''Trzecia strzyga rzuci³a siê na Dymitra. Od chwili, kiedy go pozna³am, nie widzia³am, by przegra³ jak¹œ walkê. Zawsze okazywa³ siê szybszy i silniejszy od przeciwnika. Lecz tym razem by³o inaczej. (...) Wpatrywa³am siê w tê scenê szeroko otwartymi oczami. Rozpozna³am jasnow³osego strzygê. Rozmawia³am z nim podczas bitwy na dziedziùcu.
Chwyci³ Dymitra o cisn¹³ nim o ziemiê. Starli siê w uœcisku i nagle ujrza³am k³y bestii zatapiaj¹ce siê w szyi stra¿nika. Czerwone oczy b³yszcza³y, zwrócone w moj¹ stronê.
UsÂłyszaÂłam krzyk. WydobyÂł siĂŞ z moich ust. (...) ChciaÂłam mu pobiec na ratunek, ale ktoÂś mnie zatrzymaÂł. To byÂł Stan.
- Co robisz, Rose? Jest ich coraz wiĂŞcej.
Czy on nie rozumia³? Tam zosta³ Dymitr, musia³am po niego iœÌ. (...)
- Musimy uciekaĂŚ, Rose!
- On tam zostaÂł!- krzyczaÂłam najgÂłoÂśniej, jak mogÂłam. Jak to moÂżliwe, Âże pokonywaÂłam strzygi, a nie miaÂłam siÂły siĂŞ wyrwaĂŚ dwojgu straÂżnikom?- Dymitr tam jest! Musimy po niego wrĂłciĂŚ! Nie moÂżemy go zostawiĂŚ!
KopaÂłam na oÂślep, krzyczÂąc, by go ratowali. Matka potrzÂąsnĂŞÂła mnÂą i zbliÂżyÂła twarz do mojej twarzy.
- On nie ¿yje, Rose! Nie mo¿emy po niego wróciÌ. S³oùce zajdzie za piêtnaœcie minut, a strzygi tylko na to czekaj¹. Nie wolno nam marnowaÌ ani sekundy. Musimy znaleŸÌ siê za os³on¹, zanim zrobi siê ciemno. Mo¿emy nie zd¹¿yÌ.
Widzia³am bestie t³ocz¹ce siê przed wyjœciem. Czerwone œlepia lœni³y ¿¹dz¹ krwi. (...) Mimo to nie by³a w stanie siê poruszyÌ. Wci¹¿ wpatrywa³am siê w czeluœÌ jaskini. Tam jest mój Dymitr. Razem z nim moja dusza. Nie wierzy³am, ¿e zgin¹³. Wtedy i ja musia³abym umrzeÌ.
Matka wymierzyÂła mi policzek. OtrzeÂźwiaÂłam.
- PêdŸ!- krzyknê³a- On nie ¿yje! Nie pozwolê ci zgin¹Ì razem z nim!
Zobaczy³am w jej oczach strach. Ba³a siê o mnie. Usi³owa³a ratowaÌ córkê. Przypomnia³am sobie s³owa Dymitra, który wola³ zgin¹Ì, ni¿ ujrzeÌ mnie martw¹. Jeœli nadal bêdê tu tkwiÌ, zawiodê ich oboje.
- Dalej!- usÂłyszaÂłam krzyk matki.
PobiegÂłam, a Âłzy spÂływaÂły mi po policzkach.''
~ Richelle Mead + "PocaÂłunek cienia" str. 400, 401, 402

"- Pewnego dnia oboje zostaniemy straÂżnikami Lissy. Moim obowiÂązkiem bĂŞdzie jÂą chroniĂŚ za wszelkÂą cenĂŞ. Gdyby zaatakowaÂły nas strzygi, musiaÂłbym zasÂłoniĂŚ jÂą swoim ciaÂłem.
- Wiem. Rozumiem to. - Przed oczami znĂłw roztaĂączyÂły mi siĂŞ czarne plamki. ByÂłam bliska omdlenia.
- Nie w tym rzecz. JeÂśli pozwolĂŞ sobie pokochaĂŚ ciebie, nie bĂŞdĂŞ chroniÂł Lissy. Bo to ciebie bym zasÂłoniÂł."
~ Richelle Mead + "Akademia wampirĂłw" str. 329


"- Wow. Dyskusja o twarzy ktĂłrÂą tylko matka mogÂłaby kochaĂŚ.
Ha. SÂłodko. Gdyby ten Âżart pochodziÂł od kogokolwiek innego, oklaskiwaÂłabym go.
- Dobrze, Âże jesteÂś znawczyniÂą w zakresie urazĂłw twarzy - powiedziaÂłam - Jak twĂłj nos?
Lodowaty uœmiech Mii drgn¹³ nieznacznie, ale nie znikn¹³. Z³ama³am jej nos we wszystkich miejscach jakiœ miesi¹c wczeœniej - podczas szkolnych taùców - i po leczeniu pozosta³a ma³a krzywizna. Prawdopodobnie chirurgia plastyczna mog³aby to poprawiÌ, ale z moja wiedz¹ o stanie finansowym rodziny Mii, wiedzia³am, ¿e to nie by³oby mo¿liwe w najbli¿szym czasie.
- Jest lepiej - odparÂła sztywno - Na szczĂŞÂście byÂł tylko rozbity przez psychopatycznÂą dziwkĂŞ i wÂłaÂściwie, to nikt nie odnosi tego do mnie.
ObdarzyÂłam jÂą moim najlepszym psychopatycznym uÂśmiechem.
- Jaka szkoda. CzÂłonek wÂłasnej rodziny uderzyÂł ciĂŞ przez przypadek. Psychopatyczne dziwki majÂą skÂłonnoÂści do siĂŞgania po wiĂŞcej."
~ Richelle Mead + "W szponach mrozu" str. 55

''- Auu! (..)
Coœ du¿ego i silnego przygwoŸdzi³o mnie do twardej ziemi, a liœcie i ga³êzie porani³y mi twarz i rêce. Dymitr unieruchomi³ mnie i nachyli³ siê do mojego ucha.
- Powinnaœ by³a ukryÌ siê w miasteczku- szepn¹³ z rozbawieniem.- To by³o ostatnie miejsce, w którym bym ciê szuka³. Tymczasem bezb³êdnie odgad³em twój plan.
- Nie b¹dŸ z siebie taki dumny- wycedzi³am przez zêby, staraj¹c siê uwolniÌ. Szlag. By³ cwany. W dodatku znów oszo³omi³a mnie jego bliskoœÌ. (...)- Mia³eœ szczêœcie i tyle.
- Nie potrzebujĂŞ szczĂŞÂścia, Roza. Zawsze ciĂŞ znajdĂŞ. Od ciebie zaleÂży, jak bardzo chcesz utrudniĂŚ nam Âżycie.''
~ Richelle Mead + "Ostatnie poÂświĂŞcenie" str.100




"To ja zawsze bĂŞdĂŞ jego najwierniejszÂą! On sam Lord Voldemort uczyÂł mnie czarnej magii!"

.

.

.

''Trzecia strzyga rzuci³a siê na Dymitra. Od chwili, kiedy go pozna³am, nie widzia³am, by przegra³ jak¹œ walkê. Zawsze okazywa³ siê szybszy i silniejszy od przeciwnika. Lecz tym razem by³o inaczej. (...) Wpatrywa³am siê w tê scenê szeroko otwartymi oczami. Rozpozna³am jasnow³osego strzygê. Rozmawia³am z nim podczas bitwy na dziedziùcu.
Chwyci³ Dymitra o cisn¹³ nim o ziemiê. Starli siê w uœcisku i nagle ujrza³am k³y bestii zatapiaj¹ce siê w szyi stra¿nika. Czerwone oczy b³yszcza³y, zwrócone w moj¹ stronê.
UsÂłyszaÂłam krzyk. WydobyÂł siĂŞ z moich ust. (...) ChciaÂłam mu pobiec na ratunek, ale ktoÂś mnie zatrzymaÂł. To byÂł Stan.
- Co robisz, Rose? Jest ich coraz wiĂŞcej.
Czy on nie rozumia³? Tam zosta³ Dymitr, musia³am po niego iœÌ. (...)
- Musimy uciekaĂŚ, Rose!
- On tam zostaÂł!- krzyczaÂłam najgÂłoÂśniej, jak mogÂłam. Jak to moÂżliwe, Âże pokonywaÂłam strzygi, a nie miaÂłam siÂły siĂŞ wyrwaĂŚ dwojgu straÂżnikom?- Dymitr tam jest! Musimy po niego wrĂłciĂŚ! Nie moÂżemy go zostawiĂŚ!
KopaÂłam na oÂślep, krzyczÂąc, by go ratowali. Matka potrzÂąsnĂŞÂła mnÂą i zbliÂżyÂła twarz do mojej twarzy.
- On nie ¿yje, Rose! Nie mo¿emy po niego wróciÌ. S³oùce zajdzie za piêtnaœcie minut, a strzygi tylko na to czekaj¹. Nie wolno nam marnowaÌ ani sekundy. Musimy znaleŸÌ siê za os³on¹, zanim zrobi siê ciemno. Mo¿emy nie zd¹¿yÌ.
Widzia³am bestie t³ocz¹ce siê przed wyjœciem. Czerwone œlepia lœni³y ¿¹dz¹ krwi. (...) Mimo to nie by³a w stanie siê poruszyÌ. Wci¹¿ wpatrywa³am siê w czeluœÌ jaskini. Tam jest mój Dymitr. Razem z nim moja dusza. Nie wierzy³am, ¿e zgin¹³. Wtedy i ja musia³abym umrzeÌ.
Matka wymierzyÂła mi policzek. OtrzeÂźwiaÂłam.
- PêdŸ!- krzyknê³a- On nie ¿yje! Nie pozwolê ci zgin¹Ì razem z nim!
Zobaczy³am w jej oczach strach. Ba³a siê o mnie. Usi³owa³a ratowaÌ córkê. Przypomnia³am sobie s³owa Dymitra, który wola³ zgin¹Ì, ni¿ ujrzeÌ mnie martw¹. Jeœli nadal bêdê tu tkwiÌ, zawiodê ich oboje.
- Dalej!- usÂłyszaÂłam krzyk matki.
PobiegÂłam, a Âłzy spÂływaÂły mi po policzkach.''
~ Richelle Mead + "PocaÂłunek cienia" str. 400, 401, 402

"- Pewnego dnia oboje zostaniemy straÂżnikami Lissy. Moim obowiÂązkiem bĂŞdzie jÂą chroniĂŚ za wszelkÂą cenĂŞ. Gdyby zaatakowaÂły nas strzygi, musiaÂłbym zasÂłoniĂŚ jÂą swoim ciaÂłem.
- Wiem. Rozumiem to. - Przed oczami znĂłw roztaĂączyÂły mi siĂŞ czarne plamki. ByÂłam bliska omdlenia.
- Nie w tym rzecz. JeÂśli pozwolĂŞ sobie pokochaĂŚ ciebie, nie bĂŞdĂŞ chroniÂł Lissy. Bo to ciebie bym zasÂłoniÂł."
~ Richelle Mead + "Akademia wampirĂłw" str. 329


"- Wow. Dyskusja o twarzy ktĂłrÂą tylko matka mogÂłaby kochaĂŚ.
Ha. SÂłodko. Gdyby ten Âżart pochodziÂł od kogokolwiek innego, oklaskiwaÂłabym go.
- Dobrze, Âże jesteÂś znawczyniÂą w zakresie urazĂłw twarzy - powiedziaÂłam - Jak twĂłj nos?
Lodowaty uœmiech Mii drgn¹³ nieznacznie, ale nie znikn¹³. Z³ama³am jej nos we wszystkich miejscach jakiœ miesi¹c wczeœniej - podczas szkolnych taùców - i po leczeniu pozosta³a ma³a krzywizna. Prawdopodobnie chirurgia plastyczna mog³aby to poprawiÌ, ale z moja wiedz¹ o stanie finansowym rodziny Mii, wiedzia³am, ¿e to nie by³oby mo¿liwe w najbli¿szym czasie.
- Jest lepiej - odparÂła sztywno - Na szczĂŞÂście byÂł tylko rozbity przez psychopatycznÂą dziwkĂŞ i wÂłaÂściwie, to nikt nie odnosi tego do mnie.
ObdarzyÂłam jÂą moim najlepszym psychopatycznym uÂśmiechem.
- Jaka szkoda. CzÂłonek wÂłasnej rodziny uderzyÂł ciĂŞ przez przypadek. Psychopatyczne dziwki majÂą skÂłonnoÂści do siĂŞgania po wiĂŞcej."
~ Richelle Mead + "W szponach mrozu" str. 55

''- Auu! (..)
Coœ du¿ego i silnego przygwoŸdzi³o mnie do twardej ziemi, a liœcie i ga³êzie porani³y mi twarz i rêce. Dymitr unieruchomi³ mnie i nachyli³ siê do mojego ucha.
- Powinnaœ by³a ukryÌ siê w miasteczku- szepn¹³ z rozbawieniem.- To by³o ostatnie miejsce, w którym bym ciê szuka³. Tymczasem bezb³êdnie odgad³em twój plan.
- Nie b¹dŸ z siebie taki dumny- wycedzi³am przez zêby, staraj¹c siê uwolniÌ. Szlag. By³ cwany. W dodatku znów oszo³omi³a mnie jego bliskoœÌ. (...)- Mia³eœ szczêœcie i tyle.
- Nie potrzebujĂŞ szczĂŞÂścia, Roza. Zawsze ciĂŞ znajdĂŞ. Od ciebie zaleÂży, jak bardzo chcesz utrudniĂŚ nam Âżycie.''
~ Richelle Mead + "Ostatnie poÂświĂŞcenie" str.100




"To ja zawsze bĂŞdĂŞ jego najwierniejszÂą! On sam Lord Voldemort uczyÂł mnie czarnej magii!"

.

''Trzecia strzyga rzuci³a siê na Dymitra. Od chwili, kiedy go pozna³am, nie widzia³am, by przegra³ jak¹œ walkê. Zawsze okazywa³ siê szybszy i silniejszy od przeciwnika. Lecz tym razem by³o inaczej. (...) Wpatrywa³am siê w tê scenê szeroko otwartymi oczami. Rozpozna³am jasnow³osego strzygê. Rozmawia³am z nim podczas bitwy na dziedziùcu.
Chwyci³ Dymitra o cisn¹³ nim o ziemiê. Starli siê w uœcisku i nagle ujrza³am k³y bestii zatapiaj¹ce siê w szyi stra¿nika. Czerwone oczy b³yszcza³y, zwrócone w moj¹ stronê.
UsÂłyszaÂłam krzyk. WydobyÂł siĂŞ z moich ust. (...) ChciaÂłam mu pobiec na ratunek, ale ktoÂś mnie zatrzymaÂł. To byÂł Stan.
- Co robisz, Rose? Jest ich coraz wiĂŞcej.
Czy on nie rozumia³? Tam zosta³ Dymitr, musia³am po niego iœÌ. (...)
- Musimy uciekaĂŚ, Rose!
- On tam zostaÂł!- krzyczaÂłam najgÂłoÂśniej, jak mogÂłam. Jak to moÂżliwe, Âże pokonywaÂłam strzygi, a nie miaÂłam siÂły siĂŞ wyrwaĂŚ dwojgu straÂżnikom?- Dymitr tam jest! Musimy po niego wrĂłciĂŚ! Nie moÂżemy go zostawiĂŚ!
KopaÂłam na oÂślep, krzyczÂąc, by go ratowali. Matka potrzÂąsnĂŞÂła mnÂą i zbliÂżyÂła twarz do mojej twarzy.
- On nie ¿yje, Rose! Nie mo¿emy po niego wróciÌ. S³oùce zajdzie za piêtnaœcie minut, a strzygi tylko na to czekaj¹. Nie wolno nam marnowaÌ ani sekundy. Musimy znaleŸÌ siê za os³on¹, zanim zrobi siê ciemno. Mo¿emy nie zd¹¿yÌ.
Widzia³am bestie t³ocz¹ce siê przed wyjœciem. Czerwone œlepia lœni³y ¿¹dz¹ krwi. (...) Mimo to nie by³a w stanie siê poruszyÌ. Wci¹¿ wpatrywa³am siê w czeluœÌ jaskini. Tam jest mój Dymitr. Razem z nim moja dusza. Nie wierzy³am, ¿e zgin¹³. Wtedy i ja musia³abym umrzeÌ.
Matka wymierzyÂła mi policzek. OtrzeÂźwiaÂłam.
- PêdŸ!- krzyknê³a- On nie ¿yje! Nie pozwolê ci zgin¹Ì razem z nim!
Zobaczy³am w jej oczach strach. Ba³a siê o mnie. Usi³owa³a ratowaÌ córkê. Przypomnia³am sobie s³owa Dymitra, który wola³ zgin¹Ì, ni¿ ujrzeÌ mnie martw¹. Jeœli nadal bêdê tu tkwiÌ, zawiodê ich oboje.
- Dalej!- usÂłyszaÂłam krzyk matki.
PobiegÂłam, a Âłzy spÂływaÂły mi po policzkach.''
~ Richelle Mead + "PocaÂłunek cienia" str. 400, 401, 402

"- Pewnego dnia oboje zostaniemy straÂżnikami Lissy. Moim obowiÂązkiem bĂŞdzie jÂą chroniĂŚ za wszelkÂą cenĂŞ. Gdyby zaatakowaÂły nas strzygi, musiaÂłbym zasÂłoniĂŚ jÂą swoim ciaÂłem.
- Wiem. Rozumiem to. - Przed oczami znĂłw roztaĂączyÂły mi siĂŞ czarne plamki. ByÂłam bliska omdlenia.
- Nie w tym rzecz. JeÂśli pozwolĂŞ sobie pokochaĂŚ ciebie, nie bĂŞdĂŞ chroniÂł Lissy. Bo to ciebie bym zasÂłoniÂł."
~ Richelle Mead + "Akademia wampirĂłw" str. 329


"- Wow. Dyskusja o twarzy ktĂłrÂą tylko matka mogÂłaby kochaĂŚ.
Ha. SÂłodko. Gdyby ten Âżart pochodziÂł od kogokolwiek innego, oklaskiwaÂłabym go.
- Dobrze, Âże jesteÂś znawczyniÂą w zakresie urazĂłw twarzy - powiedziaÂłam - Jak twĂłj nos?
Lodowaty uœmiech Mii drgn¹³ nieznacznie, ale nie znikn¹³. Z³ama³am jej nos we wszystkich miejscach jakiœ miesi¹c wczeœniej - podczas szkolnych taùców - i po leczeniu pozosta³a ma³a krzywizna. Prawdopodobnie chirurgia plastyczna mog³aby to poprawiÌ, ale z moja wiedz¹ o stanie finansowym rodziny Mii, wiedzia³am, ¿e to nie by³oby mo¿liwe w najbli¿szym czasie.
- Jest lepiej - odparÂła sztywno - Na szczĂŞÂście byÂł tylko rozbity przez psychopatycznÂą dziwkĂŞ i wÂłaÂściwie, to nikt nie odnosi tego do mnie.
ObdarzyÂłam jÂą moim najlepszym psychopatycznym uÂśmiechem.
- Jaka szkoda. CzÂłonek wÂłasnej rodziny uderzyÂł ciĂŞ przez przypadek. Psychopatyczne dziwki majÂą skÂłonnoÂści do siĂŞgania po wiĂŞcej."
~ Richelle Mead + "W szponach mrozu" str. 55

''- Auu! (..)
Coœ du¿ego i silnego przygwoŸdzi³o mnie do twardej ziemi, a liœcie i ga³êzie porani³y mi twarz i rêce. Dymitr unieruchomi³ mnie i nachyli³ siê do mojego ucha.
- Powinnaœ by³a ukryÌ siê w miasteczku- szepn¹³ z rozbawieniem.- To by³o ostatnie miejsce, w którym bym ciê szuka³. Tymczasem bezb³êdnie odgad³em twój plan.
- Nie b¹dŸ z siebie taki dumny- wycedzi³am przez zêby, staraj¹c siê uwolniÌ. Szlag. By³ cwany. W dodatku znów oszo³omi³a mnie jego bliskoœÌ. (...)- Mia³eœ szczêœcie i tyle.
- Nie potrzebujĂŞ szczĂŞÂścia, Roza. Zawsze ciĂŞ znajdĂŞ. Od ciebie zaleÂży, jak bardzo chcesz utrudniĂŚ nam Âżycie.''
~ Richelle Mead + "Ostatnie poÂświĂŞcenie" str.100




"To ja zawsze bĂŞdĂŞ jego najwierniejszÂą! On sam Lord Voldemort uczyÂł mnie czarnej magii!"

.

.

.