Fuerte pociągnęła Ulkę w stronę stołu Krukonów.
- Dzięki za gościnę - mruknęła Puchonka i złapała za najbliższy półmisek. - Przerąbane ma ten Voldemort, bez nosa raczej średnio poczuć jak to wszystko ładnie pachnie...
Fuertianiakis spojrzała na koleżankę z politowaniem i sama zaczęła nakładać sobie porcję kurczaka na talerz.
- Rusz mózgiem, ursus - powiedziała takim tonem, żeby nikt więcej tego nie usłyszał. - List do mnie, powrót Sama-Wiesz-Kogo, gość w pelerynie na wakacjach, nie brzmi dziwnie?
- Rozumiem, że warunki niespecjalnie nam sprzyjają - odparła Ulka, sięgając ręką po talerz z frytkami.

Fuerte rozejrzała się po Wielkiej Sali i zauważyła, że wszyscy z przejęciem rozmawiają o ogłoszeniu Dumbledore'a. Szczególnie cicho było jednak przy stole Slytherinu, gdzie uczniowie siedzieli pochyleni blisko siebie, wyraźnie omawiając kwestię powrotu Czarnego Pana.
- Malfoy znowu coś knuje - powiedział przez zaciśnięte zęby Akkarin, zjawiając się nagle przy stole Krukonów.
- Już wiesz? - zagadnęła go Ulka.
- Że Malfoy to obślizgła menda? - zapytał Ab, nie odrywając wzroku od jasnej czupryny Ślizgona. - Taak, jakiś czas to do mnie dotarło.
- Nie, durniu - powiedziała z niecierpliwością Fuerte. - Dumbledore właśnie ogłosił, że Sam-Wiesz-Kto żyje.
- CO?! - Wszyscy uczniowie odwrócili się w ich stronę, chcąc usłyszeć, kto się tak wydziera.
- Zamknij się, ośle - syknęła Fuerte. - Nie sądzisz, że powinniśmy coś z tym zrobić?
- No na pewno - powiedział już ciszej Ab. - Ale w sumie, to co możemy?
- Słuchaj mnie - warknęła Krukonka. - Jeżeli to prawda i ten dupek naprawdę zmartwychwstał, to nie chcę cię martwić, ale mamy przerąbane. Przypominam ci, że wszyscy, bo w liście padło także twoje nazwisko.
Akkarin otworzył usta, ale po chwili je zamknął, nie wiedząc, co tak właściwie mógłby powiedzieć.
- Może nie musimy się martwić aż tak - wtrąciła delikatnie Ulka, widząc, że sytuacja robi się coraz bardziej napięta. - Dumbledore przecież...
- Spoko, ochroni nas, ale to nie oznacza, że możemy olać sprawę - odparła Fuerte. - No i powiem wam jeszcze coś, co z pewnością się wam nie spodoba.
Ulka i Akkarin spojrzeli najpierw na siebie, a później z powrotem na Fuerte, czekając aż powie im, o co tak właściwie chodzi.
- Musimy bacznie obserwować Malfoya i w razie potrzeby skopać mu tyłek - powiedziała Krukonka.
- I to ma się nam nie spodobać? - zaśmiała się Ulka, a Ab jej zawtórował.
- Jest jeszcze coś - mruknęła Fuer. - Musimy śledzić Snape'a.

Fuerte siedziała przy stole Krukonów, próbując wymyślić jakiś sposób na zdobycie informacji o powrocie Czarnego Pana. Najprościej byłoby pewnie porozmawiać z Dumbledore'em, zwłaszcza w świetle wydarzeń z wakacji, ale dziewczyna czuła, że powinna spróbować rozwiązać ten problem sama.
Sposobów na śledzenie Snape'a było wiele, począwszy od zabaw ze zmieniaczem czasu, przez zaklęcia, po różne magiczne przedmioty. Trudno jednak było wybrać taki, dzięki któremu udałoby się oszukać potężnego czarodzieja, którym był Snape.
- Myśl, myśl, myśl - mruczała pod nosem Fuertianiakis, a dwie dziewczyny, siedzące obok niej, spojrzały na nią jak na wariatkę.
Krukonka rozejrzała się po Wielkiej Sali, a jej wzrok zatrzymał się nagle na chudym chłopcu o kruczoczarnych włosach, który siedział przy stole Gryffindoru.
- Harry Potter - szepnęła i uśmiechnęła się głupio. - Niech no tylko powiem reszcie...

- Nie zwariowałam - odparła spokojnie Fuerte. - Ale zaraz oszaleję, jak się nie przymkniesz. Drzesz się dzisiaj jak jakiś popapraniec!
- Dobra, już, dobra - burknął Abhorsen. - Powiedz dokładnie, o co chodzi.
- Muffliato - wyszeptała Krukonka, wyciągając różdżkę z kieszeni szaty i rozglądając się na boki.
Nie był to najbezpieczniejszy ruch, ale zaklęcie mogło ich ochronić przynajmniej przed resztą uczniów i nauczycieli, którzy nadal byli podekscytowani wiadomością o powrocie Lorda Voldemorta.
- Harry Potter ma pelerynę niewidkę, prawda? - rzuciła w przestrzeń Fuerte. - I do tego uważa, że naprawdę mało kto o tym wie.
- I co, powiesz, że chcesz od niego pożyczyć płaszcz? - zakpił Ab.
- Ten koleś jest kompletnym idiotą. - Fuerte nałożyła sobie pudding na talerz. - Peleryny mi co prawda nie pożyczy, ale przy odrobinie starań, mogę ją zdobyć.
- Jak?
- Potter teraz będzie miał raczej ciężki żywot, biorąc pod uwagę to, że połowa szkoły nie uwierzyła w rewelacje Dumbledore'a - powiedziała Krukonka. - Potrzeba mu teraz jak najwięcej życzliwych i przychylnych osób, kumasz?
- No jasne, że kumam - odparł uradowany Akkarin. - Ale naprawdę uważasz, że zaufa komuś, kogo pewnie nawet nie kojarzy?
- Pottera wezmę na siebie. NIE DOSŁOWNIE - dodała szybko Fuerte widząc rozbawioną minę kolegi. - Ale jeżeli będzie trzeba, to się z nim umówię.
Akkarin śmiał się wniebogłosy, rozbryzgując na siedzących obok uczniów swój czekoladowy budyń.
- Może odznaczą mnie później jakimś orderem za wytrwałość - wtrąciła posępnie Fuerte. - Koleś jest brzydki jak noc listopadowa, ale muszę się poświęcić i zdobyć tę cholerną pelerynę.
- Tak, może zaprosi cię do swojego łóżka z czterema kolumienkami...
- Jesteś kretynem - rzuciła krótko dziewczyna. - Ty za to będziesz musiał odwrócić uwagę Granger, bo ona może się domyślić, że nie kręci mnie Harry Potter.

- Mam wrażenie, że ostatnio za dużo tych misji się nazbierało - powiedział Akkarin, kiedy dziesięć minut później opuszczali Wielką Salę.
- Spokojnie, znajdę czas, żeby pomóc ci z turniejem. W międzyczasie będziemy realizować akcję z Potterem, a Ulka może przez jakiś czas kontrolować Snape'a. Poza tym, mamy jeszcze Sefa.
- Tak, Sef na pewno pomoże nam to wszystko ogarnąć - odparł uspokojony Ab i przepuścił Fuer w drzwiach.