Ogólnie rzecz biorąc, to super ekstra, że są ludzie, którzy nie mają kompleksów, nie idą za modą i nie zwracają uwagi na wzorce wyglądu, które są pokazywane w mediach. Ale niestety, większość ludzi, a już zwłaszcza kobiety, to istoty niezbyt silne psychicznie, więc czego się spodziewać?

No i zacznijmy od tego, że w kwestii anoreksji czy bulimii, sam fakt odżywiania się, czy nieodżywiania się nie jest tutaj akurat największym problemem. Wszystko siedzi w głowie i dopóki człowiek się z tym nie upora, to można sobie gadać, że to, co wyprawia ze swoim ciałem jest chore i nienormalne.

No i w sumie właśnie to jest cała filozofia. Dla człowieka chorego, który nie ma problemów z wagą i głową, a do tego akceptuje swoje ciało, przynajmniej do tego stopnia, żeby się nie głodzić, to, co wyprawiają anorektycy czy bulimicy jest niezrozumiałe.



Ja też tak do 3 klasy liceum byłam po prostu patykiem (już mi przeszło) i może w jakichś sytuacjach teksty na temat mojej figury były wkurzające, natomiast przynajmniej nie jęczałam wszystkim, że muszę sobie odchudzić dupsko, czy brzuch. Więc szczerze mówiąc, wychodzę z założenia, że lepiej jest być chudym, niż otyłym. No i prawda jest taka, że jeżeli samemu akceptuje się swoje ciało, to inaczej jest się postrzeganym przez innych. Nikt nie lubi słuchać wiecznego marudzenia, czy to kościstych czy trochę grubszych osób.