Life is wasted on the living

Rewolucja wariatek jest juÂż blisko... strzeÂżcie siĂŞ wszyscy normalini!!!

I'm back...

Puchonka przydzielona do Slytherinu




***

Slytherin przyjmuje takich,
Co majÂą czystÂą krew,
Co majÂą wiĂŞcej sprytu
Od uczniĂłw domĂłw trzech.
***

A moÂże w Hufflepuffie,
Gdzie sami prawi mieszkajÂą,
Gdzie wierni i sprawiedliwi
Hogwarta szko³y s¹ chwa³¹.
***

Dom: Slytherin
Ró¿d¿ka: leszczyna, 12 1/4 cala, od³amek smoczego k³a
Ulubiony przedmiot: Obrona przed czarna magiÂą
Ulubiony nauczyciel: prof. Remus Lupin
Patronus: Lis
Animag: Wilczyca
Metamorfomag
***

CzÂłonkini FunClubu Remusa Lupina

***


***

Kilka s³ów wyjaœnienia, co do mojego œlizgoùstwa:
Po pierwsze- to, Âże ktoÂś jest ÂŚlizgonkÂą i fankÂą swojego domu nie znaczy wcale, Âże wielbi Draco Malfoya.
Po drugie-to, Âże jestem ÂŚlizgonkÂą nie znaczy, Âże mam aspiracje na jadka
Po trzecie i najwaÂżniejsze- jestem PuchonkÂą o ÂślizgoĂąskich zachowaniach, takie przypadki teÂż siĂŞ zdarzajÂą, wiĂŞc nie wyobraÂżajcie sobie, Âże jestem niewiadomo jak "zÂła" (albo, Âże siĂŞ za takÂą uwaÂżam)...
Koniec wywodu, dziĂŞkujĂŞ za uwagĂŞ
***

Gdzie skarb Wasz, tam i serce Wasze...
***

Things we lose have a way of coming back to us in the end. If not always in the way we expect...
***


Pochylê siê nad ró¿¹, choÌby na moich oczach mial sp³on¹Ì las...
Bo wszystko jest niczym, a coÂś moÂże byĂŚ wszystkim...

Zawsze inna, zawsze taka sama...

Z charakteru jestem bardziej Gryffindor niÂż Ravenclaw.

"Zag³uszanie bólu na jakiœ czas sprawia, ¿e powraca ze zdwojon± si³±"

Pottermore - dom:Gryffindor, ró¿d¿ka: g³óg, w³os jednoro¿ca,14.5 cala, wzglêdnie giêtka

http://www.harry-potter.net.pl/awards/images/awardswinner/najwiekszy_potteromaniak_harry7potter.png



"Dotknij mnie tylko, to ciĂŞ zabijĂŞ do krĂłwki nĂŞdzy"

"Bo widzisz, Harry, to nasze wybory ukazujÂą, kim naprawdĂŞ jesteÂśmy, o wiele bardziej niÂż nasze zdolnoÂści."

"Im wiĂŞcej ludzi pokochasz tym bĂŞdziesz sÂłabsza"

"Nigdy nie zapominaj o tym, kim jesteœ, bo œwiat na pewno o tym nie zapomni. Uczyù z tego swoj¹ si³ê, a wtedy przestanie to byÌ twoim s³abym punktem. Zrób z tego swoj¹ zbrojê, a nikt nie u¿yje tego przeciwko tobie."

"-Emocje, kaprysy, fascynacja i gra. Uczucia i ich brak...Dary, których nie wolno przyj¹Ì...K³amstwo i prawda.
Czym jest prawda? Zaprzeczeniem kÂłamstwa? Czy stwierdzeniem faktu?
A jeÂżeli fakt jest kÂłamstwem, czym jest wĂłwczas prawda?Kto jest peÂłen uczuĂŚ, ktĂłre nim targajÂą a kto pustÂą skorupÂą zimnego czerepu?Kto? Co jest prawdÂą, Geralt?Czym jest prawda?
- Nie wiem, Yen. Powiedz mi!
- Nie- powiedziaÂła i spuÂściÂła oczy. Po raz pierwszy. Nigdy przedtem nie widziaÂł, by to robiÂła. Nigdy.
-Nie- powtĂłrzyÂła, -Nie mogĂŞ Geralt. Nie mogĂŞ ci tego powiedzieĂŚ. Powie ci to ten ptak, zrodzony z dotkniĂŞcia twojej dÂłoni. Ptaku? Czym jest prawda?
- Prawda - powiedziaÂła pustuÂłka- jest okruchem lodu.

Kot z sumieniem to...to jak Âświnka morska - ani Âświnka, ani morska...

Warto byĂŚ kotem. Nie tylko masz dziewiĂŞĂŚ ÂżyĂŚ, ale i teologia jest duÂżo prostsza.

HARRY POTTER

Mamusiu kochana ,
WeÂź mnie na kolana,
Ksi¹¿kê mi poczytaj,
W Âświat magii zawitaj.

Harry Potter, to czarodziej, co ma wielkÂą moc.
A rodzicĂłw straciÂł dawno, w halloweenu noc.
Od tej pory, mieszkaÂł z ciotkÂą, co magii nie umie,
Wernon i ich syn Dudziaczek, teÂż jej nie rozumie.

Harry uczy siĂŞ w Hogwarcie, szkole czarodziejĂłw.
Transmutacji, eliksirĂłw oraz magii dziejĂłw,
JuÂż na miotle lataĂŚ umie, w Gryffindoru jest druÂżynie
SzukajÂącym, od lat wielu najmÂłodszym, bo trzyma

Bardzo dobrze siĂŞ na miotle, no wiĂŞc gra w Quidditha,
A gra wtedy siĂŞ zakoĂączy, kiedy zÂłapie znicza.
W czasie wolnym, u Hagrida herbatkĂŞ wypije.
I przyjaÂźni siĂŞ z HermionÂą i Ronem Wesleyem

Lecz morderca jego bliskich, na niego teÂż czycha.
Lord Voldemort, tak siĂŞ zowie, to jest wielka szycha
W Âświecie magii bardzo znany, choĂŚ zÂły i okrutny.
Ma swych zwolennikĂłw duÂżo, bogatych i butnych

JuÂż w Hogwarcie siĂŞ pojawiÂł w turbanie Quirrella
Bo usÂłyszaÂł o kamieniu i juÂż go chĂŞĂŚ zÂżera
ÂŻeby kamieĂą dostaĂŚ, kamieĂą zalet licznych
To bogactwa no i Âżycia, bo filozoficzny

Harry teÂż siĂŞ zorientowaÂł, ktoÂś kamienia pragnie
Wie, Âże kamieĂą jest w Hogwarcie, pod podÂłogÂą, na dnie
No wiĂŞc trzeba mu przeszkodziĂŚ, w planach niecnych bardzo
A Ron oraz panna Granger przygodÂą nie wzgardzÂą

IdÂą wiĂŞc tam pod podÂłogĂŞ, choĂŚ jej Puszek strzeÂże
Harry zagraÂł na fujarce, psisko Âśpi, nie wierzĂŞ
Dalej rĂłwnieÂż droga trudna, strzeÂżona przez czary
Jest diabelskie ziele, klucze, szachy, eliksiry

DotarÂł wreszcie na sam koniec tam gdzie lustro stoi
Quirrell trzĂŞsie siĂŞ ze strachu, bo siĂŞ pana boi
JuÂż odzyskaÂł kamieĂą Harry czuje go w kieszeni
I nie dostaÂł go Voldemort, lecz czy coÂś to zmieni?

DziÂś w noc duchĂłw, ktoÂś zapisaÂł ÂścianĂŞ krwiÂą koguta
Przy Âłazience dla dziewczynek rOTWARTA KOMNATAr1;
I powiesiÂł kota Filtcha na haku za ogon
ÂŻeby zwiĂŞkszyĂŚ efekt grozy? No tak chyba po to

Strach pad³ na spo³ecznoœÌ uczniów w ca³ym ju¿ Hogwarcie
Kilku juÂż zamieniÂł w kamieĂą bazyliszek co zaÂżarcie
UsiÂłuje komuÂś z uczniĂłw wzrokiem zabraĂŚ Âżycie
lecz nie moÂże, no bo wszyscy widzieli odbicie

Tylko Lockhart siĂŞ nie boi gra wielkiego zucha
Chodzi ciÂągle uÂśmiechniĂŞty od ucha, do ucha
Lecz gdy przysz³o do komnaty zejœÌ ju¿, mu samemu
StchĂłrzyÂł i juÂż chciaÂł uciekaĂŚ, nie uciekÂł Harremu

Ron i Harry go zabrali w Tajemnic KomnatĂŞ
Lockhart juÂż chciaÂł uÂżyĂŚ, swego OBLIVATE
Lecz w tym celu u¿y³ ró¿d¿ki, z³amanej przez Rona
ZadziaÂłaÂła, lecz na odwrĂłt i pamiĂŞĂŚ skoĂączona

Nie u Rona i Harrego, ale u Lockharta
Czy u¿ycie starej ró¿d¿ki by³o tego warte?
Gdy huknĂŞÂło rozdzieliÂło, chÂłopcĂłw to zaklĂŞcie,
Harry poszedÂł dalej, a Ron zostaÂł przy Lockharcie,

Kiedy dotarÂł do Komnaty leÂżaÂła tam Ginny
StaÂł tam rĂłwnieÂż rosÂły chÂłopak, ale trochĂŞ dziwny
Jestem Tom Riddle siĂŞ przedstawiÂł, tak siĂŞ nazywaÂłem
Ale teraz inne imiĂŞ, lepsze sobie daÂłem

Lord Voldemort, to jest imiĂŞ, ktĂłre mĂłwi o mnie
Czy sÂłyszaÂłeÂś juÂż to imiĂŞ? SpytaÂł niby skromnie
Wtedy wezwaÂł Bazyliszka, ogromnego wĂŞÂża
Lecz i jego Harry rĂłwnieÂż wkrĂłtce juÂż zwyciĂŞÂża

WĂŞÂża zabiÂł wielkim mieczem, Mieczem Gryffindora
Bo na pomoc mu przyleciaÂł Feniks Dumbledorer17;a
Feniks przyniĂłsÂł w dziobie, mu TiarĂŞ PrzydziaÂłu
Z Tiary Miecz wyci¹gn¹³ sobie, chocia¿ nie poma³u

No i zabiÂł wĂŞÂża mieczem, co go Tiara daÂła
Ale Ginny coraz sÂłabsza, jakby sobie spaÂła
Riddle siĂŞ wkurzyÂł na Harrego, o to co ten zrobiÂł
Bazyliszka mu wiernego, przecieÂż Harry zabiÂł

A gdy dziennik Toma Riddler17;a kÂłem juÂż przedziurawiÂł
Tej namiastki swego Âżycia, szybko go pozbawiÂł
I wrĂłcili bardzo szybko, do Hogwartu w gĂłrĂŞ
Feniks wszystkich ich tam zaniĂłsÂł, trzymali za piĂłra

Oj, nie lubi Lucjusz Malfoy, swego skrzata Zgredka.
Ale Harry mu pomoÂże, przyda siĂŞ skarpetka.
Lucjusz daÂł Zgredkowi dziennik, dziennik Riddler17;a Toma,
A w dzienniku daÂł skarpetkĂŞ i sÂłuÂżba skoĂączona.

ZwolniÂł Malfoy niewolnika, caÂłkiem nieÂświadomy,
Da³ Zgredkowi czêœÌ ubrania, uczyni³ go wolnym.
Zgredek cieszy siĂŞ z wolnoÂści i chwali Pottera.
Teraz mieszka tu, w Hogwarcie, tu u Dumbledorer17;a

Ale wieœÌ siê straszna taka, przez œwiat ca³y niesie
Z Azkabanu zwiaÂł morderca, najgroÂźniejszy w Âświecie
Ten morderca siĂŞ nazywa rĂłwnieÂż bardzo groÂźnie
Syriusz Black juÂż samo imiĂŞ, brzmi aÂż tak powaÂżnie

Wszyscy wiedzÂą juÂż dlaczego, ten morderca uciekÂł
On Harrego teÂż chce zabiĂŚ, nim Voldemort wrĂłci
Lecz siê póŸniej okaza³o, ¿e nie o to chodzi
Syriusz chce Harrego chroniĂŚ, a nie jego zabiĂŚ

Syriusz chrzestnym jest Harrego, znaÂł rodzicĂłw jego
WytÂłumaczyÂł takÂże wszystko, jak doszÂło do tego,
ÂŻe Voldemort znaÂł kryjĂłwkĂŞ, Harrego i bliskich
I dlaczego lord Voldemort pozabijaÂł wszystkich

I wyjawiÂł tajemnicĂŞ szczura, juÂż bardzo starego
To Glizdogon ich przyjaciel i zdrajca do tego.
JuÂż chciaÂł zabiĂŚ Glizdogona prawdziwego zdrajcĂŞ,
Ale Harry jest przeciwny bezsensownej walce

ChoĂŚ po drodze do Hogwartu Peter uciec zdoÂłaÂł
Jednak Harry jest szczĂŞÂśliwy i chrzestnego woÂła
Harry jednak ma teÂż kogoÂś, kogoÂś tak bliskiego
Kto jak Harry zna teÂż czary i rozumie jego

A w Hogwarcie trwa juÂż turniej, Turniej TrĂłjmagiczny
Bior¹ udzia³ w nim uczniowie, trzech szkó³, a wiêc œliczna
Fleur i Cedrik, walczy rĂłwnieÂż Wiktor sÂławny,
No i Harry (wybĂłr czary byÂł tu niepoprawny),

Tutaj majÂą trzy zadania, wykonaĂŚ samemu,
A zwyciĂŞÂży tylko jeden, uda siĂŞ jednemu.
JuÂż po labiryncie chodzÂą, szukajÂąc pucharu.
Cedrik z Harrym go znaleÂźli, lecz nie znajÂą czaru.

Puchar szybko ich przenosi, na cmentarz daleko,
A Voldemort ze swym sÂługÂą ,czeka na Harrego,
To Glizdogon, ta fajtÂłapa no i maÂło mĂŞski.
Wierny sÂługa Voldemorta, teraz w czasach ciĂŞÂżkich.

Ale warzy juÂż eliksir, dla swojego pana,
KoÂści ojca, ciaÂło sÂługi i krew wroga dana
I odrodziÂł siĂŞ Voldemort, ma duszĂŞ i ciaÂło.
I chce zabiĂŚ znĂłw Harrego, lecz siĂŞ nie udaÂło.

W zwiÂązku z tym siĂŞ aktywowaÂł juÂż Zakon Feniksa
W nim zrzeszeni sÂą od dawna, czarodzieje wszyscy
KtĂłrzy walczÂą z czarnÂą magiÂą i sÂługami czarta
Cicha wojna siĂŞ zaczĂŞÂła z Âświatem Voldemorta

Ministerstwo jednak gÂłuche jest, na znaki wszelkie
ÂŻe Voldemort znowu wrĂłciÂł i jest znowu wielki
WiĂŞc do szkoÂły juÂż wysÂłali, okrutnÂą Dolores
W szkole ma byĂŚ teraz spokĂłj, ta wprowadzi mores

Lecz Voldemort na Harrego szykuje zasadzkĂŞ
Œci¹gnie jego tutaj na dó³, œci¹gn¹³ ca³¹ paczkê
Tu w podziemiach ministerstwa taki departament
Gdzie sÂą wszystkie tajemnice. No i wielki zamĂŞt

SiĂŞ wprowadziÂł gdy zaczĂŞÂła siĂŞ zaÂżarta walka
Co powodem tego byÂło? Przepowiedni kulka
Dzieciom juÂż na pomoc spieszy teraz Zakon caÂły
ZaklĂŞciami walÂą wszyscy i duÂży i maÂły

W walce Syriusz dzielny zgin¹³ gdy broni³ Harrego
WiĂŞc Harry sam zostaÂł, nie ma juÂż chrzestnego
I znĂłw spotkaÂł Voldemorta, ktĂłry chce go zabiĂŚ
ZnĂłw nie zdoÂłaÂł i minister tutaj siĂŞ pojawiÂł.

WiĂŞc Dumbledore juÂż, Harrego uczy po zajĂŞciach
O horkruksach, ale takÂże co jest owych czĂŞÂściÂą.
I dlaczego musi zniszczyĂŚ, wszystkie te przedmioty.
Gdzie ich szukaÌ, nie powiedzia³, zgin¹³.. Harry potem,

Wraz z HermionÂą, no i Ronem horkruksĂłw szukajÂą,
ChociaÂż miejsca ich ukrycia, jak dotÂąd nie znajÂą.
Lecz znaleÂźli wszystkie czĂŞÂści, duszy Voldemorta.
Trudna misja, ale dla nich duÂżo byÂła warta.

I zniszczyli juÂż horkruksy, nie ma czĂŞÂści duszy,
Ten Voldemort, ktĂłry teraz, umrzeĂŚ przecieÂż musi,
Zgin¹³ w koùcu, w³aœnie teraz, upad³ ju¿ na ziemiê,
Sam siĂŞ zabiÂł, od zaklĂŞcia odbitym promieniem.
"wszystko dobre, co sie dobrze konczy" ... nie dotyczy Harrego! chcemy 8 czesc! ( 9, 10, 11 .... ewentualnie 40 tez chcemy)

Moja postac to Diana Wolf, ktora chodzi do 2 klasy. Jest to wysoka brunetka o niebieskich oczach, ktore zdobia ciemno-bordowe okulary. Uwielbia ona zaklecia i obrone przed czarna magia. Wieksza czesc swojego wolnego czasu spedza w bibliotece, gdzie lubi czytac ksiazki do jej ulubionych przedmiotow, lub odsypia noce, ktore zerwala zawziecie uczac sie eliksirow. Ze wszystkich przedmiotow ma albo W albo; PO, jedynie z eliksirow ma ledwo Z. Nie cierpi ona tego przedmiotu, poniewaz wydaje jej sie, ze Snape sie na nia szczegolnie uwzial. Zarywa noce uczac sie, ale na niewiele sie to zdaje, bo profesor zawsze znajdsie jakis blad w jej wywarze. Bardzo lubi ona rowniez przesiadywac na bloniach, gdzie albo marzy pod rozlozystym debem, albo chlodzi stopy w jeziorze. Czasem odwiedza Hagrida, zeby pomoc mu przy "zupelnie niegroznych stworzonkach" lub po prostu wypic z nim herbatke i milo porozmawiac, lubi ona tez niepostrzezenie zamienic sie w psa imieniem Dark i bez potrzeby narazania sie na szlaban poprzechadzac sie po zakazanym lesie. Jest ona raczej samotniczka, moze dlateg, ze nie jest najadniejsza i caly czas chodzi w "niemodnych ciuchach", oraz w jednej fryzurze, tak zwanym kucyku, a moze dlatego, ze sama unika tlumow i nie za bardzo lubi imprezy. Jej samej samotnosc nie przeszkadza, bo ma wtedy duzo czasu na cwiczenie eliksirow, oraz zaklec i na jej ulubione zajecie, czyli zupelne pograzanie sie w marzeniach.


A teraz troche pospiewamy:

Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
Wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!
Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
Wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!

Ciesza sie Puchoni!
Ciesza sie Puchoni!
Bo tu u nas wszyscy
kibicuja swemu domowi!
Bo tu u nas wszyscy
Kibicuja swemu domowi!
HEJ!
Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!
Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
Wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!

Nasi dzielni gracze
to sa czarno-zloci,
wygrac im sie uda!
tu nie grozi nuda!
Wygrac im sie uda!
tu nie grozi nuda!
HEJ!
Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
Wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!
Ko ko ko ko Quidditch spoko!
Kafel leci hen wysoko!
Wszyscy razem zaspiewajmy:
Hufflepuff wspierajmy!!!!

Dalej Puchoni!!!

Mam tez pare fajnych cytatow:

"MoÂże jest, a moÂże go nie ma, ale pozostaje faktem, Âże potrafi poruszaĂŚ siĂŞ szybciej niÂż Severus Snape, gdy mu siĂŞ zagrozi szamponem, wiĂŞc nie liczcie na to, Âże zabawi gdzieÂś dÂłuÂżej, gdy wy planujecie coÂś ryzykownego." Nie wiem kto to powiedzial, bo znalazlam ten cytat przypadkiem patrzac po internecie, ale usmialam sie jak nigdy

Uda³o siê, dostali w koœÌ, niech ¿yje Potter nam!
A Voldek gnije w piekle, za ktĂłrym tĂŞskniÂł sam! r11; Irytek

Wielkie szczĂŞÂście, Âże jest ciemno. Nie zarumieniÂłem siĂŞ tak od czasu, kiedy pani Pomfrey powiedziaÂła, Âże podobajÂą siĂŞ jej moje nauszniki. r11; Albus Dumbledore

Blizny mogÂą siĂŞ przydaĂŚ. Sam mam jednÂą nad lewym kolanem, jest doskonaÂłym planem londyĂąskiego metra. r11; Albus Dumbledore

r11; Czy pamiĂŞtasz, jak mĂłwiÂłem, Âże ĂŚwiczymy zaklĂŞcia NIEWERBALNE, Potter?
r11; Tak.
r11; Tak, proszĂŞ pana.
r11; Nie ma potrzeby zwracania siĂŞ do mnie per pan, profesorze. - Severus Snape i Harry Potter

r11; Jestem nauczycielem! r11; rykn¹³. r11; Nauczycielem, Potter! Jak œmiesz groziÌ, ¿e wywalisz mi drzwi?!
r11; Przepraszam, panie profesorze r11; powiedzia³ Harry, wymawiaj¹c z naciskiem dwa ostatnie s³owa, po czym schowa³ ró¿d¿kê za pazuchê.
Hagrid wytrzeszczyÂł oczy.
r11; A od kiedy to mĂłwisz do mnie rpanie profesorzer1;?
r11; A od kiedy mĂłwisz do mnie rPotterr1;? r11; Hagrid i Harry Potter

Harry, zabijĂŞ ciĂŞ, jeÂśli przez nich zginiemy! r11; Ron Weasley

Ró¿d¿ka nadal w d¿insach? Oba poœladki jeszcze ca³e? W porz¹dku, idziemy. Locomotor kufer. r11; Nimfadora Tonks

Wiesz co, gdybyœ jeszcze trochê wolniej myœla³, to zacz¹³byœ siê cofaÌ. r11; Draco Malfoy

Trzeba byÌ bardzo dzielnym, by stawiÌ czo³o wrogom, ale tyle samo mêstwa wymaga wiernoœÌ przyjacio³om. r11; Albus Dumbledore

[color=#996600]Wmawiali mi, Âże Hogwart nie istnieje..... No niestety nie przeÂżyli Avady Kedavry...


Czy wiesz czemu wilk wyje do ksiê¿yca? On na prawde nie wyje, on wo³a. Wo³a swoich braci. Wo³a ca³y œwiat. Lecz nie wszyscy rozumiej¹ t¹ tajemnicz¹ mowê. Dla niektórych to tylko przeci¹g³e jêczenie wró¿¹ce coœ niedobrego. Tylko niektórzy wiedz¹, ¿e w ten sposób wilk wyra¿a swoje wszystkie prze¿ycia, emocje. Tylko raz w miesi¹cu mo¿e siê ze wszystkiego zwierzyÌ ksiê¿ycowi w pe³ni. Ma tylko jedn¹ szanse na miesi¹c. Tak samo ludzie maj¹ niewiele szans, aby wyrzuciÌ z siebie wszystko co w sobie dusz¹. Ksiê¿yc jest jak brat. Starszy, opiekuùczy brat pilnuj¹cy ka¿dego w potrzebie. Ksiê¿yc jest, tak jak wszystko, tworem Najwiêkszego Boga, ale jest on tworem, którego zrozumi¹ tylko wilki i ludzie, którzy maj¹ czas, by raz w miesi¹cu usi¹œÌ, tak po prostu i zapatrzeÌ siê w tê srebrn¹ tarczê. Wilki s¹ w wiêkszoœci zwierzyn¹ ³own¹, wiêc nigdy nie wiedz¹ kiedy k³usownicy zabior¹ im ¿ycie. Dlatego korzystaj¹ z ka¿dej chwili. Wilki s¹ mocno powi¹zane z ksiê¿ycem. Dlatego wyj¹, aby daÌ znaÌ innym, by jak one cieszyli siê z piêknej ksiê¿ycowej nocy i ¿yli prawdziwym ¿yciem.
By Diana12384, czyli Joanna.


Fikcja

Moje Âżycie to fikcja,
nie istnieje w nim nikt.
Tylko Âświat magii,
pozwala mi odetchn¹Ì.


Dla mnie real nie istnieje,
mĂłj Âświat naleÂży do czarodziei.
Jestem WybraĂącem losu,
zmierzĂŞ siĂŞ z kaÂżdym przciwnikiem.


Moje serce bije bardzo mocno,
zemsty zew siĂŞ budzi.
Jestem panem Âświata,
moja moc jest potĂŞgÂą caÂłego Âświata[/color]

Hymn na czeœÌ bohaterów ksi¹¿ki

Harry Potter ktĂłry konkuruje z Malofyem,
Ginny ktĂłra zmienia chlopakĂłw jak rĂŞkawiczki
I znĂłw Harry co otwiera w snach dzwiczki
Hermiona co zakuwa dzieĂą w dzieĂą
Zgredek, co nie myÂśli o czymÂś takim jak sen
Tylko pracuje jak
Pan Weasley, ktĂłry mugoli kocha
Lavender, co tylko strzela focha
I ten wielki Dumbledore,
co magii zna rzecz
ZwierzĂŞta Hagrida, potrafi pogoniĂŚ precz
Có¿ za dziwy,
Pan Malfoy co ÂłapĂłwki rozdaje
Jego syn, co z zazdrosci o bliznĂŞ
szaleje
I Ron, co zawsze o oceny walczyÂł
Jak rycerz na balu taĂączyÂł
KrzywoÂłap, kot Syriusza,
co do niego, wci¹z, i wci¹¿ wyrusza
Gilderoy Lochart, niezapomniany zbir
co kopiowaÂł i wklejaÂł swoje zdjĂŞcia w Fotoshopie
Nie zapomniajÂąc o uciĂŞciu milimetra swojej stopie
I McGonagall, we wszystkim kamienna
we wszystkim sumienna, ostra jak brzytwa
ÂŻe nawet ten Neville, maÂły
Ze strachu wci¹¿ pozielenia³
Jak Szalonooki zabiÂł pajÂąka
SzukajÂąc choĂŚ dymku jego bÂąka
Wci¹¿ nie znalaz³, bo spotka³ Tonks
Tonks, ta która w³osy mia³a wci¹¿ inne
co nie powinno byĂŚ dziwne
I pani Weasley, ciÂągle uparta
a jednak dobroduszna i otwarta
Fleur, piĂŞknoÂśc narodu, swoim ÂłyÂżeczkom
zawdziĂŞcza Âżycie
O Potterze
moÂżna wiele
jednak nie usÂłyszysz tego w koÂściele
WiĂŞc pamiĂŞtaj
Harry Potter, rzÂądzi
a nie szkodzi


W ka¿dym z nas jest magiczna moc. Tylko u jednych jest ona ledwo widoczna, gdy¿ jest przyt³umiona codziennymi obowi¹zkami, sprawami zmartwieniami. Tylko u mniejszoœci ta moc jest tak silnie widoczna, ¿e a¿ spo³eczeùstwo ich odrzuca, wyœmiewa i odpycha. Tacy ludzie nie mog¹ siê zaprzyjaŸniÌ ani dogadaÌ z nikim innym, jak tylko z osobami, które maj¹ równie wielk¹ moc. Owa moc w takich ludziach nie mo¿e znaleŸÌ ujœcia w zwyk³ym szarym œwiecie, wiêc przeobra¿a siê w prymitywnie nazywane "marzenia". W Marzeniach owa moc wykonuje niesamowite rzeczy - dziêki niej mo¿emy zostaÌ super bohaterami, mo¿emy zmieniaÌ siê w zwierzêta albo byÌ wspania³ymi czarodziejami w niezwyk³ym magicznym œwiecie. Marzenia zawsze mog¹ staÌ siê rzeczywistoœci¹, lecz czekaj¹ one na odpowiedni moment, gdy ta szara i bezbarwna, a jednoczeœnie bardzo silnie przygnêbiaj¹ca pozbawiona Marzeù rzeczywistoœÌ bêdzie trochê s³absza i przestanie "czuwaÌ" aby moc siê nie wydosta³a z magicznych umys³ów, aby w³aœnie wyrwaÌ siê z tego ma³ego wiêzienia i zacz¹Ì dzia³aÌ: pokolorowaÌ t¹ rzeczywistoœÌ i ws¹czyÌ siê w ma³e umys³y szarych ludzi, aby pokolorowaÌ równie¿ i ich myœli. Wiêc pamiêtajcie: ka¿de wielkie marzenie, ka¿da mocna wiara w ich spe³nienie os³abia SzaroœÌ, a wzmacnia Marzenie. Nie bójcie siê marzyÌ i udowadniaÌ tego, ¿e Marzenia mog¹ siê spe³niÌ! Kiedy bêdziemy w nie wierzyÌ, to rzeczywiœcie siê spe³ni¹!
NapisaÂła: Diana12384

Jak mnie ktoÂś wkurzy, to wpi***** w gÂąbkĂŞ i nogi za pas zanim ktoÂś siĂŞ zorientuje, Âże to ja. Jakby co, to jestem "bardzo nieÂśmiaÂła", a zÂłamany nos to przypadek!



"Oda do KsiĂŞÂżyca"



Do Ciebie pieœù wznoszê o piêkny ksiê¿ycu
TyÂś przy mnie zawsze czym rad czy w trudach
Ty za dnia leniwie spoczywasz w ukryciu
by nocÂą zawstydziĂŚ wszystkie ziemskie cuda

Gdy siĂŞ wyÂłaniasz zza nocnej kurtyny
na czas okreÂślony, pozornie krĂłtki
ubrany w lÂśniÂące odzienie z satyny
w mroku ciemnoÂściach ukrywasz me smutki

Gdy ziemskie plony zbiore juÂż wszystkie
spichlerze Âżycia zapeÂłnie dostatnio
na niebie spocznĂŞ w twym towarzystwie
Twa bliskoœÌ uwieùczy m¹ podró¿ ostatni¹

Ja na ogó³ jestem mi³a, pogodna, przyjacielska, nieœmia³a ale s¹ takie dni, ¿e bez kija to cz³owieku nie podchodŸ.


Cicha, cichutka noc,
KtoÂś twarz wtula w koc,
A wilcze srebrne oczy
LÂśniÂą jak gwiazdy tej nocy.
Zmierzch zapada znĂłw,
Zza drzew wychyla siĂŞ ksiĂŞÂżyca nĂłw.
Jak srebro ksiĂŞÂżyc lÂśni
By upiĂŞkszyĂŚ wilcze sny.
Wataha na Âłowy wyrusza,
A wokó³ niej zupe³na cisza.
Co jakiÂś czas jedynie Âświerszcz zagra coÂś,
By umiliÌ te ³owy i przenieœÌ czasu oœ,
O pare minut chociaÂż,
Dla wilków to wiecznoœÌ bêdzie a¿.
Srebrny ksiĂŞÂżyc pilnuje snĂłw,
ChoĂŚ uchyla siĂŞ juÂż jego nĂłw.
Wilki zmĂŞczone do groty swej gnajÂą,
I zdobycz swÂą z chĂŞciÂą poÂżerajÂą.
Teraz byle do peÂłni,
A kaÂżde marzenie siĂŞ speÂłni.


Dowodem odwagi nie jest umrzeĂŚ, lecz ÂżyĂŚ.