiekuna domu, żeby przydzielił mi jednoosobowy pokój. Jakoś niewyraźnie się czuję
3% [9 głosów]

zastanawiam się, kogo w szkole nie lubię najbardziej, żeby móc na niego nakaszleć. O, idzie Malfoy
23% [75 głosów]

Ogółem głosów: 322
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 25.03.20

Archiwum ankiet
Ostatnio w Hogwarcie
HufflepuffWarren Samuel Wilson ostatnio widziano 23.09.2020 o godzinie 19:18 w II piętro
RavenclawNastya Lantsov ostatnio widziano 23.09.2020 o godzinie 19:05 w II piętro
HufflepuffValerie Adams ostatnio widziano 23.09.2020 o godzinie 17:52 w Sala transmutacji
GryffindorNatalie Swan ostatnio widziano 23.09.2020 o godzinie 17:23 w Sala transmutacji
HufflepuffLouise Lainey ostatnio widziano 23.09.2020 o godzinie 17:12 w Sala transmutacji
HufflepuffLouise Lainey ostatnio widziano 22.09.2020 o godzinie 18:26 w Sala Mugoloznawstwa
Quidditch przez wieki
http://www.harry-potter.net.pl/images/articles/quidditch_przez_wieki_1.jpg

Quidditch przez wieki - to książka, która jest jedną z najbardziej rozchwytywanych pozycji w hogwarckiej bibliotece. Pani Pince dzierżąca władzę w zapewne najcichszym zakątku tego zamku sama przyznała, że:

Uczniowie kłócą się o nią, wydzierają ją sobie z rąk, ślinią się na sam jej widok i w ogóle obchodzą się z nią w sposób niemożliwy do zaakceptowania.

Jaki naprawdę fenomen skrywa książka napisana przez Kennilworthy'ego Whispa? Dlaczego jest najpopularniejszą książką w bibliotece? Przyjrzyjmy jej się dokładnie. Strona po stronie.

Otwierając Quidditch przez wieki, od razu zwracamy uwagę na grafikę. Nie jest ani zbyt bogata, ani za biedna. Poza tym smaczku tej książce dodaje fakt, że przedmowę do niej napisał sam Albus Dumbledore. Dyrektor Hogwartu jak zwykle z humorem, ale i przestrogą opisuje, jak mamy się obchodzić z tym dziełem.

Już w pierwszym rozdziale ruszamy z przytupem. Dowiadujemy się w nim, dlaczego miotła to lepszy środek transportu niż latający dywan. Czemu akurat miotła? Pewnie wielu z was zadaje sobie to pytanie każdego poranka. Po pierwsze, łatwo jest ją ukryć przed mugolami. Wychodzi sobie taki czarodziej na pole i bez żadnych podejrzeń przechodzi obok domu swoich niemagicznych sąsiadów. Po drugie, dzięki temu przedmiotowi możemy wzbijać się w powietrze na wyżej niż tylko 5 metrów jak za pomocą lewitacji. To duże udogodnienie dla kogoś, kto kocha wolnośc w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Skoro dowiedzieliśmy się, dlaczego czarodzieje wybrali miotłę jako jeden ze środków transportu, zajmiemy się teraz początkowymi grami miotlarskimi. Każda z nich opisana jest szczegółowo.

Doroczny wyścig na miotłach organizowany w Szwecji do dnia dzisiejszego, znano już w X wieku. Uczestnicy mają za zadanie pokonać odległość trzystu mil. Trasa wyścigu przebiega nad rezerwatem smoków, prawdopodobnie dlatego też trofeum dla zwycięzcy ma kształt szwedzkiego smoka krótkopyskiego.

Stichstock - ta gra została uwieczniona na malowidle Gunter Gwałtownik jest zwycięzcą. Miała ona dość oryginalne zasady. Mianowicie - na szczycie wbitej w ziemię tyczki, na wysokości dwudziestu stóp umieszczano nadmuchany pęcherz smoka. Jeden z graczy, który był obrońcą, zostawał do niej przywiązany, tak by mógł oddalić się jedynie na dziesięć stóp. Pozostali gracze mieli za zadanie atak pęcherza tak, by go przebić zaostrzonym końcem miotły. Obrońca miał proste zadanie - musiał temu zapobiec, a w tym celu miał prawo użyć również różdżki. Gra kończyła się w momencie, gdy pęcherz został przebity lub na polu gry pozostał tylko obrońca albo gdy zemdlał on z wycieńczenia. Gra ta zanikła w XIV wieku.

Aingingein - irlandzka gra, w której gracze po kolei brali piłkę o nazwie dom (irl. do mnie) i przelatywali na miotłach przez rząd płonących beczek bez dna. Były one umieszczone na wysokich tyczkach. Piłkę trzeba było przerzucić przez ostatnią z nich, a zwycięzcą zostawał ten, kto zrobił to w najkrótszym czasie i nie zajął się ogniem.

Creaothceann - powstała w Szkocji, uznawana za jedną z niebezpieczniejszych. Każdy gracz miał przywiązany do głowy mosiężny lub żelazny kociołek. Na dźwięk rogu podrywali się w górę, a jednocześnie z wysokości stu stóp spadały zaczarowane kamienie. Zadaniem zawodników było uniknięcie zderzenia z kamieniami oraz złapanie je do kociołków. Zwyciężał ten, komu udało się zebrać najwięcej kamieni. Mimo wysokiej śmiertelności, była bardzo popularna w średniowieczu, zakazano jej dopiero w 1762 roku. Grę tę opisuje poemat z XI wieku. Oto jego pierwsza strofa:

Stanęli rzędem gracze, tuzin mocarzy o obliczach jasnych
Rzemieniami mocują kotły, w niebo patrzą, gotowi do lotu
Już słyszą wrzask rogu, już pod chmury wybijają się śmiało,
Lecz śmierć szybuje wraz z nimi, bo już dziesięciu wybrała.


Shuntbumps - popularna w hrabstwie Devon. Kolejna brutalna gra, miała na celu zwalenie rywala z miotły. Zwyciężał ten, kto najdłużej się utrzymał.

Swivenhodge - pochodzi z Herefordshire. Używano w niej nadmuchanego, zwykle świńskiego, pęcherza. Zawodnicy siedzieli na miotłach tyłem i mieli za zadanie odbijać pęcherz witkami, by przerzucić go na stronę przeciwnika ponad żywopłotem. Gdy przeciwnik nie odbił, gracz tracił punkt. Zwyciężał ten, kto zdobył pięćdziesiąt punktów.
Grywa się w to do dziś.

Gra z Queerditch March

W tym rozdziale dowiadujemy się co nieco o początkach quidditcha. Dzięki zapiskom Gertie Keddle z XI wieku możemy zapoznać się z tym, jak wyglądała ta gra w tamtych czasach.

Początkowo gracze za piłkę mieli nadmuchany świński pęcherz. Próbowali wybić go w drzewa rosnące po obu stronach bagna, gdzie grali. Prototypami tłuczków były zaczarowane kamienie, usiłujące zbić graczy. W XII wieku Goodwin Kneen, który mieszkał w Yorkshire, napisał do swojego kuzyna Olafa list, dzięki któremu mamy dowód, iż gra ta się rozprzestrzeniła. W liście zawarł informację, iż kaflem gracze strzelają nie w drzewa, a w beczułki. Zostały też wprowadzone nazwy, jak łapacz (ścigający) czy posok (tłuczek).

Jednak wciąż czegoś nam brakuje.

Pojawienie się złotego znicza


http://www.harry-potter.net.pl/images/articles/quidditch_przez_wieki_2.png


Na początku XII wieku, jedną z rozrywek czarodziejów było polowanie na maleńkiego znikacza. Był on niezwykle zwinny, co utrudniało zadanie, dlatego też ten, kto złapał znikacza, zyskiwał sławę. Maleńkie ptaszki często ulegały zmiażdżeniu, gdy ktoś usiłował złapać je w gołą dłoń.

W 1269 roku Barberus Bragge przyniósł na mecz quidditcha klatkę z tym właśnie stworzeniem i oznajmił graczom, iż ten kto złapie ptaszka dostanie sto pięćdziesiąt galeonów nagrody. Gracze rzucili się natychmiast, by wypełnić zadanie, jednak nieustraszona kobieta - Modesta Rabnott uratowała znikacza przed niechybną śmiercią, wypuszczając go na wolność. Naraziła się tym samym na grzywnę w kwocie dziesięciu galeonów i utratę domu, jednak zapisała się w historii. Natomiast wynalezienie złotego znicza przypisuje się Bowmanowi Wrightowi z Doliny Godryka, który postawił sobie za cel stworzenie piłki naśladującej zachowanie i cechy znikacza. Złoty znicz to piłeczka wielkości orzecha włoskiego ważąca dokładnie tyle, co jej prototyp. W przeciwieństwie jednak do maleńkiego ptaszka, został zaczarowany tak, by nie mógł opuścić pola gry.

Antymugolskie środki bezpieczeństwa

W 1398 roku Zachariasz Mumps sporządził pełny opis gry w quidditcha. Bardzo ważnym jego aspektem była konieczność zachowania antymugolskich środków bezpieczeństwa.

Należy wybrać teren położony z dala od siedzib mugoli, jakieś dzikie torfowisko lub wrzosowisko i upewnić się, że gracze nie będą widoczni z daleka, kiedy wzbiją się na miotłach w powietrze. Jeśli wytycza się stałe boisko warto je uzbroić w zaklęcia antymugolskie. Najlepiej grać w nocy.

W 1419 roku Rada Czarodziejów wydała dekret, w którym zabrania się kategorycznie grać w quidditcha gdziekolwiek, jeśli istnieje nawet najmniejsza możliwość zauważenia graczy przez mugoli. Nieprzestrzegających tego zakazu zakuwano w kajdany i wtrącano do lochu.

Odpowiednie środki bezpieczeństwa zostały wprowadzone przez Międzynarodowy Kodeks Tajności Czarodziejów w 1692 roku, gdzie wszelkie konsekwencje czarodziejskich gier i dyscyplin sportowych ponosiło każde ministerstwo magii na danym terytorium. W związku z tym w Wielkiej Brytanii utworzono Departament Czarodziejskich Gier i Sportów. Niestety, istniały też drużyny niestosujące się do zakazów, takie jak Łomoty z Banchory. Na szczęście proceder ten został przerwany, a obecnie drużyny quidditcha nie rozgrywają meczy na swoich terenach, a w miejscach specjalnie do tego wyznaczonych.

Zmiany w quidditchu od XIV wieku


Boisko
Zgodnie z przekazami Zachariasza Mumpsa średniowieczne boisko było owalne, miało pięćset stóp długości i sto osiemdziesiąt szerokości. Na środku znajdowało się małe koło (dwie stopy średnicy), gdzie stawał sędzia z czterema piłkami. Gracze otaczali go. Kafel był wyrzucany przez sędziego, a bramkami były kosze na tyczkach. W 1620 roku w książce Quintiusa Umfraville dowiadujemy się, że zostały zarysowane pola bramkowe, a kosze są znacznie mniejsze i wyższe. Od 1883 roku używano już obręczy znanych nam do dziś.
http://www.harry-potter.net.pl/images/articles/quidditch_przez_wieki_3.jpg



Piłki

Kafel początkowo był sporządzany ze skóry lub pęcherza. Nie był zaczarowany. Zwykła szyta piłka, często z rzemiennym uchwytem, by ułatwić chwyt i podanie. Niektóre kafle ze średniowiecza mają dziury na palce. W 1875 roku zostało odkryte zaklęcie uchwytu, co pomogło w utrzymywaniu piłki podczas gry. Współcześnie kafel ma dwanaście cali średnicy i nie posiada szwów. Barwa czerwona ma ułatwiać odnalezienie go podczas trudnych warunków pogodowych. Daisy Pennifold zaczarowała go tak, by spadał na ziemię powoli, co ułatwiło ścigającym chwytanie go w powietrzu.

Tłuczki
Prototypem tych piłek były, jak pamiętamy, latające kamienie. Miały one swoje minusy; mocne uderzenie zaczarowanej pałki roztrzaskiwało je w kawałki, w związku z czym gracze byli ścigani przez żwir. Prawdopodobnie na początku XVI wieku prowadzone były eksperymenty z metalowymi tłuczkami. Agata Chubb - znawczyni dawnych wyrobów czarodziejskich, zidentyfikowała dwanaście ołowianych tłuczków odnalezionych na irlandzkich i angielskich torfowiskach i moczarach. Ołów nie spełnił swojej roli, był zbyt miękki, w związku z czym powstawały wgłębienia utrudniające prosty lot. Dzisiejsze tłuczki wyrabiane są z żelaza i mają dziesięć cali średnicy.

Złoty znicz jest rozmiaru orzecha włoskiego. Został zaczarowany tak, by jak najdłużej uniknąć schwycenia. Podobno w 1884 roku próbowano go złapać przez pół roku. Kornwalijscy czarodzieje utrzymują, że żyje on gdzieś do dziś.

Gracze

Obrońca
Pozycja ta z całą pewnością istniała już w XIII wieku. Zgodnie z przekazem Zachariasza Mumpsa, obrońca mógł strzelić gola przeciwnikom i szybko powrócić do swoich koszy, by udaremnić wyrównanie. Wydaje się, że w tamtych czasach obrońcy grali podobnie jak ścigający. W 1620 roku w Quintius Umfraville pisał, iż zadania obrońcy zostały zredukowanie do strzeżenia koszy bramkowych.

Pałkarze
Prawdopodobnie istnieli od czasu, gdy wprowadzono tłuczki. Ich zadanie nie uległo zmianie. Nigdy nie strzelali goli, a posiadali pałki i odbijali tłuczki. Musieli mieć dużą siłę fizyczną i wyczucie równowagi.

Ścigający
Jest to najstarsza pozycja w tej grze. Ich zadanie to wbijanie goli przeciwnikowi. Znacząca zmiana nastąpiła w 1884 roku, gdy zamieniono kosze na pętle.W pole bramkowe przeciwnika może wlecieć tylko ten ścigający, który ma kafla. Przepis ten został wprowadzony, by udaremnić nieczyste zagranie, jakim było spychanie obrońcy przez dwóch ścigających, podczas gdy trzeci strzelał gola do pustej bramki.

Szukający
Najlżejszy i najszybszy zawodnik. Musi być spostrzegawczy i dobrze trzymać się na miotle. Gra na tej pozycji naraża na bardzo ciężkie kontuzje, gdyż eliminacja szukającego to pierwsza zasada gry według Brutusa Scrimgeoura.

Przepisy
W 1750 roku Departament Czarodziejskich Gier i Sportów ogłosił przepisy gry w quidditcha.

1. Nie ogranicza się wysokości, na jaką gracze mogą się wzbić, nie wolno im jednak wylecieć poza granice boiska. Jeżeli taka okoliczność nastąpi, drużyna oddaje kafla przeciwnikom.

2. Kapitan drużyny może domagać się krótkiej przerwy w grze, sygnalizując to sędziemu. Tylko wtedy gracze mogą znaleźć się na ziemi. Przerwa może trwać do dwóch godzin, gdy mecz trwa ponad dwanaście. Jeżeli drużyna nie wróci na boisko jest zdyskwalifikowana.

3. Sędzia może zarządzić rzut karny. Ścigający go wykonujący leci znad środkowego koła ku polu bramkowemu przeciwnika, gdzie znajduje się tylko obrońca. Podczas wykonywania karnego, pozostali gracze muszą trzymać się z boku.

4. Można odbierać kafel przeciwnikowi, ale nie można chwytać go za jakąkolwiek część ciała.

5. W przypadku kontuzji gracza nie można wprowadzać zmian. Drużyna musi grać bez poszkodowanego.

6. Na pole gry można wnosić różdżki, ale nie można ich używać przeciw przeciwnikowi, jego miotłom, sędziemu, piłkom lub widzom.

7. Mecz zakończy się, gdy zostanie złapany złoty znicz lub gdy zgodzą się na to kapitanowie obu drużyn.

Faule
W kronikach odnotowano siedemset rodzajów fauli; wszystkie miały miejsce podczas finałów pierwszych mistrzostw świata w quidditchu w 1473 roku. Nie podano ich do wiadomości publicznej, by gracze się nimi nie inspirowali. Większość fauli jest obecnie nie do wykonania, gdyż wiąże się z użyciem różdżki, co jest zakazane.
Lista dziesięciu najczęstszych fauli obecnie:

Trał (wszyscy gracze) - chwytanie za ogon miotły przeciwnika, by ją spowolnić
Szarża (wszyscy gracze) - nalatywanie na przeciwnika z zamiarem zderzenia
Blok (wszyscy gracze) - blokowanie swoją miotłą rączki miotły przeciwnika
Stłuczka (tylko pałkarze) - wybijanie tłuczka w stronę widowni, by zatrzymać grę
Szturch (wszyscy gracze) - użycie łokci wobec przeciwnika
Nicowanie (obrońca) - wsadzanie jakiejkolwiek części ciała do obręczy, by wybić kafla
Wtyk (ścigający) - trzymanie kafla w momencie, gdy przechodzi przez obręcz
Fałsz (ścigający) - manipulacja kaflem
Spalenie znicza (wszyscy gracze poza szukającym) - dotknięcie lub złapanie znicza
Ogłupianie (ścigający) - wtargnięcie w pole bramkowe więcej niż jednego ścigającego.

Sędziowie
Pierwotnie sędziami byli najdzielniejsi czarodzieje i czarownice. W 1357 roku na arbitra rzucono śmiertelne zaklęcie, a nigdy nie złapano zabójcy. Były również przypadki zamieniania miotły sędziego w świstoklik. Skuteczny sędzia musi dobrze panować nad miotłą i obserwować wszystkich graczy. Podczas ważnych meczów towarzyszą też sędziowie boczni. W Wielkiej Brytanii sędziowie przechodzą rygorystyczne testy latania i egzaminy pisemne.

Drużyny brytyjskie i irlandzkie

W tym rozdziale możemy dowiedzieć się co nieco o drużynach quidditcha w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Z książek o Harrym Potterze znamy kilka teamów, jednak nie jest to wszystko, co powinniśmy wiedzieć.



Armaty z Chudley - Armaty zdobyły mistrzostwo Ligi dwadzieścia jeden razy, ale od 1892 roku grają słabo i nie docierają do finału. Noszą pomarańczowe szaty z pędzącą kulą armatnią na piersi i literami AC na plecach. W 1972 roku zmieniono hasło klubu, które do tej pory brzmiało: Zwyciężymy. Obecnie brzmi ono: Trzymajmy kciuki i nie traćmy nadziei.


Chluba Portree - Drużyna pochodzi z wyspy Skye, gdzie założono ją w 1292 roku. Chluby noszą ciemnopurpurowe szaty ze złotą gwiazdą na piersi.


Harpie z Holyhead - Bardzo stary klub z Walii (założony w 1203 roku), jako jedyny w świecie przyjmujący wyłącznie czarownice. Harpie mają ciemnozielone szaty ze złotym pazurem na piersi.

Jastrzębie z Falmouth - Mają szaty ciemnoszare i białe z głową jastrzębia na piersi. Znani są z bardzo ostrej gry. Hasło klubu: Wygramy, a jak nie, to przynajmniej rozwalimy kilka łbów.

Katapulty z Caerphilly - Klub powstał w 1402 roku. Zawodnicy noszą szaty w pionowe jasnozielone i szkarłatne pasy.

Nietoperze z Ballycastle - Mają czarne szaty ze szkarłatnym nietoperzem na piersi. Ich maskotką jest Gacek Stodolak.

Osy z Wimbourne mają szaty w poziome czarno-żółte pasy z osą na piersi.

Pustułki 2 Kenmare - Drużyna ta została założona w 1291 roku i słynie do dziś z wyczynów swoich maskotek - leprokonusów. Pustułki mają szmaragdowe szaty z odwróconymi do siebie grzbietami żółtymi literami P i K na piersi.

Sroki z Montrose - Mają czarno-białe szaty z wizerunkiem srok na piersi i na plecach.

Strzały z Appleby - Ta drużyna powstała w 1612 roku. Mają jasnoniebieskie szaty z wyszytą na nich srebrną strzałą.

Tajfuny z Tutshill - Posiadają błękitne szaty z podwójnym granatowym T na piersi i plecach. Drużyna została założona w 1520 roku.

Wędrowcy z Wigtown - Klub założony w 1422 roku. Członkowie drużyny noszą krwistoczerwone szaty ze srebrnym toporem na piersi.

Zjednoczeni z Puddlemere - Najstarsza drużyna w całej lidze - założona w 1163 roku. Drużyna z Puddlemere nosi granatowe szaty z emblematem klubu: dwoma skrzyżowanymi złotymi łodyżkami sitowia.

Quidditch na świecie


Po dawce wiedzy o historii quidditcha, podstawowych informacjach czy poznaniu drużyn, możemy przejść do rozdziału, w którym przeczytamy o rozwoju gry na świecie.
I tak też w Europie szerzej zaczęto grać na początku XV wieku. Na starym kontynencie zostały rozegrane pierwsze Mistrzostwa Świata w Quidditchu w 1473 roku. Jednak wzięły w nich udział jedynie zespoły europejskie. Mistrzostwa rozgrywane są co trzy lata.

Z klubów w Europie najbardziej znane są: Sępy z Vracy (Bułgaria), Pogromcy Kafla z Quiberon (Francja), Sokoły z Heidelbergu (Niemcy), czy Gobliny z Grodziska (Polska).

W Australii i Nowej Zelandii gra pojawiła się w XVII wieku, dzięki Europejczykom, w którzy wybrali się tam na poszukiwanie magicznych roślin i grzybów. Najlepsze drużyny z tamtych terenów to Papugi z Moutohory, Pioruny z Thundelarry i Wojownicy z Woollongong.

Do Afryki miotła dotarła wraz z europejskimi czarodziejami, podróżującymi w poszukiwaniu wiedzy z alchemii i astrologii. Nie gra się tam w quidditcha często, jednak popularność gry wciąż wzrasta. Najwięcej zespołów powstaje w Ugandzie. Najlepszy z nich to Buławy z Patonga. Ponadto znane są tam również drużyny Zaklinaczy z Czamba, Pogromców Olbrzymów z Gimbi oraz Słoneczne Dziryty z Sumbwanga.

Ameryka Północna poznała quidditch w XVII wieku. Czarodzieje musieli zachowywać szczególne środki ostrożności, przez co gra rozwijała się wolniej. Najsłynniejsze amerykańskie drużyny to Meteoryty z Moose Jaw, Młoty z Haileybury i Nezrównani ze Stonewall. W Stanach Zjednoczonych nie ma wielu drużyn quidditcha, gdyż popularniejsza jest tam gra quodpot. Polega ona na podawaniu sobie kafla z wybuchowymi zdolnościami (quoda) i umieszczeniu go w garnku (pot). Gracz, który trzyma piłkę, gdy ta wybucha musi opuścić boisko. Znane w tej dyscyplinie zespoły to Gwiazdy ze Sweetwater i Zięby z Fitchburga.

Ameryka Południowa dobrze zna oba sporty. Quidditch jest obsesją peruwiańskiej społeczności czarodziejskiej. Słynna jest tam drużyna Brzytwodziobów z Tarapoto.

W Azji quidditch nie cieszył się popularnością ze względu na nikłe używanie latających mioteł. Znany jest dość dobrze w Japonii, skąd pochodzi drużyna Toyohashi Tengu.

Ewolucja miotły sportowej


http://www.harry-potter.net.pl/images/articles/quidditch_przez_wieki_5.jpg

Do początku XIX wieku latano na miotłach różnej jakości. Dopiero w 1820 roku Elliot Smethwyck użył po raz pierwszy zaklęcia poduszkującego, dzięki czemu miotły stały się wygodniejsze.
http://www.harry-potter.net.pl/images/articles/quidditch_przez_wieki_6.png'

Miotły z XIX wieku nie osiągały dużych szybkości, a na wysokości ciężko było nimi sterować. Przykładem może być Dębowy Grom 79. Miotła ta była przystosowana do dalekich lotów i odporna na silny wiatr. Dębowe Gromy do dzisiaj są poszukiwaną przez kolekcjonerów rzadkością.

Księżycowa Brzytwa z 1901 roku była smukłą miotłą o jesionowej rączce. Można było na niej osiągnąć znaczną wysokość bez utraty zwrotności. Srebrna Strzała natomiast to prototyp dzisiejszej miotły sportowej. Była szybsza od dwóch wyżej wymienionych.

Następnie powstały Zmiatacze Jedynki, okazały się one prawdziwym sukcesem, po roku używała ich każda brytyjska drużyna quidditcha.

Konkurencją dla Zmiataczy okazała się Kometa 140. Zostało tutaj użyte zaklęcie hamujące, co ułatwiło graczom kontrolę nad miotłą.

Świetlista Smuga wprowadona w 1940 roku była bardzo elastyczna, jednak nie osiągała takich prędkości jak Komety i Zmiatacze, w związku z czym w 1952 roku został zaprezentowany Migdrąg o wiele od niej szybszy, ale tracący moc przy wzbijaniu się w górę.

Następnie na rynku ukazała się Spadająca Gwiazda najtańsza miotła sportowa, znana jako Meteor. Niestety z upływem czasu traci szybkość i pułap.

W 1967 roku powstał Nimbus 1000. Mógł on osiągnąć prędkość stu mil na godzinę i obrócić się o 360 stopni w miejscu. Jest to najbardziej preferowany sprzęt przez graczy.

Wicioszytych 90 miał zastąpić Nimbusa, jednak ma on tendencję do krzywienia się przy dużej prędkości.

Quidditch dziś


Gra ta zdobyła serca fanów na całym świecie. Nie brakuje ani zapalonych graczy ani kibiców. Przez lata powstawały różne formacje i kombinacje taktyczne mające na celu pokonanie przeciwnika. W tym rozdziale poznamy niektóre z nich.

Dubel - Obaj pałkarze uderzają w tłuczek jednocześnie, co znacznie wzmacnia siłę odbicia i zwiększa zagrożenie.

Głowa jastrzębia - Ścigający tworzą formację w kształcie grotu strzały i szarżują razem na bramki, wzbudzając popłoch wśród przeciwników, którzy najczęściej uciekają przed nimi na boki.

Kleszcze Parkina - Dwaj ścigający zbliżają się do ścigającego przeciwników z obu stron, podczas gdy trzeci szarżuje na niego z przodu.

Manewr Porskowej - Ścigający, będąc w posiadaniu kafla, szybuje w górę, co sugeruje ścigającym przeciwników, że będzie szarżował na bramkę i strzelał, podczas gdy w rzeczywistości rzuca kafla swojemu partnerowi czekającemu niżej na to podanie.

Odbicie do tyłu - Polega na odbiciu tłuczka przez pałkarza z zamaszystego bekhendu do tyłu.

Podwójna ósemka - Zwykle obrońcy stosują przy rzucie karnym. Śmiga z zawrotną szybkością wokół wszystkich trzech pętli, by zablokować kafla.

Przerzutka Ścigający rzuca kafla do partnera ponad swoim ramieniem.

Rozgwiazda Obrońca zwisa z trzymanej poziomo miotły, trzymając się rączki jedną ręką i zagiętą stopą, wyciągając jak najdalej drugą rękę i nogę.

Zwis leniwca Chroniąc się przed uderzeniem tłuczka, zawodnik zwisa z miotły głową w dół, trzymając się jej rękami i stopami.

Zwód Wrońskiego - Szukający nurkuje z zawrotną szybkością ku ziemi, udając, że w dole zobaczył znicza, ale w ostatniej chwili hamuje i podrywa się w górę.

Podsumowanie

Quidditch przez wieki zdecydowanie pozycją, którą każdy fan tej gry powinien przeczytać. Ba, każdy powinien po nią sięgnąć. Jest to doskonała lekcja magicznej historii, w przyjemny sposób możemy dowiedzieć się nowych rzeczy. Również jest to jednocześnie skarbnica wiedzy o najpopularniejszym sporcie czarodziejów. Zdecydowanie każdy powinien mieć ją w swojej biblioteczce.

Podziel się z innymi: Delicious Facebook Google Live Tweet This Yahoo
Facebook - Lubię To:


Komentarze
avatar
Prefix użytkownikaViolet-Horde  dnia 22.04.2017 12:11
Bardzo przejrzyście (przynajmniej dla mnie, która jeszcze owej książki w swoich rękach nie trzymała) napisane. Ładna grafika. Podoba mi się styl pisania. Trzema słowami Świetna Robota, Shanti!
avatar
Prefix użytkownikaKoriola  dnia 22.04.2017 15:22
Czy tylko ja uśmiecham się jak głupia, gdy w Harry'm Potterze jest wspomniane o Polsce? W dodatku w przeciwieństwie do niektórych krajów, pojawiamy się tam bardzo często, zwłaszcza w Quidditchu.
avatar
PaulaSmith  dnia 22.04.2017 15:35
Hmm spodziewałam się w sumie recenzji, ale streszczenie też jest spoko xD
Jest parę literówek i powtórzeń, ale nie zakłóca to odbioru tekstu, który napisany jest fajnym przystępnym językiem. Dobry podział artykułu wg rozdziałów książki. Wszystko się tu znalazło.
Jeśli chodzi o stronę wizualną trochę mi zgrzyta wybrany kolor, do podkreślania cytatów, z kolorem okładki. Ale pomijając to, wszystko co ważne jest ładnie wyróżnione.
Oceniam tekst na PO.
avatar
Prefix użytkownikaania919  dnia 22.04.2017 16:22
O, wow, jaki długi artykuł, naprawdę się bardzo napracowałaś. Sama tej książki nie czytałam więc trudno mi ocenić czy wszystko co ważne się tu znalazło, ale podejrzewam, że tak. Bardzo przyjemnie się to czyta, artykuł jest przejrzysty. Dowiedziałam się z niego wielu ciekawych rzeczy o quidditchu i o innych grach sportowych czarodziei. Ode mnie W bo włożyłaś w to sporo pracy i artykuł wyszedł naprawdę znakomicie.
avatar
Prefix użytkownikablad logiczny  dnia 22.04.2017 23:49
Znakomite i szczegółowe streszczenie pisane żywym i zabawnym stylem. Mimo objętości bardzo przyjemnie się czyta. Znakomicie dobrane rysunki wiele wyjaśniają, przykładowo pierwszy raz, w życiu usłyszałem o zaklęciu poduszkującym i jego wpływie na możliwość długiego grania. Quidditch to dziedzina o której jak się okazuje, wiedziałem do tej pory bardzo mało. Zawsze mnie ciekawiły tłuczki, aż 10 cali średnicy to bardzo dużo. dlatego nie chce mi się wierzyć, że są wykonane z litego żelaza. W wolnej chwili obliczę masę czegoś takiego, ale już widzę, że będzie tak absurdalnie wielka, iż uderzenie czymś takim powinno się kończyć szybkim zgonem, lub trwałym kalectwem. Masa żelaznej "kostki" 10x10x10 cm, to już pawie 8 kg.
avatar
Prefix użytkownikaMarcus Clinton  dnia 23.04.2017 15:01
Przeczytałem ten artykuł i stwierdzam, że jest bardzo przyjemny. Widać, że włożyłaś w to mnóstwo pracy i ze szczerego serca Ci gratuluję. Oddałaś praktycznie to co musiałaś oddać z książki, jest w tym artykule to co najważniejsze. Tak samo jak w oryginalnej książce wymieniasz tylko to co ważne.
avatar
Wioletta  dnia 23.04.2017 20:04
Zacznę od tego, że według mnie ten fioletowy kolor gryzie się z okładką, i nie przypadł mi do gustu.. To tak w ramach wstępu o stronie wizualnej. sam tekst jest okay, nie mam się chyba do czego przyczepić, długość ok, i treść też.
avatar
Prefix użytkownikabatalion_88  dnia 28.04.2017 23:49
Dla nie to bardzo, ale to bardzo długie było... I nigdy niestety fanem quidditcha nie zostanę - dla mnie sport bez emocji i takiej cudownej atmosfery jak ta na stadionie podczas meczu piłki nożnej <3 Wielokrotnie pisałem, że Rowling nie zna się zbyt dobrze na sporcie, bo ten quidditch i same zasady gry średnio jej wyszły. Shanti w swoim nie powtarzalnym stylu wszystko pięknie opisała, przedstawiła, zilustrowała, podparła rzetelnymi informacjami. Dla nie to prawdziwy majstersztyk ;d Wybitna ocena bez cienia wątpliwości. Tu jest wszystko, a nawet trochę aż nadto ;)
avatar
Prefix użytkownikaDark Stars  dnia 23.05.2017 14:41
Bardzo dobry artykuł,piszę jako wielka fanka quidditcha, długi ale żeby zawrzeć wszystkie ważne szczegóły taki musi być.
Bardzo spodobały mi się zdjęcia.
Artykuł zdecydowanie na W
avatar
Prefix użytkownikagordian119  dnia 20.10.2017 21:43
Kiedyś miałem tę książkę w swoich rękach. Przeczytałem pierwszy rozdział i... jakoś mnie nie zachęcił do czytania dalej. Co do samego streszczenia to całkiem niezłe, ale zdecydowanie za długie. Niektóre informacje są kompletnie niepotrzebne w artykule tego rodzaju. Ja osobiście nie wymieniałbym np. wszystkich brytyjskich drużyn Quidditcha opisanych w książce, tylko podał informację o tym, że coś takiego tam znajdziemy i co najwyżej jakieś najciekawsze cytaty, żeby zachęcić do czytania... Ale tak poza tym to mi się podoba, pomimo tego że dużo informacji to czytało się szybko, ładna kolorystyka... ogólnie całkiem przyjemnie :D
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny - Błąd
Nie możesz oceniać artykułu póki go nie skomentujesz.
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Instagram
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Jestem lwem! Rawrrrr!
23.09.2020 19:47
Rooooooooks albo Oooooonly

Pomocna dłoń
23.09.2020 18:16
CoSieDzieje, nie napelniaj serduszka mego nadzieja Rain

Niezwyciężony mag
23.09.2020 18:09
Dobra, jedna dziesiąta szkoły jest na nadzorze epidemiologicznym.
To chyba czas się zorientować kto ogarnia w mojej szkole teamsa i odzyska mi hasło xD

Najlepszy wśród szkolonych
23.09.2020 18:02
fleja, mniej więcej :D

Pomocna dłoń
23.09.2020 17:45
Klaudia Lind, a więc to sie dzieje gdy zażyjesz apap noc w dzień Evil laugh

Współpraca
Najaktywniejsi

1) Prefix użytkownikaAlette

Avatar

Posiada 59574 punktów.

2) Prefix użytkownikafuerte

Avatar

Posiada 56177 punktów.

3) Prefix użytkownikaKatherine_Pierce

Avatar

Posiada 44449 punktów.

4) Prefix użytkownikaShanti Black

Avatar

Posiada 43141 punktów.

5) Prefix użytkownikaSam Quest

Avatar

Posiada 38320 punktów.

6) Prefix użytkownikaania919

Avatar

Posiada 37188 punktów.

7) Prefix użytkownikaulka_black_potter

Avatar

Posiada 36429 punktów.

8) Prefix użytkownikalosiek13

Avatar

Posiada 33345 punktów.

9) Prefix użytkownikabatalion_88

Avatar

Posiada 31890 punktów.

10) Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Avatar

Posiada 30892 punktów.

Losowe zdjęcie
Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2020 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Theme by Andrzejster
Copyright © 2006-2015 by Harry-Potter.net.pl
All rights reserved.
Wygenerowano w sekund: 1.38