Dni zdawa³y siê p³yn¹Ì w rytmie Zimnego Jeziora, którego brzeg zdobi³y czerwone grzbiety naszych namiotów. Idealnie okr¹g³y zbiornik wodny sam w sobie stanowi³ wielk¹ zagadkê. Zaklêcia obronne, maj¹ce ochroniÌ nasze obozowisko zdawa³y siê nie dzia³aÌ prawid³owo. Zewsz¹d wyczuwa³o siê woù wielkich czarów, jakich œwiadkiem musia³o byÌ to miejsce. Pozbawieni pomocy ze strony zaklêÌ maskuj¹cych, wystawialiœmy dwuosobow¹ wartê, która mia³a nas ostrzec w razie zbli¿aj¹cego siê niebezpieczeùstwa.
- DÂługo go nie ma - stwiedziÂłem - ÂŻadnych ÂśladĂłw?
- ZdawaÂło mi siĂŞ, Âże widziaÂłem flarĂŞ dziÂś rano. SpojrzaÂłem na Jonathana ze strachem.
- Spokojnie, zielonÂą - uspokoiÂł mnie.
DokoĂączyliÂśmy zupĂŞ z zamiarem szybkiego poÂłoÂżenia siĂŞ spaĂŚ. Z namiotu wyrwaÂło nas ciche, nerwowe nawoÂływanie Edwarda, peÂłniÂącego tej nocy pierwszÂą wartĂŞ.
Szybko siê ubraliœmy i wyszliœmy z namiotu. Przed wejœciem czeka³ na nas Edward. Postawny mê¿czyzna kuca³ z ró¿d¿k¹ wyci¹gniêt¹ przed siebie. Gestem rozkaza³ nam zrezygnowaÌ z postawy stoj¹cej. Mia³ czarne, krótko przystrzy¿one w³osy, szeroki nos i wielkie, br¹zowe oczy, do których równolegle rysowa³a siê prosta, kilkucalowa blizna, bêd¹ca tematem wielu legend. Jej posiadacz nigdy nie wyjawi³ prawdy na temat jej pochodzenia. WyraŸnie cieszy³ siê, kiedy ukradkiem us³ysza³ opowieœci o jego domniemanych, bohaterskich czynach. Edward Clarke by³ niew¹tpliwie wielkim czarodziejem. O tak! To nie ulega w¹tpliwoœci, jednak s¹dzê, ¿e wiele jego historii, w którcyh odgrywa³ kluczow¹ rolê, by³o zmyœlonych. Podejrzewam te¿, ¿e niektóre plotki rozsiewa³ osobiœcie. Ot, fa³szywy bohater jakich wielu. Chocia¿ niew¹tpliwie bardzo pomocny.
Ca³a nasza trójka ukry³a siê za wielkim, nienaturalnie okr¹g³ym g³azem, jednym z wielu na pó³nocnym brzegu Zimnego Jeziora. Wychyli³em siê, ¿eby przyjrzeÌ siê Ÿród³u dziwnych dzwiêków, jakie zaniepokoi³y Edwarda.
- Dorwa³ Marka! - wydusi³em. Jonathan mocniej zacisn¹³ ró¿d¿kê w d³oni i rzuci³ siê do ataku.
- Nie! Stój! - krzykn¹³em, ale ten ju¿ bieg³, miotaj¹c przed siebie zaklêciami og³uszaj¹cymi.
Szybka wymiana spojrzeĂą z Edwardem wystarczyÂła do podjĂŞcia decyzji. RĂłwnoczeÂśnie wyskoczyliÂśmy zza gÂłazu. Wszechobecny strach zakamuflowaliÂśmy najbardziej bojowymi minami w naszym asortymencie. Wiatr rozwiewaÂł szaty i uderzaÂł nas woniÂą krwi, przygody i Âśmierci.
Jonathan, kilkanaœcie metrów przed nami próbowa³ trafiÌ w potwora. Z jego ró¿d¿ki co kilka sekund wylatywa³y ró¿nokolorowe strumienie, które przelatywa³y kilka metrów od celu. Jasne sta³o siê, ¿e nie chce trafiÌ bezpoœrednio w stworzenie, tylko odwróciÌ jego uwagê. Plan zdawa³ siê skutkowaÌ. Gryf odwróci³ ogromny, orli ³eb od nieprzytomnego i krwawi¹cego Marka i zacz¹³ wypatrywaÌ Ÿród³a fajerwerków przelatuj¹cych obok niego.
Zauwa¿y³ nas. Wypuœci³ naszego kompana z przednich, ptasich ³ap. Mark upad³ na ziemiê, która nie zwlekaj¹c wiele zakry³a siê ka³u¿¹ krwi. Z niepokojem wyczekiwa³em najmniejszej oznaki ¿ycia. Bez rezultatu.
Gryf stan¹³ na dwóch nogach i wspomagaj¹c siê potê¿nymi machniêciami olbrzymich skrzyde³ ruszy³ do przodu. Jonathan zatrzyma³ siê. Stan¹³ w lekkim rozkroku, praw¹ nogê wysuwaj¹c do przodu, a lew¹ w ty³. Kiedy dobiegliœmy do niego i przybraliœmy podobne pozycje, gryf by³ ju¿ tylko dwieœcie metrów od nas.
- Jakiœ plan, Gideroy? - Edward stara³ siê nie spuszczaÌ ró¿d¿ki z pêdz¹cej bestii.
- To bydle ciĂŞÂżko nawet lekko zraniĂŚ. Trzymamy dystans. ÂŚciÂągamy uwagĂŞ na siebie, a Jonathan biegnie do Marka. PrzytaknĂŞli.
Sto metrów. Ró¿d¿ki w pogotowiu. Jonathan przygotowujê siê do sprintu. PiêÌdziesi¹t metrów, rozluŸniam ramiona. Edward nerwowo porusza nadgarstkiem. Delikatny uœmiech rozjaœnia moj¹ twarz, kiedy w koùcu mogê na ¿ywe oczy zobaczyÌ tê greck¹ legendê. Z mroku wy³aniaj¹ siê ogniste barwy. Czerwieù ostrego jak brzytwa dzioba równie ostrych szponów przechodzi w pomaraùcz piór na szkrzyd³ach i szyji. Masywne, ciemno¿ó³te lwie ³apy pchaj¹ go ku naszej trójce równie mocno, co ¿¹dza mordu kieruj¹ca tym gatunkiem.
CzterdzieÂści metrĂłw.
- DEPULSO
- IMPEDIMENTA
- DRÊTWOTA
Trzy zaklĂŞcia odrzuciÂły go do tyÂłu. Jednak jeden zamach skrzydÂłami wystarczyÂł do peÂłnego ustabilizowania postawy. Dwa, do uniesienia go ponad ziemiĂŞ. Kolejne pozwoliÂły mu lecieĂŚ w naszÂą stronĂŞ.
Serie zaklêÌ chybia³y. Stwór z wiêkszoœci tych, które zdo³a³y w niego trafiÌ, nic sobie nie robi³. Ciekawy czar, Sectumsempra, o którym niedawno us³ysza³em, nie zrobi³ na nim najmniejszego wra¿enia. Zacz¹³ kr¹¿yÌ nad nami najwyraŸniej bawi¹c siê nasz¹ bezradnoœci¹.
- Musicie go œci¹gn¹Ì na ziemiê - stwierdzi³ Jonathan - Nie mam jak do niego podejœÌ! Nerwowo przytakn¹³em szukajaÌ ucieczki z tego martwego punktu.
Gryf najwyraŸniej szykuje siê do ataku, bo zwiêksza wysokoœÌ i kieruje swój dziób ku nam. Edward nerwowo rozgl¹da³ siê w okó siebie, jakby oczekuj¹c, ¿e zbawienie nagle wy³oni siê zza horyzontu. Jonathan swój wzrok przemieszcza³ miêdzy Markiem, a gryfem.
Ptakopodobniee stworzenie osi¹gnê³o planowany pu³ap, bo przesta³o unosiÌ siê do góry. Prawie pewne by³o, ¿e zaraz zaatakuje. Korzystaj¹c ze sta³ej pozycji potwora zaczêliœmy miotaÌ w niego zaklêciami. Kilka z nich osmali³o pióra na skrzyd³ach. By³y to najwiêksze szkody, jakie uda³o nam siê wyrz¹dziÌ. - Stop! - krzykn¹³em, kiedy sta³o siê jasne, walk¹ nic nie wskóramy - WstrzymaÌ ogieù! Moi towarzysze dostosowali siê do polecenia. - Kiedy powiem, pobiegniesz do Marka. A ty, rób to, co ja. Kreatura rozpoczê³a atak.
- CzekaĂŚ! PikowaÂła na nas z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą.
- CzekaĂŚ! Jego dziĂłb byÂł juÂż dwa metry nad nami.
- PROTEGO - rykn¹³em wyci¹gaj¹c ró¿d¿ê nad g³owê.
Gryf uderzyÂł dziobem w niewidocznÂą barierĂŞ, odbiÂł siĂŞ od niej i spadÂł na ziemiĂŞ.
- BIEGNIJ! - Jonathan z ca³ych si³ popêdzi³ ku le¿¹cemu w czerwonej ka³u¿y Markowi.
Cofn¹³em zaklêcie tarczy. Nieprzytomny gryf le¿a³ przed nami bez ruchu.
- ¯yje - stwierdzi³ Ed - Zaraz siê ocknie. Wycelowa³ ró¿d¿kê w orl¹ g³owê.
- Avada Kedavra - Zielone ÂświatÂło trafiÂło prosto w powiekĂŞ.
Spojrza³em na towarzysza najpierw z akceptacj¹, a póŸniej z przera¿eniem, kiedy zobaczy³em, ¿e ugodzone oko mrugnê³o! Nie by³o czasu na zbadanie tej anomalii. Zaklêciem rozwar³em mu dziób.
- Aguamenti - strumieù wody zala³ g³owê gryfa. Zacz¹³ siê krztusiÌ. Edward do³¹czy³ do mnie. Po chwili, ju¿ ca³kiem bezw³adna g³owa przekrêci³a siê w brudnej ka³u¿y wody.



WyczarowaliÂśmy piĂŞknÂą trumnĂŞ dla Marka. ByÂła zÂłota. Jego ulubiony kolor. Transmutowana w drewno. OdciĂŞta gÂłowa gryfa zdobiÂła jÂą niczym galion na dziobie statku.

Nie ukrywam, wielokrotnie w moim krótkim, aczkolwiek wyj¹tkowo owocnym ¿yciu, by³em œwiadkiem sytuacji, kiedy nawet najs³absze instynkty przetrwania, bra³y górê nad cz³owiekiem. Widzia³em czarodziejów, którzy og³uszali w³asnych przyjació³, aby goni¹cy ich wœciek³y wilko³ak zadowoli³ siê w³aœnie tym nieprzytomnym. Widzia³em m³odzieùców gotowych oddaÌ ¿ycie za swoje wybranki, a w przypadku ataku spragnionego wampira, zostawiali je spetryfikowane zaklêciem, po czym sami uciekali. Z nieukrywan¹ dum¹ mogê rzec, ¿e gdy i ja stan¹³em oko w oko z mo¿liwoœci¹ ucieczki lub zostaniem na miejscu i odparciem przeciwnika, wybiera³em zawsze drug¹ mo¿liwoœÌ - szczegó³y w Podró¿ach z Wampirami i W³óczêgach z Wilko³akami.
ChoÌ raz... Nie opisa³em nigdy przygody, któr¹ za chwilê podzielê siê z wami, a by³ to jeden z najgorszych koszmarów z jakim mia³em kiedykolwiek do czynienia. Umieszczenie ghula w czajniczku od herbaty (szczegó³y w Jak zaprzyjaŸniÌ siê z Ghulami) to doprawdy bu³ka z mas³em. Jeszcze bowiem nigdy wczeœniej nie czu³em jak najpodlejsze instynkty chc¹ przej¹Ì nade mn¹ kontrolê. Ale zacznijmy od pocz¹tku...
By³o to sierpniowe popo³udnie, a ja zajmowa³em siê polerowaniem mojej ró¿d¿ki. Znajdowa³em siê w chacie pewnego wieœniaka, który podobno s³ysza³ o ogromnym stworze terroryzuj¹cym okoliczne wsie. Wydoby³em z niego potrzebne informacje na temat prawdopodobnego miejsca jego pobytu i by³em w³aœnie zajêty szykowaniem mojego sprzêtu do nieuniknionej walki. I wtedy to siê sta³o. Dach chaty, w której w³aœnie przebywa³em, zosta³ zmieciony przez wielki kolczasty ogon. Nie by³bym sob¹, gdyby takie wydarzenie mnie przerazi³o, wszak nie raz potwory demolowa³y pomieszczenia, w których akurat siê znajdowa³em (po wiêcej detali zapraszam do lektury Roku z Yeti i Wêdrówek z Trollami), ale stary wieœniak, który mnie goœci³, nie posiada³ tak stalowych nerwów. Wrzeszcza³ przeraŸliwie, pó³ wsi siê zlecia³o ledwie w kilka minut, a wszyscy jêli powtarzaÌ: "Smok, to by³ smok!"
Nim zd¹¿y³em wyprostowaÌ fa³dki mojej liliowej szaty i poprawiÌ niesforny kosmyk moich w³osów, poczwara zaatakowa³a ponownie. T³umy cofnê³y siê do ty³u - pomijaj¹c mojego gospodarza, który najprawdopodobniej zemdla³. Ja nie ruszy³em siê z miejsca. Sta³em poœrodku rumowiska, a kreatura przysiad³a na resztkach p³otu. Mo¿e i nie jestem tchórzliwy, ale z ulg¹ zaobserwowa³em, ¿e to wcale nie by³ smok, a jedynie ogromna wywerna. Œwidrowaliœmy siê wzrokiem. Wierzcie mi lub nie, ale pierwszy raz widzia³em tak ogromn¹ wywernê - musia³a prze¿yÌ w ukryciu wiele dziesiêcioleci. Wtedy pierwszy raz w moim ¿yciu, poczu³em TO. Cichy g³osik w mojej g³owie, mówi¹cy mi, ¿ebym zostawi³ starca stworowi, a sam ratowa³ siebie. Przez ca³e d³ugie cztery minuty toczy³a siê we mnie wewnêtrzna walka. Kto wie czybym nie podda³ siê instynktowi przetrwania, gdyby wywerna nie zaatakowa³a. Rzuci³a siê na mnie machaj¹c swoimi b³oniastymi skrzyd³ami. Nie mam pojêcia co siê wtedy sta³o. Poczu³em ból w ramieniu i ju¿ wiedzia³em, ¿e moja liliowa szata nadaje siê tylko na œmietnik.
Obudzi³em siê cztery dni póŸniej. Wed³ug relacji œwiadków, w chwili ataku potwora, wystrzeli³em zaklêciem odruchowo. A wiedzcie moi kochani czytelnicy, ¿e znam parê naprawdê potê¿nych zaklêÌ. W ka¿dym razie wywerna rozpad³a siê na milion ma³ych kawa³eczków tu¿ po tym jak rozora³a mi pazurami lewe ramiê. By³a to jedna z powa¿niejszych ran jakich doœwiadczy³em. Gor¹czka nie mija³a jeszcze wiele tygodni, a ryzyko zaka¿enia spêdza³o mi sen z powiek.
Do dziœ nie wiem czy nie zostawi³bym wieœniaka na pastwê losu, nie wiem czy moja dobroÌ zwyciê¿y³aby z zakodowanymi w ka¿dym z nas instynktami. I pewnie nigdy siê nie dowiem, bo ju¿ nigdy póŸniej cichy g³osik w mojej g³owie nie odezwa³ siê ani razu. Z dum¹ mogê zaznaczyÌ na koniec tego rozdzia³u, ¿e mroczniejsza czêœÌ mnie samego da³a za wygran¹ i ukry³a siê w najg³êbszych zak¹tkach mej œwiadomoœci.

"Portret Gilderoya Lockharta"
RozdziaÂł 1
Lustro Prawdy
Pewnego niezwykle mroŸnego dnia, a by³o to w styczniu, przyszed³ na œwiat ch³opiec o niebywa³ej urodzie. Dorasta³ w zamo¿nej rodzinie, a na nazwisko by³o jej Lockhart. Ju¿ w drugim roku swoich urodzin na jego rumianej twarzyczce mo¿na by³o dostrzec uwodzicielski b³ysk w oku i nadzwyczaj piêkny uœmiech. Gêste, jasne w³osy odziedziczy³ po swej matce w kwiecie wieku, a b³êkitne oczy po ojcu. Jednak anielski wygl¹d nie odzwierciedla³ charakteru malca, bowiem ch³opiec uwielbia³ p³ataÌ figle swoim rodzicom. Dorasta³ w sprzyjaj¹cej atmosferze, stawiaj¹c rpierwsze krokir1; w œwiecie magii. W wieku jedenastu lat otrzyma³ wyczekiwany list z Hogwartu i wtedy rozpocz¹³ tam swoj¹ naukê. Usiad³szy wygodnie na krzeœle, po³o¿ono mu na burzê blond loków wielk¹, znoszon¹ Tiarê Przydzia³ów, która po chwili milczenia wykrzyknê³a ochryp³ym g³osem: rRavenclaw!r1; Na te s³owa uczniowie siedz¹cy pod herbem Or³a, odpowiedzieli gromkimi oklaskami, witaj¹c serdecznie jednego z nich. Jak wiadomo dom ten wyró¿nia siê inteligencj¹, bystroœci¹ umys³u oraz sprytem wychowanków, w szczególnoœci t¹ ostatni¹ cech¹ móg³ pochwaliÌ siê Gilderoy Lockhart. Kszta³ci³ siê pod okiem najznamienitszych nauczycieli ówczesnego Hogwartu, choÌ w du¿ej mierze nie doceniano jego potencja³u i zapa³u do nauki. Nie by³ on jednak obojêtny wœród rówieœników, wrêcz przeciwnie - u p³ci przeciwnej cieszy³ siê ogromnym zainteresowaniem, co niejednokrotnie wpêdza³o go w tarapaty. Jego uroda nie mia³a sobie równych. Gdy mia³ szesnaœcie lat, nie móg³ pozbyÌ siê natarczywych wielbicielek, uknu³ wiêc intrygê polegaj¹c¹ na dodaniu eliksiru mi³oœci do potraw wszystkich dziewcz¹t nie daj¹cych mu spokoju, sam wychodz¹c z sali, mo¿ecie wyobraziÌ sobie, co wtedy siê wydarzy³o.... Kiedy opuszcza³ Hogwart by³ ju¿ znanym czarodziejem, który ca³kowicie poch³on¹³ siê woli tworzenia, a dok³adniej pisania. W nadzwyczaj szybkim tempie wydawa³ ksi¹¿ki, a opisywa³ w nich zazwyczaj walkê z niebezpiecznymi stworzeniami, jakie unicestwia³. Na stronicach swych niezwykle po¿¹danych przez czarodziejów dzie³ zamieszcza³ dok³adne sposoby na ich zg³adzenie. Ksi¹¿ki cieszy³y siê coraz wiêksz¹ popularnoœci¹, a jego niesamowita charyzma i lekkoœÌ mówienia sprawi³y, ¿e dostrzeg³y go media i zainteresowa³y siê jego wizerunkiem. Zosta³ piêciokrotnym laureatem nagrody Najbardziej Czaruj¹cego Uœmiechu tygodnika rCzarownicar1;, nie bez powodu... Na ok³adkach tego pisma, rozchwytywanego g³ównie przez nastolatki, ale równie¿ przez gospodynie domowe, mo¿na ujrzeÌ go w nadzwyczaj dobrej formie, a jego perlisty uœmiech, doprawdy jest zniewalaj¹cy. Nie wiadomo, czy to za spraw¹ tajemniczych receptur, które ponoÌ przyrz¹dza³, aby uzyskaÌ m³odzieùczy wygl¹d, czy te¿ rzakochaniar1;, jakie przypisywali mu, co niektórzy znajomi. Kim mia³aby byÌ ta wybranka? Nie wiadomo. Gilderoy Lockhart nie potwierdzi³ tych plotek, wiêc posz³y w niepamiêÌ. Rok póŸniej, po kolejnej premierze wydanej ksi¹¿ki, dosta³ tytu³ Kawalera Orderu Merlina Trzeciej Klasy za spraw¹ swych nietuzinkowych osi¹gniêÌ. Nied³ugo po tym sukcesie, powo³ano go na nauczyciela obrony przed czarn¹ magi¹ w Hogwarcie, czego oczywiœcie siê podj¹³. Niektórzy mówi¹ o jego niekompetencji i nieumiejêtnoœci nauczania. Jednak¿e s¹ to tylko i wy³¹cznie pomówienia, maj¹ce na celu zniszczyÌ jego wizerunek. W œwiecie czarodziei pe³no jest zawiœci i zazdroœci, tak samo jak w œwiecie mugoli. Plotki g³osz¹, ¿e na pierwszej lekcji nie potrafi³ zapanowaÌ nad chochlikami kornwalijskimi! Có¿ za wierutne k³amstwo! Gilderoy Lockhart pozbywaj¹cy siê uci¹¿liwych upiorów, potrafi¹cy nawi¹zaÌ porozumienie z nieprzewidywalnymi ghulami, poznaj¹cy tajniki najbardziej tajemniczego ze stworzeù, czyli yeti, kpi¹cy z nieudolnoœci wampirów, mia³by nie poradziÌ sobie z okie³znaniem zwyk³ych chochlików kornwalijskich? Ta ksi¹¿ka odpowie na wszystkie Wasze pytania. Do tej pory, Drogi Czytelniku, mia³eœ do czynienia tylko i wy³¹cznie z ksi¹¿kami o niezbyt przychylnych pogl¹dach na temat tego, kim jest Gilderoy Lockhart, ta ksiêga ods³oni przed Tob¹ jego nieznane sfery ¿ycia, a przede wszystkim da Ci prawdê. Pierwszy Rozdzia³ zatytu³owany: Lustro Prawdy, by³ poœwiêcony informacjom ogólnym, teraz jednak wprowadzê Ciebie w bardzo szczegó³owy opis niezwykle barwnego ¿ycia, jakie wiod³em...Tak, tak, dobrze czytasz, Drogi Czytelniku... Ja sam - we w³asnej osobie, podj¹³em siê napisania tej szczerej autobiografii, któr¹ trzymasz w rêku, niektórych mog³a zmyliÌ forma jak¹ siê pos³ugiwa³em, ale by³ to celowy zabieg. Czytaj¹c dalej, dowiesz siê wiêcej o moim dzieciùstwie, rodzicach i przyjacio³ach, co jest moj¹ ulubion¹ potraw¹, jakiej muzyki s³ucham, jak wygl¹da³y moje lata nauki w Hogwarcie, co najbardziej ceniê w swoim ¿yciu, o czym marzê, jaki jest mój ulubiony kolor, czy posiadam jakieœ zwierzêta, czy jestem z kimœ w zwi¹zku... Zapraszam do lektury...[/color]