To w tym temacie bĂŞdÂą umieszczone wszystkie prace konkursowe.

1. KolejnoœÌ prac w obrêbie kategorii jest ca³kowicie przypadkowa.
2. Po kaÂżdym etapie prace zostanÂą przypisane do poszczegĂłlnych autorĂłw.
3. Prace zosta³y wyrywkowo sprawdzone na obecnoœÌ plagiatu.
4. Prace dodane s¹ w stanie w jakim je otrzymuje Ogarniacz. Nie poprawia on ¿adnych b³êdów stylistycznych, ortograficznych czy interpunkcyjnych. Wszelakie ingerencje dotyczy³y spraw technicznych.
5. OceniaĂŚ prace moÂżna w tym temacie.

"Karma wraca"

***

***

***

***

***

***

***

Lacock

Wyprawa, Âże hej

KONIEC

Sen nie nadchodzi³. Le¿a³ na wygodnym pos³aniu, pokój przepe³nia³a cisza, ale on nie móg³ zasn¹Ì. Czegoœ brakowa³o. By³o za cicho. Zbyt wygodnie. Przekrêci³ siê na drugi bok i zamkn¹³ oczy, zobaczy³ go. Sta³ przed nim, obszarpany materia³ powiewa³ pomimo braku wiatru, koœcista rêka zmierza³a do jego szyi, a wielki otwór w miejscu twarzy przybli¿a³ siê do jego ust. Serce zaczê³o mu mocniej biÌ, otworzy³ oczy i obraz dementora znikn¹³. Prze³kn¹³ œlinê i wróci³ myœlami do wydarzeù sprzed kilku godzin.

Wiedzia³, ¿e to siê wydarzy, by³y wyraŸne znaki, ¿e Czarny Pan o nich pamiêta, tak jak oni pamiêtali o nim. Spêdzi³ ostatnie piêtnaœcie lat w Azkabanie, ale przynajmniej nie zeszmaci³ siê jak Malfoy i jemu podobni. Gdy wreszcie poczu³ na swojej twarzy œwie¿e powietrze, pojawi³a siê ekscytacja. By³ wolny, a ci zasrani dementorzy nie mogli mu nic zrobiÌ. Spojrza³ na swojego brata, który wygl¹da³ jak cieù siebie sprzed lat. Nie widywali siê, Azkaban nie by³ domkiem letniskowym, a oni opuszczali swoje cele bardzo rzadko. Wszystkie podstawowe potrzeby musieli za³atwiaÌ w tych klatkach, a rozmowa ze wspó³wiêŸniami do nich nie nale¿a³a. Z³apali stary but i po chwili przenieœli siê do lasu.

Kr¹¿yli wœród ciemnoœci przed d³u¿szy czas, ¿adne z nich nie mia³o si³ na bezpieczn¹ teleportacjê. Po chwilowej ekscytacji z powodu przywróconej wolnoœci czu³ w sobie pustkê.
- Rudolf - powiedziaÂł, zatrzymujÂąc brata i kÂładÂąc mu rĂŞkĂŞ na ramieniu. Ten odwrĂłciÂł siĂŞ do niego i spojrzaÂł wypranym z emocji wzrokiem. - Bracie... - Rabastan, nie zwaÂżajÂąc na brak reakcji, rzuciÂł siĂŞ w ramiona brata obejmujÂąc go. Nigdy nie okazywali sobie czuÂłoÂści, ale byli ze sobÂą zÂżyci. Rudolf zawsze byÂł dla niego wzorem do naÂśladowania. To dla niego zostaÂł ÂŚmiercioÂżercÂą, dla niego walczyÂł u boku Czarnego Pana i dla niego spĂŞdziÂł ostatnie lata w Azkabanie. Bo zawsze chciaÂł byĂŚ jak on, jak jego starszy brat.
- DosyĂŚ tych czuÂłoÂści, musimy siĂŞ stÂąd wydostaĂŚ. JakiÂś idiota wysÂłaÂł nas w sam Âśrodek gÂłuszy. - Bellatrix, Âżona Rudolfa, podeszÂła do braci. - Nie tak to miaÂło wyglÂądaĂŚ.
- Nie mamy ró¿d¿ek - zauwa¿y³ Rudolf.
- Ty zawsze masz jakiœ problem - prychnê³a. - Idziemy na pó³noc.
Szli przed siebie, nie wiedzÂąc dokÂąd idÂą, Rabastan miaÂł wraÂżenie, Âże wracajÂą tam skÂąd przyszli, Âże droga niechybnie doprowadzi ich z powrotem do Azkabanu.

Nie chciaÂł tam wracaĂŚ, nie byÂł do koĂąca pewien, jak dÂługo byÂł w celi, podobno piĂŞtnaÂście lat, ale dla niego kaÂżdy dzieĂą byÂł jak miesiÂąc, a miesiÂąc jak rok. Na poczÂątku byÂło najgorzej, w gÂłowie miaÂł mĂŞtlik, wspomnienia z dzieciĂąstwa, z tych najbardziej beztroskich i szczĂŞÂśliwych lat pojawiaÂły siĂŞ i szybko znikaÂły w gÂąszczu wszystkich poraÂżek, zawodĂłw i upadkĂłw, ktĂłre go spotykaÂły. CzĂŞsto pÂłakaÂł, chociaÂż wczeÂśniej mu siĂŞ to nie zdarzaÂło i jedyne, o czym marzyÂł to ÂśmierĂŚ. Wielokrotnie wyobraÂżaÂł sobie moÂżliwe scenariusze wÂłasnej Âśmierci, ktĂłre w ciasnej celi byÂły mocno ograniczone.

Po czasie nauczyÂł siĂŞ mieĂŚ pustkĂŞ w gÂłowie i duszy. ZapomniaÂł kim jest, nie wspominaÂł lat poza Azkabanem, po prostu egzystowaÂł, bo Âżyciem nie daÂło siĂŞ tego nazwaĂŚ.

A teraz by³ wolny, wszystko dziêki Czarnemu Panu. Poczu³ jak jego wnêtrznoœci, zwijaj¹ siê w supe³, serce zaczê³o mu mocnej biÌ, a na czole pojawi³y siê krople potu. Bêdzie musia³ wróciÌ do s³u¿by Czarnemu Panu. Oczywiœcie to by³ dla niego wielki zaszczyt, jego brat wszak by³ najwierniejszym Œmiercio¿erc¹, a on zawsze wiedzia³ co jest s³uszne. Tak, wróci do swojej s³u¿by i u boku brata bêdzie walczy³ o lepsz¹, woln¹ od plugastwa przysz³oœÌ. Bêdzie trybikiem w machinie swojego Pana, bo to jest s³uszne i tak nale¿y. Przynajmniej tak twierdzi³ Rudolf.

OparÂł siĂŞ o najbliÂższe drzewo, wsÂłu****Âąc siĂŞ w odgÂłosy lasu, sowy pohukiwaÂły, Bellatrix rzucaÂła przekleĂąstwa pod nosem, a drzewa szumiaÂły delikatnie. ByÂło bÂłogo, zbyt bÂłogo.

- Tu jest jakaœ chata. Mo¿e bêdzie tam jakieœ jedzenie. - zawo³a³ Do³ohow i wszyscy ruszyli w jego stronê. Rabastan nazwa³by to bardziej sza³asem ni¿ chat¹. Krzywo zbite deski tworzy³y cztery œciany, które wygl¹da³y jakby w ka¿dej chwili mog³y siê zawaliÌ; a minimum dwie œciany i czêœÌ dachu, oplecione by³y bluszczem.
- Nie wyglÂąda to zachĂŞcajÂąco ani obiecujÂąco - powiedziaÂł Rabastan.
- Ja pukam, wy unieszkodliwiacie - zarz¹dzi³a Bella i nie czekaj¹c na resztê, ruszy³a do czegoœ co mog³o byÌ drzwiami. Zapuka³a kilka razy, jednak nikt nie odpowiedzia³, otworzy³a, wiêc drzwi i wesz³a do œrodka. Rabastan ruszy³ za ni¹. Nie wiedzia³ sk¹d wytrzasnê³a œwiecê i sk¹d wiedzia³a jak j¹ zapaliÌ, ale zrobi³a to. Pomieszczenie rozœwietli³o siê nieznacznie, ca³y sza³as to by³a jedna izba, w której sta³ przegni³y stó³ i drewniane ³ó¿ko z siennikiem.
- Nic tu nie ma - zauwaÂżyÂł przytomnie.
- Tam jest jakaœ klapa, mo¿e do piwnicy? - Bella wskaza³a na przeciwleg³¹ stronê.
- Ktoœ tam musi iœÌ - powiedzia³ Do³ohow. - Nie ja!
- Nie ja!
- Nie ja!
- Nie ja! - Rabastan jak zawsze w tej gÂłupiej grze miaÂł pecha i odezwaÂł siĂŞ ostatni. - Niech was szlag trafi. Daj mi tĂŞ ÂświecĂŞ - zwrĂłciÂł siĂŞ do Belli, ktĂłra podaÂła mu ogarek z resztkÂą wosku.
- SprawdÂź, czy jest tam jakieÂś jedzenie - przypomniaÂł mu DoÂłohow. Rudolf nie odzywaÂł siĂŞ, patrzÂąc tĂŞpo przed siebie.

Rabastan niechêtnie podszed³ do klapy i u¿ywaj¹c resztek si³y, otworzy³ j¹, widzia³ jedynie ciemnoœÌ i kawa³ek sznurka, wygl¹daj¹cy jak drabina. Zacz¹³ przy jej pomocy powoli schodziÌ w dó³, nie by³o to ³atwe z ogarkiem w rêce. Mia³ wra¿enie, ¿e ta drabina nigdy siê nie skoùczy, a sam schodzi po niej ju¿ kilkanaœcie minut. Wreszcie poczu³ pod stopami ziemiê.

Rozejrza³ siê, znajdowa³ siê w ciasnym pomieszczeniu, w którym sta³a du¿a drewniana szafa. Jak na to, jak wygl¹da³a izba u góry, ten mebel prezentowa³ siê bardzo solidnie. Otworzy³ j¹ niepewnie, by³a pusta, jednak jej ty³ wygl¹da³ jak kolejne drzwi. Rozs¹dek mówi³ mu, ¿e to miejsce jest podejrzane i nale¿y wróciÌ na górê, ale to wszystko by³o dziwne i ekscytuj¹ce zarazem. Rabastan od dawna nie mia³ do czynienia z takimi emocjami, wiêc popchn¹³ drzwi znajduj¹ce siê w szafie. Pojawi³a siê przed nim kolejna izba, z której jedyna droga do przodu by³a wydr¹¿onym w ziemi tunelem, by³ jednak na tyle wysoki, ¿e pochylony zmieœci³by siê w tym otworze. Nie mia³ jednak zamiaru siê przez niego przeciskaÌ, odwróci³ siê w stronê, z której przyszed³, jednak wyjœcie zastawione by³o przez wysok¹ zakapturzon¹ postaÌ.

- Kim jesteÂś? - zapytaÂł, jednak nie usÂłyszaÂł odpowiedzi. Nie byÂł to czÂłowiek, bo wyraÂźnie unosiÂł siĂŞ nad ziemiÂą, nie byÂł teÂż dementorem, pomimo pewnych podobieĂąstw, poniewaÂż nie oddziaÂływaÂł na niego.

Rabastan zacz¹³ siê powoli wycofywaÌ w stronê tunelu, a postaÌ œci¹gnê³a, przegni³¹ i pokryt¹ parchami d³oni¹, kaptur. Wzdrygn¹³ siê na ten widok. Jego twarz by³a nienaturalnie pod³u¿na, z czaszki zwisa³y d³ugie, przet³uszczone kosmyki w³osów. Z oczodo³ów wia³a pustka, a w miejscu nosa i ust by³ otwór, z którego wystawa³y d³ugie k³y, przypominaj¹ce bardziej zêby rekina, ni¿ cz³owieka.

Prze³kn¹³ œlinê i rzuci³ siê w stronê tunelu. Nie mia³ ochoty zostaÌ zjedzonym przez tego stwora, a bez ró¿d¿ki by³ na dobr¹ sprawê bezbronny. Zacz¹³ biec, czu³, ¿e ten potwór go goni. Serce bi³o mu szybko, zacz¹³ ³apaÌ zadyszkê, przez ostatnie lata w Azkabanie nie mia³ okazji dbaÌ o kondycjê. Je¿eli zaraz czegoœ nie wymyœli, umrze w ma³o przyjemny sposób. Tunel coraz bardziej siê zwê¿a³, musia³ zgi¹Ì siê praktycznie w pó³, co skutecznie utrudnia³o mu ucieczkê. Zobaczy³ jednak w oddali intensywne œwiat³o, stara³ siê przyœpieszyÌ, poczu³ jednak szpony potwora na nodze. Próbowa³ j¹ wyszarpn¹Ì, przez co tamten zacz¹³ jeszcze bardziej naciskaÌ. Kopn¹³ przeciwnika z ca³ej si³y drug¹ nog¹, co da³o mu kilka sekund przewagi. Dziêki adrenalinie przyœpieszy³ w stronê œwiat³a i ju¿ po chwili wrêcz wylecia³ na du¿¹ salê.

Na œcianach wisia³y pochodnie, odwróci³ siê w stronê wyjœcia z tunelu, czekaj¹c na tego potwora. Zd¹¿y³ zauwa¿yÌ, ¿e jedyna droga ucieczki to powrót do tunelu. Dopiero po chwili zorientowa³ siê, ¿e na œcianach wysokich na kilka stóp, wisia³y szcz¹tki ludzkie na ró¿nym etapie rozpadu. Wiedzia³, ¿e nie po to odzyska³ wolnoœÌ, by teraz daÌ siê zabiÌ przez jakiegoœ potwora. Zacz¹³ szukaÌ jakiejœ broni.

Nie mia³ jednak szansy na zbyt d³ugie poszukiwania, bo stwór pojawi³ siê w wejœciu i ruszy³ szybko w jego stronê. Myœli Rabastana gna³y jak szalone, chwyci³ najbli¿ej wisz¹c¹ pochodniê i zacz¹³ ni¹ wymachiwaÌ.
- Nie uda ci siê! - zawo³a³. - Nawet nie próbuj mnie atakowaÌ, jestem czarodziejem i zabijê ciê ty parszywcu! - Doda³ dr¿¹cym g³osem. Zawsze by³ raczej tchórzliwym cz³owiekiem, wiedzia³, ¿e bez brata niczego nie potrafi.

Tamten zacz¹³ iœÌ w jego kierunku, wyci¹gaj¹c w jego stronê koœciste d³onie i wydaj¹c z siebie przeci¹g³y jêk. Rabastan poczu³ jak jego wnêtrznoœci podskakuj¹ mu do gard³a, mia³ wra¿enie, ¿e chc¹ one z niego wyskoczyÌ. Im d³u¿ej ten dziwny dŸwiêk wydobywa³ siê z gard³a tego potwora, tym bardziej zaczyna³ siê dusiÌ. Mia³ wra¿enie, ¿e jelita owija³y siê wokó³ jego p³uc œciskaj¹c serce i próbuj¹c w ten sposób wydostaÌ siê na zewn¹trz. Upad³, próbuj¹c z³apaÌ oddech. Przed oczami pojawi³y mu siê czarne plamy, a ten przenikliwy dŸwiêk wwierca³ siê w jego mózg.

Nagle wszystko ustaÂło. DÂźwiĂŞk ucichÂł, jego organy zaczĂŞÂły wracaĂŚ na swoje miejsce, a on mĂłgÂł zÂłapaĂŚ oddech. PotrzebowaÂł dÂłuÂższej chwili, by zrozumieĂŚ co siĂŞ dzieje.

- Ty idioto, co ty znowu wymyœli³eœ. Kretyn, ile mo¿na na ciebie czekaÌ nieudaczniku? - Albo umar³ i nawet po œmierci jego szwagierka nim gardzi³a, albo ¿yje i do koùca ¿ycia bêdzie musia³ s³uchaÌ jej narzekaù na swoj¹ bezradnoœÌ. Sam nie wiedzia³ co jest gorsze.
- Nie ÂśpieszyÂło siĂŞ wam - powiedziaÂł sÂłabo, prĂłbujÂąc wstaĂŚ. Bella staÂła ze sporym kawaÂłkiem drewna, u jej stĂłp leÂżaÂł powalony stwĂłr.
- Spal go i idziemy. Rudolf i DoÂłohow czekajÂą na nas. - Bella nie czekajÂąc na niego, ruszyÂła w stronĂŞ tunelu.

Siêgn¹³ po le¿¹c¹ obok pochodnie i przyjrza³ siê wisz¹cym trupom. Jednemu z nich z ust wystawa³ kawa³ek czegoœ, co wed³ug Rabastana by³o jelitem. Wzdrygn¹³ siê i rzuci³ pochodniê na p³aszcz tego czegoœ.
Ca³¹ salê przeszy³ ten przeci¹g³y jêk, jednak tym razem nie dzia³a³ na Rabastana tak jak wczeœniej. Rzuci³ ostatnie spojrzenie na tego potwora i ruszy³ za Bellatrix.

Droga powrotna trwaÂła o wiele krĂłcej i po chwili wychodzili z piwnicy.
- Do³ohow znalaz³ Carrowów. Mo¿emy st¹d iœÌ. - Rudolf znudzony czeka³ na nich w izbie.

Rabastan spojrzaÂł na brata i poczuÂł ukÂłucie Âżalu, nagle zobaczyÂł go i ich relacje w innym Âświetle. Ostatnie piĂŞtnaÂście lat zmieniÂło ich bardzo, ale najbardziej to, Âże nie byli juÂż braĂŚmi. Nie takimi, jak kiedyÂś. Nie miaÂł juÂż brata, jeÂżeli kiedykolwiek go tak naprawdĂŞ miaÂł.
Pierwszy raz pomyœla³, ¿e Rudolf by³ tylko marionetk¹ swojej ¿ony oddanej Czarnemu Panu, a Rabastan by³ kukie³k¹ w rêkach brata. Poczu³ wœciek³oœÌ, straci³ ca³e ¿ycie na œlepe pod¹¿anie za bratem, a teraz spêdzi resztê ¿ycia, ponosz¹c tego konsekwencje, s³uchaj¹c rozkazów cz³owieka, którego siê ba³, ale na pewno nie szanowa³.

Rabastan otrz¹sn¹³ siê ze wspomnieù, nadal zapada³ siê w miêkkim materacu. Wsta³ z wygodnego ³ó¿ka i wyszed³ z pokoju. Skierowa³ siê w stronê wyjœcia, gdy znalaz³ siê na podwórzu, przeci¹³ je zdecydowanym krokiem i ruszy³ w stronê psiarni. Znalaz³ pusty boks pod œcian¹, wszed³ do œrodka zamykaj¹c za sob¹ kratê. U³o¿y³ siê na cienkiej warstwie s³omy le¿¹cej pod œcian¹ i zamkn¹³ oczy. Z ka¿dej strony przenika³ go ch³ód.

Sen nadszedÂł.

WrzesieĂą byÂł wyjÂątkowo upalny, Âżar laÂł siĂŞ z nieba jak w najbardziej upalne dni sierpnia. Nawet w lochach, pomimo chÂłodu, powietrze byÂło ciĂŞÂżkie. Otworzenie okien nie wchodziÂło w grĂŞ z racji na ich brak, a nawet gdyby byÂły, zapewne nie przeniosÂłyby ulgi.

Zgredek czuÂł jak pot leje mu siĂŞ z czoÂła, szczegĂłlnie, Âże caÂły dzieĂą spĂŞdziÂł na rozpakowywaniu rzeczy panicza Lucjusza. Jak co roku, zostaÂł wysÂłany do Hogwartu, by "pomĂłc paniczowi Lucjuszowi w aklimatyzacji". OczywiÂście jak przystaÂło na porzÂądnego skrzata domowego speÂłniÂł swoje obowiÂązki z najwiĂŞkszÂą dbaÂłoÂściÂą, a gdy zostaÂł odesÂłany postanowiÂł przy okazji odwiedziĂŚ swojego - pracujÂącego w szkole - kuzyna Grymsika.

Stan¹³ przed wejœciem do kuchni i aportowa³ siê do œrodka, sposoby wejœcia czarodziejów do tego przybytku zdecydowanie by³y niedostêpne dla niskiego skrzata. W kuchni panowa³ przyjemny ch³ód, który by³ mi³¹ odskoczni¹ od dusznej atmosfery poza ni¹. Poza tym przyjemnym ch³odem, powietrze wydawa³o siê byÌ ciê¿kie, panowa³ ogólny rozgardiasz. Nie by³ to jednak typowy dla tego miejsca chaos kontrolowany. Skrzaty przekrzykiwa³y siê miêdzy sob¹ zbieraj¹c siê w pó³okrêgu, by³o to o tyle dziwne, ¿e godzina by³a ju¿ dosyÌ póŸna, a o tej porze w kuchni znajdowa³y siê przewa¿nie trzy dy¿uruj¹ce skrzaty. Zgredek zacz¹³ przedzieraÌ siê do przodu, ciekawy co zobaczy, gdy dotar³ do pierwszego rzêdu zatrzyma³ siê z przera¿eniem.

Przy kredensie, wokó³ którego utworzono pó³okr¹g, le¿a³ skrzat, nad nim sta³ bezruchu zakrwawiony Grymsik, u jego stóp le¿a³ nó¿, a obok niego nieznana Zgredkowi skrzatka pop³akiwa³a mamrocz¹c coœ do siebie.

Z prawej strony wybiegÂły z tÂłumu cztery skrzaty z noszami, za nimi na Âśrodek wyszÂły kolejne cztery. Zdecydowanie jeden z nich przodowaÂł i byÂł dowĂłdcÂą bo wydawaÂł rozkazy reszcie, gdy tylko wszedÂł na Âśrodek wszystkie skrzaty ucichÂły.

- KtoÂś byÂł Âświadkiem zajÂścia? - zapytaÂł dowodzÂący.
- Grymsik, GorzaÂłka i MamyÂłka mieli dzisiaj sÂłuÂżbĂŞ, my przybiegliÂśmy jak MamyÂłka zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ. - Z tÂłumu wystÂąpiÂł starszy skrzat. - Jak tu przyszliÂśmy to wszyscy stali tak jak teraz.
- ByÂłeÂś pierwszy na miejscu zdarzenia? - zapytaÂł tamten.
- Torgol byÂł jednym z pierwszych, ale jak Torgol tu szedÂł to inni siĂŞ zbierali, nikogo poza tÂą trĂłjkÂą tutaj nie byÂło.
- Dobrze, czy ktoÂś jeszcze coÂś widziaÂł?
ÂŻaden skrzat siĂŞ nie odezwaÂł, wszystkie zaczĂŞÂły siĂŞ powoli wycofywaĂŚ.
- A ty, coÂś za jeden? Nie jesteÂś stÂąd. - DowĂłdca zwrĂłciÂł uwagĂŞ na Zgredka.
- Zgredek, jestem skrzatem rodu Malfoy. Zgredek przyby³ w odwiedziny do kuzyna Grymsika. - Prze³kn¹³ œlinê, ten dowódca mia³ w sobie coœ w³adczego i lekko niepokoj¹cego. Nie dziwi³ siê, ¿e pozosta³e skrzaty uciek³y, byle z nim nie rozmawiaÌ.
- Jak widzisz Grymsik z tob¹ nie porozmawia i d³ugo tu nie pomieszka, wiêc Zgredek mo¿e ju¿ sobie st¹d iœÌ.
Zgredek spojrzaÂł na kuzyna, znaÂł go od urodzenia i wiedziaÂł, Âże ten by nikogo nie zabiÂł.
- Grymsik na pewno jest niewinny.
- Fakty ÂświadczÂą przeciwko niemu. - DowĂłdca na znak, Âże nie ma zamiaru dÂłuÂżej dyskutowaĂŚ w tym temacie odwrĂłciÂł siĂŞ do Zgredka plecami.
- Zgredek nie pĂłjdzie stÂąd dopĂłki z nim nie porozmawia! - zagroziÂł.

DowĂłdca nie zareagowaÂł, Zgredek wycofaÂł siĂŞ wiĂŞc kawaÂłek, ale na tyle blisko by sÂłyszeĂŚ o czym rozmawiajÂą.
- Co siĂŞ tutaj wydarzyÂło? - DowĂłdca skierowaÂł to pytanie do Grymsika. Ten przeniĂłsÂł spojrzenie z plamy krwi na posadzce na niego.
- Grymsik mia³ dy¿ur z Gorza³k¹ i Mamy³k¹, Grymsik poszed³ do schowka po œcierkê bo wyla³a mu siê woda, gdy tu wróci³ Gorza³ka le¿a³ na ziemi z no¿em wbitym w klatkê. - Grymsik prze³kn¹³ œlinê, wzdrygaj¹c siê.
Grymsik odruchowo wyj¹³ ten nó¿, ale krew p³ynê³a coraz mocnej, a on ju¿ nie ¿y³. Potem przysz³a Mamy³ka i zaczê³a krzyczeÌ, a resztê ju¿ znacie.
- A mo¿e by³o tak, ¿e pok³óci³eœ siê z Gorza³k¹, w szale siêgn¹³eœ po nó¿ i go ugodzi³eœ? Wszyscy wiedz¹, ¿e mieliœcie ze sob¹ zatarg. Jesteœ winny jak ocet. - Dowódca najwyraŸniej nie przyj¹³ wyjaœnieù Grymsika i skin¹³ na swoich towarzyszy, by go wyprowadzili.
Podszed³ do skrzatki, która wygl¹da³a na mocno wstrz¹œniêt¹.
- MamyÂłko, sprĂłbuj opowiedzieĂŚ, co tutaj siĂŞ staÂło.
- Stary Sztaluga sêpi szluga. - Powiedzia³a mechanicznie skrzatka, Dowódca nie wygl¹da³ na zaskoczonego, westchn¹³ zrezygnowany.
- MamyÂłko, pomyÂśl co siĂŞ wydarzyÂło? - SprĂłbowaÂł jeszcze Âłagodniejszym tonem.
- Grzyb gorszy go³ymi go³êbiami. - Brzmia³a odpowiedŸ. Dowódca zmarszczy³ czo³o i potar³ sobie skroù, zostawi³ Mamy³kê kiwaj¹c swoim towarzysz¹, ¿e maj¹ j¹ odprowadziÌ.

Zgredek nie wiedzia³ co ma o tym s¹dziÌ. Wierzy³ w niewinnoœÌ kuzyna, ale chyba jako jedyny. Do tego ta skrzatka mówi³a ca³kowicie bez sensu, co na pewno mu nie pomog³o. Westchn¹³ ciê¿ko. Chcia³ pomóc kuzynowi, ale nie mia³ pojêcia jak, podszed³ wiêc do tego kredensu i przyjrza³ mu siê, drzwiczki od wy¿szej szafki by³y lekko otwarte i to by³a jedyna odbiegaj¹ca od normy rzecz w tym meblu. Wygl¹da³ ca³kiem normalnie, na miejscu, w którym le¿a³ wczeœniej Gorza³ka by³a plama krwi.
- Zgredek, chyba czas byÂś sobie poszedÂł. - UsÂłyszaÂł gÂłos, odwrĂłciÂł siĂŞ i spojrzaÂł na starego skrzata Torgola, ktĂłry wczeÂśniej rozmawiaÂł z DowĂłdcÂą.
- Zgredek uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny.
- Nie ma na to dowodĂłw, ale moÂże Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Ona czĂŞsto zakrada siĂŞ tutaj w nocy i podjada ciasto.
- Torgol teÂż uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny? - zapytaÂł Zgredek.
- Tak. Grymsik i Gorza³ka siê k³ócili, ale ¿aden skrzat nie zabi³by swojego pobratymca, to siê nigdy nie zdarzy³o i Torgol nie wierzy, ¿e Grymsik to zrobi³. - Stary Torgol usiad³ na ³awie stoj¹cej pod œcian¹ i podrapa³ siê po nosie.
- Zgredek sÂłyszaÂł jak MamyÂłka rozmawiaÂła z DowĂłdcÂą i dziwnie mĂłwi. - UsiadÂł obok starszego skrzata.
- MamyÂłka od urodzenia ma nie po kolei w gÂłowie, chyba nigdy nie powiedziaÂła niczego sensownego.

Zgredek zamyÂśliÂł siĂŞ, sytuacja byÂła beznadziejna, ale moÂże faktycznie Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Z jednej strony powinien juÂż wracaĂŚ do Dworu, z drugiej wiedziaÂł, Âże musi dowiedzieĂŚ siĂŞ prawdy i oczyÂściĂŚ kuzyna z zarzutĂłw. W najgorszym razie przypiecze sobie uszy Âżelazkiem.
- Zgredek, chce porozmawiaĂŚ z BrzoskwiniÂą, gdzie ona jest? - zapytaÂł Torgola.
- Torgol zaprowadzi Zgredka do niej.
Ruszy³ za starszym skrzatem, weszli do pomieszczenia, w którym znajdowa³y siê setki pos³aù, jedne by³y wisz¹cymi hamakami inne, sta³y wzd³u¿ œciany. Oni zatrzymali siê przy pierwszym ³ó¿ku stoj¹cym przy samym wejœciu.
- Brzoskwinia, to Zgredek, chce z tobÂą porozmawiaĂŚ. - Torgol wskazaÂł mu mÂłodÂą skrzatkĂŞ i odszedÂł w swojÂą stronĂŞ.
- Zgredek chciaÂł zapytaĂŚ, czy Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Zgredek uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny.
- Brzoskwinia poszÂła po placek, ale go nie byÂło. Niewidzialni chÂłopcy zabrali, wtedy MamyÂłka zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ, a Brzoskwinia zauwaÂżyÂła, ze Grymsik stoi nad GorzaÂłkÂą i jest duÂżo krwi.
- Niewidzialni chÂłopcy? - zapytaÂł Zgredek marszczÂąc czoÂło.
- Brzoskwinia tylko o nich sÂłyszaÂła. Od kilku dni przychodzÂą w nocy i zabierajÂą jedzenie.
Zgredek mĂłgÂłby siĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ o galeona, gdyby takiego posiadaÂł, Âże Brzoskwinia za duÂżo czasu spĂŞdziÂła z MamyÂłkÂą i bredzi.
- Zgredek dziĂŞkuje za pomoc, Zgredek juÂż sobie idzie.

Wyszed³ z pokoju sypialnianego i wróci³ do kuchni. Podszed³ do kredensu i zacz¹³ mu siê przygl¹daÌ, nadal nic dziwnego nie znalaz³. Usiad³ wiêc na ³awie, na której wczeœniej siedzia³ z Torgolem i zacz¹³ myœleÌ.
Nie miaÂł Âżadnego punktu zaczepienia, a sprawy w Hogwarckiej kuchni wyglÂądaÂły co najmniej dziwnie. KtoÂś zabiÂł skrzata, nie zostawiajÂąc Âżadnych ÂśladĂłw, a wina spadÂła na Grymsika. MoÂże to MamyÂłka? MĂłwiÂła dziwnie, Âżeby odrzuciĂŚ od siebie podejrzenia? Albo ta Brzoskwinia wpadÂła w szaÂł z powodu braku ciasta? I co to za niewidzialni chÂłopcy podkradajÂący jedzenie?

Na to ostatnie pytanie odpowiedŸ mia³a nadejœÌ szybciej ni¿ spodziewa³, bo jego rozmyœlania przerwa³o otworzenie siê przejœcia do kuchni. Nikt nie wszed³ do œrodka, ale Zgredek wyraŸnie s³ysza³ szepty.
- Gdzie jÂą zostawiÂłeÂś? - mĂłwiÂł jeden gÂłos.
- Nie wiem, musiaÂła mi wylecieĂŚ gdzieÂś przy tym stole - odparÂł drugi.
- Cicho, nie mog¹ nas us³yszeÌ. - Niewidzialni ch³opcy, jak siê domyœli³ Zgredek byli gdzieœ w okolicy sto³u, gdy jeden z nich wpad³ na ³awê i przewróci³ siê, staj¹c siê widzialny. Drugi zrzuci³ z siebie jak¹œ p³achtê i w powietrzu lewitowa³a g³owa z okularami rozczochranymi w³osami.
- Syriusz, mieliÂśmy byĂŚ jak ninja, o ktĂłrych mĂłwiÂł Remus.
- Ups - odparÂł Syriusz pocierajÂąc nogĂŞ w miejscu, w ktĂłrym uderzyÂł w ÂławĂŞ.
- Widzisz moj¹ ró¿d¿kê? - zapyta³ pierwszy.
- Tak, le¿y tutaj, wpad³a pod stó³, czekaj, ju¿ j¹ wyci¹gam. Syriusz po³o¿y³ siê na ziemi i po chwili wsta³ z ró¿d¿k¹ w rêku.
- Zgredek przeprasza, ale Zgredek musi z paniczami porozmawiaÌ sir. - Teleportowa³ siê na stó³, przy którym stali ch³opcy.
- Yyy... nas tu nie ma, prawda James? - powiedziaÂł chÂłopiec, ktĂłrego kolega nazywaÂł Syriuszem.
- Tak, nie ma - przytakn¹³ jego towarzysz, który by³ tylko lewituj¹c¹ g³ow¹.
- Zgredek, chciaÂł tylko zapytaĂŚ, czy paniczowie byli tu wczeÂśniej i widzieli co siĂŞ staÂło z GorzaÂłkÂą?
- GorzaÂłkÂą? Macie tu alkohol? - zapytaÂł chÂłopiec o imieniu James.
- Zgredek mĂłwi o skrzacie, ktĂłry zostaÂł zabity noÂżem sir.
- Aaaa - powiedzieli jednoczeÂśnie chÂłopcy i wymienili ze sobÂą porozumiewawcze spojrzenia.
- Grymsik, kuzyn Zgredka zostaÂł oskarÂżony o zabĂłjstwo i grozi mu wygnanie, a Zgredek uwaÂża, Âże on jest niewinny sir.
- Nas nie powinno tu byĂŚ Zgredku, wiĂŞc powiemy ci co wiemy, ale nie moÂżesz nikomu tego mĂłwiĂŚ, bo nas tu nie ma. - ChÂłopiec o imieniu James zrzuciÂł z siebie resztĂŞ pÂłaszcza i byÂł juÂż w peÂłni widzialny.
- Poczekaj sir. Zgredek pĂłjdzie po DowĂłdcĂŞ, on musi to usÂłyszeĂŚ, by Grymsik byÂł wolny.

Zgredek pobiegÂł do sali bĂŞdÂącej sypialniÂą skrzatĂłw i po chwili wrĂłciÂł stamtÂąd ciÂągnÂąc za sobÂą zdenerwowanego DowĂłdcĂŞ.
- Zgredek przeprasza, ale DowĂłdca musi to usÂłyszeĂŚ.
- Jaki DowĂłdca? - zapytaÂł przyciÂągniĂŞty skrzat.
- Zgredek nie wie jak siĂŞ nazywa, wiĂŞc mĂłwi DowĂłdca. - Na twarzy DowĂłdcy pojawiÂło siĂŞ jednoczeÂśnie zaskoczenie, zmieszanie i zdenerwowanie.
- Co tutaj robiÂą ci uczniowie? - zapytaÂł.
- To panicz James i panicz Syriusz, niewidzialni chÂłopcy. Powiedzieli Zgredkowi, Âże wiedzÂą co tu siĂŞ staÂło.
- Gnidek sÂłucha. - DowĂłdca zwrĂłciÂł siĂŞ do chÂłopcĂłw. Zgredek pomyÂślaÂł, Âże imiĂŞ ktĂłre wymyÂśliÂł bardziej pasuje do tego skrzata, niÂż Gnidek, ale zostawiÂł to dla siebie.
- Przyszliœmy po ciasto, bo skoùczy³y nam siê zapasy. - James zacz¹³ mówiÌ.
- Pyszny porzeczkowy placek poszedÂł pierwszy. - Syriusz rozmarzyÂł siĂŞ na myÂśl o placku.
- Tak, wiĂŞc przyszliÂśmy po ten placek, ten skrzat GorzaÂłka staÂł na kredensie i szarpaÂł siĂŞ z szafkÂą, nie mĂłgÂł jej chyba otworzyĂŚ.
- W pewnym momencie wzi¹³ nó¿ i zacz¹³ go wk³adaÌ w szparê, chyba mu siê uda³o, ale szarpn¹³ za mocno i polecia³ do ty³u, szafka siê zatrzês³a. - Syriusz zrobi³ dramatyczn¹ pauzê.
- On spad³ na pod³ogê, a na niego zlecia³ nó¿, który po³o¿y³ na tej szafce.
- PrzestraszyliÂśmy siĂŞ, bo uczymy siĂŞ tu od dwĂłch tygodni i nie powinno nas byĂŚ poza dormitorium o tej porze.
- Wiêc uciekliœmy, ale okaza³o siê, ¿e zgubi³em ró¿d¿kê - wyjaœni³ James.
- Dlatego wrĂłciliÂśmy. - ZakoĂączyÂł Syriusz.
- Gnidek dziêkuje, ¿e to powiedzieliœcie, a teraz mo¿ecie ju¿ iœÌ.
- Czy teraz Grymsik bĂŞdzie wolny? - zapytaÂł Zgredek.
- Tak, ale Zgredek niech juÂż lepiej wraca do siebie.

Tak te¿ uczyni³, nie spotka³ siê tym razem z kuzynem, ale chocia¿ uda³o mu siê dowieœÌ niewinnoœci Grymiska, pomimo, ¿e za du¿o w tym jego zas³ugi nie by³o, czu³ zadowolenie.

Teraz moÂże spokojnie wrĂłciĂŚ do domu i przypaliĂŚ sobie uszy Âżelazkiem.

Zgredkowi serce zabi³o jak szalone, gdy przemykaj¹c w cieniu s³abo oœwietlonego korytarza, us³ysza³ przed sob¹ szczêkniêcie zamka i ciê¿kie kroki, których echo roznosi³o siê dooko³a. Szybkim susem przedosta³ siê za najbli¿szy kamienny pos¹g i kucn¹³ tak, aby spomiêdzy jego nóg widzieÌ kto siê zbli¿a. Ku jego niezadowoleniu, nie by³ to ¿aden zb³¹kany podczas wieczornej eskapady uczeù, a doros³y mê¿czyzna przy koœci, na którego g³owie zaczyna³o ju¿ powoli brakowaÌ siwiej¹cych w³osów. Zmierza³ od strony sali eliksirów, wiêc skrzat z du¿ym prawdopodobieùstwem móg³ za³o¿yÌ, ¿e jest to profesor Slughorn. Ten sam cz³owiek, na którego wyjœcie mia³ czekaÌ. By³o jednak stanowczo za wczeœnie i co gorsze - nauczyciel mia³ przy sobie stos pergaminów, a z kieszeni jego marynarki ze z³otymi guzikami wystawa³o zdobione pióro. To nie wró¿y³o dobrze.

Mê¿czyzna stan¹³ przed obrazem prezentuj¹cym misê, w której znajdowa³y siê miêdzy innymi banany, brzoskwinia i gruszka, do której zbli¿y³ woln¹ d³où. Nastêpnie wykona³ dziwny gest, którego skrzat nie potrafi³ rozpoznaÌ i chwilê póŸniej owoc zacz¹³ siê wykrêcaÌ, a¿ utworzy³ zielon¹ klamkê. Gdy tylko profesor za ni¹ z³apa³, Zgredek podj¹³ b³yskawiczn¹ decyzjê. Nie móg³ tutaj zostaÌ. Jeœli te papiery by³y tym po co przyszed³, nie bêdzie mia³ drugiej okazji na zdobycie ich niezauwa¿enie. Wejœcie do kuchni w innym momencie zwróci³oby uwagê, a na to nie móg³ sobie pozwoliÌ. Powrót z pustymi rêkami tak¿e nie wchodzi³ w grê - wtedy nie wykona³by rozkazu swojego pana. Jeszcze nigdy go nie zawiód³, dla skrzata to najgorsza haùba, której nie chcia³ doœwiadczyÌ. Wybór by³ wiêc oczywisty. Zbli¿y³ siê do czarodzieja najciszej jak móg³, jednak na tyle szybko, aby zd¹¿yÌ przed zamykaj¹cym siê przejœciem.

Gdy drzwi zatrzasnê³y siê za nimi, dotar³ do niego ogrom tej sali. Rozejrza³ siê dooko³a i stwierdzi³, ¿e musi byÌ to kuchnia. Wskazywa³y na to miêdzy innymi kot³y oraz szafki z najrozmaitszymi sk³adnikami i przyprawami, nad którymi wisia³y sznurki z susz¹cymi siê grzybami. Znajdowa³y siê one na samym koùcu, gdy¿ wiêkszoœÌ pomieszczenia zajmowa³y potê¿ne, drewniane ³awy, niemal na ca³¹ jego d³ugoœÌ. Równie zadziwiaj¹cy by³ dla niego fakt, ¿e prawie wszystkie ¿ywe istoty znajduj¹ce siê tutaj to skrzaty.

Nauczyciel ruszy³ dziarsko w stronê jednego z pod³u¿nych, drewnianych sto³ów, wiêc Zgredek nie móg³ dalej bezczynnie staÌ i siê przygl¹daÌ. Skierowa³ kroki w stronê centralnej czêœci sali, gdzie znajdowa³y siê inne, podobne mu stworzenia. Ich obecnoœÌ oraz rozmiar kuchni nieco go przyt³acza³y, ale postanowi³ wykorzystaÌ je na swoj¹ korzyœÌ. Uzna³, ¿e najskuteczniejsz¹ metod¹ bêdzie wtopienie siê w t³um, udaj¹c jednego z kuchcików. Zacz¹³ wcielaÌ plan w ¿ycie, poprzez naœladowanie zachowaù innych skrzatów, ca³y czas obserwuj¹c cz³owieka, który tak bardzo przeszkadza³ mu w wykonaniu zadania.

Podczas gdy wiêkszoœÌ pracowników podchodzi³a z pó³miskami pe³nymi jedzenia do sto³ów i stawia³a je skrzêtnie, aby na wszystko znalaz³o siê miejsce (szykuj¹c kolacjê, na któr¹ zgodnie z wczeœniejszym planem mia³ siê udaÌ Slughorn), Zgredek zaj¹³ siê pozornym poprawianiem po nich ustawionej zastawy. Prawdziwym celem by³o jednak pods³uchanie rozmowy, któr¹ prowadzi³ nauczyciel z innym skrzatem. Gdy tylko us³ysza³ "miód pitny", z³apa³ w miarê czysty kielich i pogna³ w stronê szafek. Otworzy³ jedn¹ z nich, chwyci³ pierwsz¹ butelkê wspomnianego napoju jaka wpad³a mu w rêce i zdar³ z niej etykietê. Nie by³ pewien, czy wzi¹³ dok³adnie to, co ¿yczy³ sobie mê¿czyzna, a chcia³ w pe³ni wykorzystaÌ okazjê do zobaczenia, co znajduje siê na kawa³kach pergaminu, które tu przyniós³.

Przelewa³ pomaraùczowy p³yn, po¿¹dany przez profesora, przegl¹daj¹c popisane papiery. Zape³nia³ kielich na tyle wolno, aby dok³adnie ogarn¹Ì wszystko wzrokiem. Musia³ przy tym staÌ na ³awce, aby w ogóle siêgaÌ rêkami nad blat. W koùcu na jednym z dwóch stosów pergaminu dostrzeg³ podpis Lucjusz Malfoy - cel swojej misji. Teraz wystarczy³o tylko zlokalizowaÌ drug¹ kartê z identycznym podpisem i...

- Uwa¿aj co robisz! - powiedzia³ profesor, gniewnie spogl¹daj¹c na skrzata znad swojego w¹sa. Zgredek przeniós³ wzrok na kielich, z którego powoli zacz¹³ wylewaÌ siê miód pitny. Szybko od³o¿y³ butelkê, z³apa³ za skrawek szmaty s³u¿¹cej mu za ubiór i zacz¹³ energicznie wycieraÌ nim plamê na stole.
- Przepraszam, sir, ja...
- Horacy! - przerwa³ mu krzykiem inny czarodziej, który w³aœnie stan¹³ w przejœciu. Móg³ byÌ w podobnym wieku co Slughorn, a przynajmniej to wywnioskowa³ skrzat z ogólnego wygl¹du obu mê¿czyzn. Drugi z nich by³ jednak chudszy, wy¿szy i mimo niemal¿e bia³ych w³osów, odm³adza³ go delikatny uœmiech, który zdawa³ siê nie znikaÌ z jego twarzy.
- Albusie! Ale mnie przestraszy³eœ - odpar³ nauczyciel eliksirów, wstaj¹c i podaj¹c mu rêkê, gdy tamten zbli¿y³ siê ju¿ na odpowiedni¹ odleg³oœÌ. - W³aœnie rozmawia³em z twoim skrzatem.
- To interesujÂące, bo to nie jest mĂłj skrzat - wyjaÂśniÂł w odpowiedzi, a Zgredek poczuÂł, jak serce skacze mu do gardÂła.

Wydawa³o mu siê, ¿e w tej sekundzie ca³y plan run¹³ jak domek z kart, a jego zaraz spotka surowa kara za oszustwo wobec czarodziejów. Zastanawia³ siê tylko czy przysma¿¹ go za pomoc¹ ró¿d¿ek, wrzuc¹ do któregoœ z kot³ów, czy mo¿e u¿yj¹ no¿y, o które nietrudno w kuchni. Jednak nic takiego siê nie wydarzy³o, bo chwilê póŸniej dyrektor doda³:
- Skrzaty s¹ pracownikami Hogwartu, a nie moj¹ w³asnoœci¹. Jeœli nie chc¹, nie musz¹ tutaj pracowaÌ i mog¹ odejœÌ w ka¿dej chwili.

Po tych s³owach Zgredek znów nabra³ nadziei na to, ¿e mo¿e uda mu siê spe³niÌ ¿yczenie jego pana. Z drugiej strony zdania wypowiedziane przez czarodzieja wydawa³y mu siê doœÌ absurdalne. Nie musz¹ pracowaÌ? Mog¹ odejœÌ? Nie trzyma³o siê to kupy. Póki co, postanowi³ jednak zbytnio tego nie roztrz¹saÌ. W koùcu ktoœ siê zorientuje, ¿e nie powinno go tutaj byÌ, a wola³by, ¿eby sta³o siê to ju¿ po opuszczeniu przez niego tego pomieszczenia. Z zamyœlenia wyrwa³ go dopiero g³os nauczyciela eliksirów.
- Nie powinieneÂś byĂŚ na kolacji? - swoje sÂłowa skierowaÂł do drugiego mĂŞÂżczyzny.
- MĂłgÂłbym ciebie spytaĂŚ o to samo, drogi przyjacielu.
- ChciaÂłem uporaĂŚ siĂŞ jeszcze dzisiaj z tymi wypracowaniami, a warto wychyliĂŚ przy tym szklaneczkĂŞ czegoÂś mocniejszego - odpowiedziaÂł, podnoszÂąc kielich ze stoÂłu i przykÂładajÂąc go do ust.
Zgredek uzna³by ten moment za idealny do kradzie¿y odpowiedniego pergaminu, jednak obecnoœÌ drugiego czarodzieja skutecznie mu to uniemo¿liwia³a. Wyczekiwa³ wiêc kolejnej dobrej okazji, ca³y czas wycieraj¹c stó³, który zaczyna³ ju¿ siê b³yszczeÌ od ci¹g³ego pocierania. Dyrektor zdawa³ siê to zauwa¿yÌ.
- Chyba jest juÂż dostatecznie czysty - powiedziaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ ciepÂło. Teraz Zgredek wiedziaÂł, Âże musi wymyÂśliĂŚ coÂś innego, aby utrzymaĂŚ siĂŞ przy nich bez podejrzeĂą.
- Tak, sir. A czy... sir, czy sir czegoÂś potrzebuje? - spytaÂł skrzat, wlepiajÂąc wzrok w podÂłogĂŞ, przez co nie zauwaÂżyÂł badawczego spojrzenia, ktĂłrym obdarzyÂł go mĂŞÂżczyzna.
- Jakby siê zastanowiÌ to tak. Poproszê to co zwykle - odpar³, mru¿¹c oczy.

On wie. Ta myœl nie mog³a opuœciÌ g³owy skrzata. Powraca³a nieznoœnie podczas tych kilku sekund ciszy, mimo tego, ¿e stara³ siê j¹ wyprzeÌ. W koùcu nawet jeœli jeszcze nie wiedzia³, to zaraz siê dowie. Nie wie co nale¿y mu przynieœÌ, a ca³a ta maskarada wyjdzie na jaw. Z oczami pe³nymi ³ez podniós³ g³owê, aby mu odpowiedzieÌ, jednak twarz dyrektora by³a pogodna jak wczeœniej.
- Chocia¿... Nie ma takiej potrzeby. W koùcu sam doskonale wiem, gdzie szukaÌ swoich przysmaków - doda³ po chwili, a Zgredek nie wiedzia³ co siê dzieje. Œwiat zawirowa³ mu dooko³a z nadmiaru sprzecznych sygna³ów i wyj¹tkowo szybkiej zmiany nastrojów. Czarodziej zdawa³ siê doskonale czytaÌ ka¿dy jego ruch, a mimo to nie przeszkadza³ mu w tym co zamierza³ zrobiÌ. Co wiêcej, jak za chwilê przekona³ siê skrzat, nawet mu pomaga³.

- Pójdziesz ze mn¹ Horacy? - spyta³ nauczyciela eliksirów, wstaj¹c od sto³u i podnosz¹c butelkê z miodem pitnym. - PóŸniej mo¿emy dokoùczyÌ ten trunek u mnie - zaproponowa³.
- Nie zrozum mnie Âźle Albusie, ale mam naprawdĂŞ sporo prac do sprawdzenia - tÂłumaczyÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna.
- Czasami - zacz¹³ dyrektor, po czym zrobi³ krótk¹ pauzê, aby dobrze u³o¿yÌ sobie w g³owie ca³e to zdanie. Wznowi³ po chwili, tym razem jednak patrz¹c w stronê skrzata. - Czasami musimy s³uchaÌ prze³o¿onych, zamiast post¹piÌ zgodnie z w³asnym sumieniem.
- Skoro tak stawiasz sprawê, to nie zostaje mi nic innego jak siê z tob¹ zgodziÌ - powiedzia³ Slughorn, chocia¿ wcale nie wygl¹da³ na niezadowolonego. Na jego raczej mo¿na by³o znaleŸÌ uœmiech ni¿ grymas. Wsta³, wycieraj¹c wielkiego w¹sa. Poprawi³ po tym jeszcze kamizelkê i razem ruszyli na drugi koniec pomieszczenia.

Zgredek natychmiast chwyci³ kartkê, na której widzia³ nazwisko swojego pana i zacz¹³ grzebaÌ w drugim stosie. Zd¹¿y³ sprawdziÌ kilka prac z wierzchu, gdy us³ysza³ donoœny trzask zamykanej szafki. Wiedzia³, ¿e jest ju¿ za póŸno. Schowa³ wypracowanie za poszewkê, w któr¹ by³ ubrany i bezsilnie obserwowa³, jak kilka sekund póŸniej profesor wzi¹³ ze sto³u pozosta³e kartki. Po chwili wyszed³ razem z dyrektorem, który chwilê wczeœniej odwróci³ siê i skin¹³ do skrzata z uœmiechem. Zgredek poczeka³ a¿ tamci odejd¹, a potem sam pstrykn¹³ palcami i znalaz³ siê w dormitorium ch³opców ze Slytherinu, gdzie przebywa³ pan Lucjusz.

S³ysz¹c skrzata schowa³ sztalugê. Wype³nia³ w³aœnie niedu¿e p³ótno malunkiem wê¿a zjadaj¹cego lwa, ale by³a to sprawa, która mog³a poczekaÌ.
- ZrobiÂłeÂś co miaÂłeÂś zrobiĂŚ? - zapytaÂł oschle.
- Sir, Zgredkowi uda³o siê zabraÌ tylko jedn¹ kartkê... Profesor Slughorn ca³y czas ich pilnowa³, sir - duka³ skrzat smutnym g³osem, k³aniaj¹c siê przy tym nisko. Nie widzia³ przez to zaciskaj¹cej siê w z³oœci piêœci bladego œlizgona. Zd¹¿y³ zobaczyÌ za to, jak podchodzi on do kominka i ¿elaznymi szczypcami wyjmuje z niego niewielki, ¿arz¹cy siê kawa³ek drewna.
- Wystaw rĂŞce - rozkazaÂł, co skrzat natychmiast wykonaÂł. - ZawiodÂłeÂś mnie - kontynuowaÂł juÂż swoim caÂłkowicie spokojnym, lodowatym gÂłosem - wiĂŞc naleÂży ci siĂŞ za to kara.

***

Poparzone rĂŞce Zgredka piekÂły niemiÂłosiernie, gdy przemykajÂąc w cieniu sÂłabo oÂświetlonego korytarza, usÂłyszaÂł przed sobÂą ciĂŞÂżkie kroki czÂłowieka, ktĂłremu musiaÂł zabraĂŚ drugi fragment pergaminu.

Przebija³ siê podczas œnie¿ycy przez olbrzymie zaspy, w pe³nej zbroi, ¿ongluj¹c przy tym zrêcznie wyzwiskami, które miota³ w kierunku wszystkich znanych mu malarzy, mog¹cych odpowiadaÌ za stworzenie tego dzie³a. Pociesza³ go jedynie fakt, ¿e zbli¿a³ siê do ram, sk¹d móg³ w koùcu opuœciÌ ten przeklêty pejza¿. Poci¹gn¹³ za uzdê swojego nakrapianego kucyka Andrzeja - jedynego towarzysza tej podró¿y, aby po chwili razem z nim przeskoczyÌ na piaszczyst¹ pla¿ê.

Ta nie szczêdzi³a promieni s³onecznych, co by³o mi³¹ odmian¹ po górskim szczycie i œnie¿nej zawiei. Z trudem podniós³ przymarzniêt¹ przy³bicê, która chocia¿ czêœciowo os³oni³a mu twarz przed opadami, i odetchn¹³ œwie¿ym, morskim powietrzem. Kuc równie¿ zdawa³ siê byÌ zadowolony ze zmiany scenerii. Otrzepa³ siê ze œniegu, którego resztki i tak zamieni³y siê zaraz w mokr¹ plamê i tr¹ci³ g³ow¹ rycerza.
- Tak jest mój druhu, zaraz dostaniesz jedzenie - powiedzia³ mê¿czyzna, siêgaj¹c do przytroczonych do grzbietu zwierzêcia juk. Wyci¹gn¹³ z nich jab³ko dla konia oraz star¹, skórzan¹ sakiewkê, która zabrzêcza³a przy podnoszeniu. Znajdowa³y siê w niej odliczone monety i pergamin, na którym widnia³y wskazówki co do nowej trasy, prowadz¹cej do obrazu jego ukochanej.

O czêœci z nich dowiedzia³ siê z plotek, inne wymieni³ za informacje odnoœnie w³asnego piêtra. U³o¿enie obrazów w Hogwarcie czêsto siê zmienia³o, a podró¿ nie by³a tak ³atwa jak wszyscy to sobie wyobra¿ali. G³ównie ze wzglêdu na to, ¿e ma³o kto o tym mówi³. WiêkszoœÌ portretów, z którymi uczniowie mieli okazjê porozmawiaÌ, siedzia³a ca³ymi dniami w swoich z³otych, b³yszcz¹cych ramach. A nawet jeœli ktoœ je opuszcza³, to na tyle blisko, by móc w ka¿dej chwili wróciÌ i p³awiÌ siê w ciekawskich spojrzeniach m³odych czarodziejów.

Sir Cadogan nie by³ jednak jak portrety pisarzy czy innych podrzêdnych grajków, które omija³ szerokim ³ukiem. On by³ mi³oœnikiem ekspedycji do nieznanych mu dot¹d czêœci zamku! Nieraz by³ nazywany przez to ob³¹kanym szaleùcem, ale wystarczy³o wyjêcie miecza, aby te obroœniête w piórka, zawistne kreatury zawar³y jadaczki. Wybiera³ wiêc obrazy znajduj¹ce siê po przeciwnej stronie. Z dala od ludzi, których wzrok skupia³ siê g³ównie na tych rozpoznawalnych postaciach. Czêsto przykryte pajêczyn¹ i grub¹ warstw¹ kurzu, bo pomija³ je tak¿e woŸny. Pozostawieni w cieniu, daleko od gwarnego t³umu uczniów, z którymi mogliby zamieniÌ parê s³ów, nierzadko opuszczali na sta³e swoje malowid³a. By³y jednak sposobem na skrócenie sobie drogi.

Bo o ile w poziomie przemieszczanie siê nie sprawia³o wiêkszych trudnoœci, jeœli p³ótna by³y dostatecznie blisko, tak przejœcie na piêtro ni¿ej lub wy¿ej by³o wyzwaniem. Niektóre z postaci przechodzi³y bezpoœrednio do swoich innych portretów, jednak wiêkszoœÌ nie mia³a takiego szczêœcia i wisia³o tylko jedno dzie³o z ich podobizn¹. Wtedy robili wycieczki dooko³a ruchomych schodów zni¿aj¹c siê delikatnie przy ka¿dej mo¿liwej okazji lub korzystali z us³ug przewodników, czyli postaci, które do przewo¿enia innych wykorzystywa³y swoje obrazy rozsiane po ca³ym œwiecie. W³aœnie na jednego z nich czeka³ teraz Cadogan.

Zobaczy³ pirack¹ banderê oraz dziób statku skierowany w jego stronê. Podniós³ siê z piachu i owin¹³ rzemyk sakiewki dooko³a d³oni, czekaj¹c, a¿ Zemsta Królowej Anny siê zatrzyma. Chwilê póŸniej do pla¿y dop³ywa³a ju¿ mniejsza ³ódŸ, w której siedzia³o dwóch majtków w podartych ubraniach, z po¿ó³k³ymi zêbami i wyj¹tkowo nieœwie¿ym oddechem. Wios³owali równo, jednak nie wygl¹dali na zadowolonych. Jak siê okaza³o, ze wzglêdu na konia.

- ZostawiÌ tê chuderlaw¹ szkapê! Nie wejdzie do ³ajby! - krzykn¹³ rozeŸlony pirat, po kolejnej nieudanej próbie wsadzenia kucyka na ³ódŸ.
- Ciebie mo¿emy porzuciÌ, kundlu morski, jako i twoja rodzicielka drzewiej post¹pi³a! - odpowiedzia³ równie zdenerwowany rycerz, k³ad¹c rêkê na chrapach zwierzêcia i zachêcaj¹c do wejœcia na ³ódkê. Gdy w koùcu uda³o mu siê tego dokonaÌ, piraci bez s³owa usiedli i zaczêli wios³owaÌ z powrotem w stronê statku. Tam kuc by³ ju¿ mniej problemowy, bo za pomoc¹ lin zostali szybko wci¹gniêci razem z ³ódk¹.

NajwiĂŞksze wraÂżenie wywarÂł na nim rozmiar okrĂŞtu. DÂługi na trzydzieÂści jardĂłw, szeroki prawie na dziewiĂŞĂŚ. WszĂŞdzie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ charakterystyczny zapach drewna i morskiej wody. Olbrzymie Âżagle ÂłopotaÂły na wietrze, niemalÂże zagÂłuszajÂąc szum wĂłd, na ktĂłrych siĂŞ znajdowali. PokÂład byÂł nieco Âśliski od bryzy, a delikatne bujanie nie pomagaÂło w zachowaniu rĂłwnowagi.

- Sir Cadogan! - rykn¹³ kapitan statku, oddalaj¹c siê na chwilê od steru i schodz¹c do rycerza. Spojrzenie wystarczy³o, aby ca³a za³oga zesz³a mu z drogi. Musia³ rz¹dziÌ ¿elazn¹ rêk¹, chocia¿ i bez tego wiêkszoœÌ osób z pewnoœci¹ odsunê³aby siê na jego widok. Masywne cia³o, ob³¹kaùczy uœmiech i czarna jak smo³a broda. Do tego równie ciemny p³aszcz oraz kapelusz, który akurat siê dymi³. Nie wygl¹da³ na kogoœ z kim warto zadzieraÌ.
- Edward, jak mniemam - odparÂł rycerz, wystawiajÂąc dÂłoĂą przed siebie. A raczej nad, bo byÂł o ponad dwie gÂłowy niÂższy od pirata. Gdy juÂż rozluÂźnili uÂścisk, podaÂł mu takÂże sakiewkĂŞ.
- Porozmawiamy o tym póŸniej - powiedzia³ krótko Czarnobrody, uœmiechaj¹c siê przy tym jeszcze szerzej. - Nasz wspólny przyjaciel uregulowa³ ju¿ d³ug - doda³, a nastêpie rêk¹ wskaza³ drzwi do kajuty.

Faktycznie, o moÂżliwoÂści przepÂłyniĂŞcia z siĂłdmego piĂŞtra na drugie poinformowaÂł go inny portret, ktĂłry sÂąsiadowaÂł z Cadoganem. Mimo tego, z pewnoÂściÂą nie mĂłgÂł nazwaĂŚ ich relacji przyjaÂźniÂą. Bo od sytuacji, w ktĂłrej rycerz, widzÂąc go w uÂścisku szkaradnej bestii, prĂłbowaÂł przegoniĂŚ jÂą z obrazu, portret odnosiÂł siĂŞ do niego raczej chÂłodno. Cadogan nie uznaÂł jednak swojej winy, a tÂłumaczenie siĂŞ tym, Âże to wina matuli owej postaci, Âże wyglÂąda jak wyglÂąda i Âże z pewnoÂściÂą bliÂżej jej do harpii niÂźli dziewoi, nie pomogÂło. Teraz stwierdziÂł, Âże niechĂŞĂŚ tamtego do jego osoby najwyraÂźniej przeminĂŞÂła i postanowiÂł udowodniĂŚ to szlachetnym czynem zapoznania ze sobÂą dwĂłjki ludzi o wspĂłlnych interesach.

Bo by³a to bezsprzecznie najprzyjemniejsza czêœÌ podró¿y. Butelka rumu doskonale topi³a lody i rozluŸnia³a sytuacjê. Druga, dzia³aj¹c w podobny sposób, sprawi³a, ¿e gdy pirat powiadomi³ go o wyst¹pieniu pewnych komplikacji, Cadogan stwierdzi³, ¿e nie jest to ¿adna przeszkoda. Przechyli³ jeszcze raz szklane naczynie, a powieki zaczê³y byÌ wyj¹tkowo ciê¿kie.

Gdy ju¿ siê ockn¹³, za niepokoj¹cy uzna³ fakt, ¿e pozbawiony jest ca³ego wyposa¿enia. Wpijaj¹cy siê w nadgarstki szorstki, konopny sznur i knebel, który rycerz uzna³ za niechybnie wykonany ze starej, przepoconej skarpety, tak¿e nie by³y przyjemnoœci¹. I o ile jemu nie by³o do weso³o, ca³a za³oga bawi³a siê wyœmienicie, œmiej¹c siê rozpuku zza drzwi kajuty, do której chwilê póŸniej wparowa³ kapitan.
- Wstawaj, l¹dowa niedo³êgo - powiedzia³ pogardliwie, po czym szarpn¹³ za wiêzy, które przy przesuwaniu zdawa³y siê rozrywaÌ skórê Cadogana. Cel jednak osi¹gn¹³, bo rycerz zosta³ podniesiony niemal¿e na równe nogi.
- Nie ma tutaj za wiele do piracenia, ale czasami pojawia siê jakiœ naiwniak - zarechota³ Czarnobrody. - Na spacer z nim za³ogo! - rozkaza³, a Cadoganowi zacisnê³y siê ze z³oœci zwi¹zane rêce. Ca³e szczêœcie, gdy ju¿ postawili go na lichej, drewnianej desce, ktoœ wyj¹³ mu szmatê z ust.
- Ty parszywy, piekielny pomiocie! ObyÂś sczezÂł, ty kupo morskiego Âłajna! StaĂą ze mnÂą do uczciwego pojedynku jeÂśliÂś odwaÂżny, Âłajzo! - wykrzykiwaÂł w stronĂŞ dowodzÂącego pirata. NastÂąpiÂła chwila gÂłuchej ciszy, po ktĂłrej, ku jego zdziwieniu, tamten siĂŞ zgodziÂł.
- Nie ma sprawy - odpowiedziaÂł. Nie podaÂł mu jednak miecza, a rzuciÂł. I to z takim impetem, Âże rycerz musiaÂł zrobiĂŚ krok w tyÂł, prosto do wody.

W pierwszej chwili nie wiedzia³ co siê sta³o. Sekundê tymu by³ na statku, a teraz si³a uderzenia o taflê wypar³a mu powietrze z p³uc. Powoli zacz¹³ opadaÌ w dó³ zbiornika, nie mog¹c wyswobodziÌ r¹k. Na szczêœcie poczu³ po chwili piaszczyste dno pod stopami i resztkami si³ odbi³ siê od niego w stronê brzegu, na którym pad³ twarz¹ do ziemi.

ObudziÂło go szturchanie palcem z paznokciem, ktĂłry od dawna nie widziaÂł noÂżyc i dziwnie skrzeczÂący gÂłos.
- Ten chyba nie Âżyje...
- Zaraz ty mo¿esz po¿egnaÌ siê z ¿yciem szponiasta kreaturo - odpowiedzia³, podnosz¹c powieki i wypluwaj¹c piach z ust. Gdy go zobaczy³, uzna³, opis by³ wyj¹tkowo trafny, bo sta³ obok niego goblin, który na uwagê o paznokciach zacisn¹³ swoje pulchne d³onie w piêœci. Cadogan wsta³ i z zadowoleniem stwierdzi³, ¿e dalej jest w zamku, a co wiêcej, dok³adnie tam, gdzie mia³ dop³yn¹Ì z t¹ band¹ ³apserdaków. - S³owni ludzie, chocia¿ kanalie przebrzyd³e bez grama przyzwoitoœci czy honoru - mrukn¹³ pod nosem, po czym wyrwa³ z d³oni goblina swój miecz, którego bogato zdobion¹ rêkojeœÌ tamten ju¿ uwa¿nie ogl¹da³. Na pla¿y nie zauwa¿y³ nic szczególnego poza Andrzejem, dwoma palmami i wielkim, kamiennym klifem, który oddziela³ pla¿ê od czegokolwiek innego.

RozejrzaÂł siĂŞ, ale tym razem po korytarzu, w ktĂłrym wisiaÂł obraz i dostrzegÂł jÂą - wybrankĂŞ swojego serca. Proste, brÂązowe wÂłosy poÂłyskiwaÂły w sÂłoĂącu, gdy siĂŞgaÂła do wiÂśni na drzewach umieszczonych w dalszym planie jej obrazu.

- MuszĂŞ siĂŞ tam dostaĂŚ bezboÂżny karle - powiedziaÂł Cadogan, podnoszÂąc goblina i obracajÂąc w kierunku portretu Âślicznej damy, ktĂłry znajdowaÂł siĂŞ niemalÂże piĂŞtro niÂżej, po drugiej stronie korytarza. Niezadowolony z sytuacji goblin, wyszarpaÂł siĂŞ z rÂąk rycerza z grymasem niezadowolenia na twarzy. Po chwili zastÂąpiÂł go jednak chytry uÂśmieszek.
- OczywiÂście. Pozostaje tylko kwestia odpowiedniej zapÂłaty...
- Ma siê rozumieÌ. Ty wska¿esz drogê, a ja nie pokrojê ciê na jeszcze mniejsze kawa³ki ni¿ ten, w którym teraz egzystujesz - wyjaœni³ spokojnie, jednak goblin nie przestawa³ siê uœmiechaÌ. Pstrykn¹³ palcami, a jedna ze ska³ otworzy³a oczy, którymi by³y dwa po³yskuj¹ce rubiny. Stwór by³ wysokoœci niskiego olbrzyma, a gdy wsta³, na jego miejscu pojawi³ siê wielki otwór prowadz¹cy najwyraŸniej do jakiejœ groty.
- To jak bĂŞdzie z tÂą zapÂłatÂą? - dopytaÂł ciekawskim tonem.
- Myœlê, ¿e jakoœ mo¿emy siê dogadaÌ - odpar³ rycerz, chowaj¹c miecz. W innej sytuacji podj¹³by walkê, ale bêd¹c tak blisko celu, bez zbroi, skradzionej przez piratów, nie widzia³ innej opcji. - Musisz jednak wiedzieÌ, ¿e nie mam ¿adnych pieniêdzy.
- Nie szkodzi. WezmĂŞ kucyka Cadogana.

Najpierw ucieszyÂł siĂŞ, Âże zostaÂł rozpoznany, potem zastanawiaÂł siĂŞ, dlaczego goblin uÂżyÂł tego powiedzenia, aÂż w koĂącu dotarÂło do niego, Âże tamten mĂłwiÂł dosÂłownie.
- Andrzeja? - zapytaÂł z niedowierzaniem, kÂładÂąc rĂŞkĂŞ na grzbiecie kuca.
- JeÂśli tak siĂŞ nazywa, to tak, Andrzeja - odpowiedziaÂł, a rycerz poczuÂł, jak nogi siĂŞ pod nim uginajÂą. MiaÂł siĂŞ pozbyĂŚ swojego jedynego przyjaciela? Tego, ktĂłry nigdy go nie opuÂściÂł? WiedziaÂł, Âże jeÂśli to zrobi, to nigdy sobie tego nie wybaczy. Ponowne wyjrzenie za ramy obrazu utwierdziÂło go jednak w przekonaniu, Âże musi to zrobiĂŚ.
- Niech bĂŞdzie.

Szed³ z opuszczon¹ g³ow¹. Wiedzia³, ¿e nie post¹pi³ dobrze, ale z takiej sytuacji nie by³o dobrego wyjœcia. Jakby na potwierdzenie tego, po wejœciu w mroki jaskini, kamienny olbrzym znowu znalaz³ siê na swoim miejscu. Tak, teraz z ca³¹ pewnoœci¹ nie by³o odwrotu. Przeszed³ przez ramê i znalaz³ siê po drugiej stronie korytarza, gdzie zauwa¿y³, ¿e poza odwrotem nie ma tak¿e drogi naprzód.

Obraz wyglÂądaÂł na opuszczony, bo poza pajĂŞczynami byÂły tutaj tylko skaÂły, ktĂłre blokowaÂły drogĂŞ.
- Musi istnieĂŚ jakieÂś inne wyjÂście - mĂłwiÂł do siebie, jednak nie mĂłgÂł tego sprawdziĂŚ, gdy jedyne ÂświatÂło pochodziÂło z korytarza. - Przepraszam szanowny starcze - zaczepiÂł czÂłowieka, ktĂłry akurat przechodziÂł obok obrazu.
- Och, Sir Cadogan. MogĂŞ w czymÂś pomĂłc? - spytaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ delikatnie.
- Rad jestem, ¿e znasz moje imiê, z pewnoœci¹ jesteœ cz³owiekiem, który ma trochê oleju w g³owie. Móg³byœ mi wskazaÌ wyjœcie z tej przeklêtej pu³apki na podró¿ników?
- Obawiam siĂŞ, Âże przejÂście jest zablokowane. Jestem jednak przekonany, Âże taki krzepki rycerz jak ty, poradzi sobie z kupÂą kamieni - zapewniaÂł czarodziej, przejeÂżdÂżajÂąc rĂŞkÂą po swojej siwej brodzie.
- Przeklêta kompozycja zamkniêta... - szepn¹³, po czym kontynuowa³ pewnym siebie g³osem. - Oczywiœcie, ¿e dam radê! Nie mam jednak ¿adnych narzêdzi, a nie chcê uszkodziÌ miecza.
- Sir Cadoganie - zacz¹³ mê¿czyzna - zapewniam, ¿e jeden dzieù pe³en mi³oœci jest wart wiêcej, ni¿ sto lat walki najlepszym orê¿em. - dokoùczy³, na co rycerz westchn¹³.
- MÂądrze prawisz starcze. Jak ci na imiĂŞ, abym mĂłgÂł ciĂŞ czasem wspomnieĂŚ?
- WiêkszoœÌ portretów nazywa mnie dyrektorem - odpowiedzia³ rozbawiony, a Cadogan przypomnia³ sobie, ¿e obi³o mu siê o uszy coœ o zmianie dyrektora. Nie mia³ jednak czasu teraz o tym rozmyœlaÌ, bo mê¿czyzna ju¿ poszed³, a on zosta³ sam ze ska³ami blokuj¹cymi mu przejœcie. Wetkn¹³ miecz miêdzy nie i popchn¹³ w bok. Kamienie odpuœci³y, jednak us³ysza³ te¿ pêkniêcie klingi. Spojrza³ na resztki miecza, który nie mia³ ju¿ ¿adnego znaczenia, bo chwilê póŸniej, przytulaj¹c wybrankê serca, czu³, ¿e dla tej chwili zniós³by ka¿d¹ podró¿. Dla takich chwil warto siê poœwiêciÌ.