"Nie wiedzia³ dlaczego to robi, dlaczego podchodzi do umieraj¹cego mê¿czyzny, nie wiedzia³, co naprawdê czuje, patrz¹c na bia³oszar¹ twarz Snape'a i jego palce, próbuj¹ce wymacaÌ krwawi¹c¹ ranê na szyi. Zdj¹³ pelerynê-niewidkê i spojrza³ na cz³owieka, którego tak nienawidzi³, którego szeroko rozwarte czarne oczy patrzy³y teraz na niego i który porusza³ wargami, jakby chcia³ coœ powiedzieÌ. Pochyli³ siê nad nim, a Snape chwyci³ go za szatê na piersiach i przyci¹gn¹³ bli¿ej. Z jego gard³a wydoby³ siê straszny charkot.
- WeÂź... to... weÂź... to.
CoÂś z niego wyciekÂło i nie byÂła to tylko krew. Z jego ust, uszu i oczu wydobyÂło siĂŞ coÂś srebrzystoniebieskiego, coÂś, co nie byÂło ani gazem, ani cieczÂą... a Harry wiedziaÂł, co to jest, lecz nie miaÂł pojĂŞcia, co robiĂŚ...
Hermiona wcisnê³a mu do trzês¹cej siê rêki wyczarowan¹ przez siebie butelkê. Przeniós³ ró¿d¿k¹ srebrzyst¹ substancjê do butelki. Kiedy by³a pe³na, uchwyt Snape'a zel¿a³, a on sam wygl¹da³, jakby ju¿ ca³kowicie siê wykrwawi³.
- SpĂłjrz... na... mnie - wyszeptaÂł.
Zielone oczy odnalazÂły czarne oczy, ale po chwili coÂś w tych czarnych oczach znikÂło, staÂły siĂŞ nieruchome, puste i martwe. RĂŞka trzymajÂąca szatĂŞ Harry'ego opadÂła z gÂłuchym stukiem na podÂłogĂŞ i Snape juÂż siĂŞ wiĂŞcej nie poruszyÂł."