Fuerte snuła się po korytarzu prowadzącym do biblioteki, z każdym krokiem czując się coraz bardziej zmęczona i wściekła. Ten cholerny zmieniacz czasu wykańczał ją psychicznie, a szczerze mówiąc nie miała już żadnego pomysłu jak poradzić sobie z tym niezwykle irytującym rozdwojeniem jaźni. Przez kilka dobrych dni nie widziała swoich znajomych, bo albo oni trenowali na stadionie, albo ona była zbyt zajęta odwalaniem prac domowych do Snape'a i McGonagall.

Biblioteka, która wszystkim kojarzy się z azylem, miejscem cichym i spokojnym, za sprawą Pani Pince była najmniej odpowiednim terytorium do zgłębiania wiedzy i swoich fascynacji. Tym razem również pierwszym widokiem, jaki ujrzała Fuertianiakis była rozdarta i niezbyt urodziwa paszcza bibliotekarki, która dawała właśnie wykład znudzonej Ślizgonce.
- Stara wiedźma - mruknęła dziewczyna z Domu Węża, kiedy kilka chwil później mijała Fuerte obok regału z książkami. Krukonka zaśmiała się krótko i powędrowała do stolika po drugiej stronie działu: Zielarstwo.

Próba pisania kolejnego nudnego wypracowania zakończyła się niepowodzeniem, co Fuer przyjęła do siebie już po 5 minutach skrobania piórem po pergaminie. Dziewczyna rozejrzała się po pomieszczeniu w poszukiwaniu znajomej twarzy, ale jej zmęczone twarzy nie zanotowały nikogo godnego uwagi. Tylko naprzeciwko niej, ta sama dziewczyna, która dostała opieprz od Pince, czytała namiętnie grubą księgę do eliksirów, rozglądając się co jakiś czas na boki, żeby sprawdzić, czy bibliotekarka przypadkiem się nie zbliża.
Fuerte westchnęła cicho i wyciągnęła ze swojej książki opasły tom Jak zamienić wodę w whisky i przestała odbierać jakiekolwiek bodźcie docierające do niej ze świata zewnętrznego.

- Już był taki jeden, co zamieniał wodę w wino. - Po kilkunastu minutach do Fuerte dotarł znajomy głos. - Ale to było jakieś dwa tysiące lat temu, więc w sumie patentu na to nie masz.
Krukonka podniosła głowę znad książki i wyszczerzyła zęby do Ulki.
- Co jak co, ale ciebie się tutaj nie spodziewałam - zażartowała.
- Dzięki - zaśmiała się Ulka. - A tak serio, myślałam, że Bart tu siedzi, ale chyba przestał się już uczyć.
- A, był tu gdzieś, ale zaczytałam się, więc nie zwróciłam uwagi - odpowiedziała Fuer, rozglądając się po bibliotece. - W ogóle, muszę z tobą porozmawiać, dostałam pewien list i...

- Mam nadzieję, że zapamiętałaś, że oprócz Dana w wakacje spotkałyśmy kogoś jeszcze - wyszeptała Fuerte i nachyliła się w stronę Ulki. - Swoją drogą jak mógł mi się spodobać rudy facet. - Krukonka spojrzała w bok krzywiąc się lekko.
- Serio, będziesz teraz to rozkminiać? - zapytała Ulka unosząc brwi.
- A tak, już - Fuer potrząsnęła głową i znów spojrzała na koleżankę. - Pamiętasz jak leżałyśmy na tej mugolskiej plaży i za krzakami czaił się jakiś dziwny koleś w czarnej pelerynie?
- No jasne, że pamiętam - Ulka wzdrygnęła się na samo wspomnienie. - Czasami do tej pory czuję to jego spojrzenie kiedy jestem pod pry...
- Dobra, stop, zanim powiesz mi, jakiego żelu używasz - mruknęła Fuerte i przewróciła oczami. - To, że był czarodziejem było widoczne na pierwszy rzut oka, ale skoro nic się wtedy nie stało, to nie sądziłam, że jeszcze kiedyś o nim usłyszę.
Ulka słuchała uważnie słów swojej koleżanki, robiąc przy tym niewyobrażalnie zabawne miny.
- Zaraz pokażę ci ten list, ale uprzedzam, że nie należy do przyjemnych - powiedziała Fuerte i zaczęła grzebać w torbie. - Napisałam już do Steliosa, mojego kuzyna, żeby poszukał informacji na temat tego dziwadła.
Puchonka wyciągnęła ręce w stronę listu, który Fuerte w końcu znalazła.

Greckie wyspy największy urok mają wtedy, gdy nie ma na nich ciebie ani twojej rodziny.
- Jak to tak bez dużych liter? - Ulka zrobiła minę. - Co za kompletny brak szacunku...
Zabawa dopiero się zaczyna, ale na twoje nieszczęście nie będzie dotyczyć tylko ciebie.
Pozdrowienia dla Abhorsena, Black-Potter i Collotye'ów.


Ulka spojrzała na Fuerte, a później jeszcze raz na kartkę.
- Może powinnaś powiadomić Dumbledore'a - zaproponowała wyraźnie zaniepokojona.
- Szczerze mówiąc nie sądzę, żeby to były wiarygodne groźby - powiedziała Krukonka. - Facet widział nas raz na oczy, poza tym po co miałby fatygować się z Grecji aż tutaj, skoro tam siedzi cała moja rodzina? Po prostu chciałam ci to pokazać, bo wspomniał też o tobie.
- To chyba poważna sprawa, w końcu dotyczy turnieju - powiedziała Ulka. - Poza tym, co twoja rodzina mogła mu zrobić?
- Nie mam zielonego pojęcia - odparła Fuer wzruszając ramionami. - Zostańmy przy wersji, że nie spodobał mu się mój strój kąpielowy.

Fuerte próbowała obrócić wszystko w żart, ale była trochę zaniepokojona. W Hogwarcie czuła się zupełnie bezpieczna i nie do końca sądziła, że cokolwiek mogłoby się stać jej albo jej przyjaciołom. Z drugiej strony, skąd ten facet wiedział o istnieniu Aba i Sefa?
- Chodź ze mną. - Fuerte wstała gwałtownie od stołu i ruszyła w stronę wyjścia, ciągnąc zdezorientowaną Ulkę za rękę. - Muszę porozmawiać z chłopakami, Dumbledore musi poczekać.