No jak ktoś chce, to może i tak. Problem w tym, że mało kto chce się zajmować czymś, czego nie rozumie i co zostało mu obrzydzone przez nauczyciela, który wykładając przedmiot uważa, że wszyscy są na tym samym poziomie co on. I doskonale rozumieją wszystko, co mówi.
Nie uważam, że matematyka jest niepotrzebna. Ale fakt jest taki, że ktoś, kto w miarę ogarniał matmę, nawet nie na wybitnym poziomie, nigdy nie zrozumie kogoś, kto po prostu tego nie ogarnia. Kompletnie. I można sobie mówić, że ktoś jest debilem, jak nie ma podstaw, ale nie każdy ma predyspozycje do tego, żeby skumać matmę. Nie każdy, zwłaszcza, jak ma zaległości przez 6 lat podstawówki, bo go uczył kompletny idiota. A kompletnych idiotów nauczycieli matematyki jest w polskich szkołach od groma i to oni odpowiadają za 50% nieogarniętych uczniów. Bo bycie nogą z matmy to jedno, a nieumiejętność wytłumaczenia pewnych rzeczy, to druga sprawa.

Przy czym zgadzam się, że matematyka jest w ogromnej mierze potrzebna w życiu i niby się wydaje, że się z niej nie korzysta, a jednak... Sama czasem widzę, że pewne rzeczy jest mi trudniej ogarnąć niż komuś, kto z matmy był dobry. Albo, że rozwiązanie czegoś tam - nawet logicznego problemu - zajmuje mi trochę więcej czasu, niż komuś, kto sobie radził. Poza tym, nie mam kompletnie wyobraźni przestrzennej, więc pewnych rzeczy w ogóle nie kumam i pewnie nie skumam. I niewiele już z tym zrobię, po pierwsze dlatego, że to jednak nie jest mi niezbędne, chociaż przydatne, a po drugie dlatego, że nie byłam nigdy perfekcyjna nawet w podstawach matmy. Zawsze byłam tępakiem, który chodził na korepetycje, żeby po prostu zdać maturę i nie przekreślać sobie przyszłości. Chociaż w żadnym wypadku nie powiem, że podstawowa matura z matematyki jest trudna, bo nie jest. Co roku jest coraz prostsza, chociaż wydawałoby się, że prościej się nie da. Dla większości humanistów nigdy nie będzie pestką, ale nie mówiłabym też, że jest potwornie trudna.

Popieram w 100%, jest to po prostu bez sensu. Przez trzy lata liceum miałam tragicznego nauczyciela od matematyki (sympatycznego, ale jego metody wychowawcze do nikogo nie trafiały) i nagle ktoś ode mnie wymaga, żebym ją zdała na maturze. Bo tak trzeba. Żeby się dostać na studia. Humanistyczne.

Z całym szacunkiem, ale dla mnie obliczanie jedynki trygonometrycznej nie jest podstawą przydającą się w życiu. Tak samo funkcja kwadratowa, liniowa i trójkąt opisany na łuku.

Też nie powiem, że podstawowa matura z matematyki jest trudna, bo nie jest, ale jeśli nie ma się do niej odpowiedniego przygotowania i nie posiada się umiejętności kombinowania (bo nie wszystko jest we wzorach), to stanowi problem.
Jeśli zdam, a myślę, że jednak zdam, to mój wynik nie będzie przekraczał 40%. Fakt faktem, to humaniści najbardziej przeciwstawiają się maturze z matematyki, ale sądzę, że ma to swoje uzasadnienie.

Za to dzisiejszy polski rozszerzony miodzio. Jestem bardzo zadowolona, obydwa tematy były fajne :D Liczę na jakieś 90% minimum.

Ja wybrałam obrazy miłości :D To mój konik. Dodatkowo mam prezentację o zakochanych mężczyznach, więc konteksty literackie się posypały w olbrzymich ilościach. Walorów mam całą masę, bo wiadomości o autorach + ewentualne toposy i profesjonalne słownictwo mam oblatane jak Harry'ego Pottera. No i umówmy się, Don Kichot i Romeo i Julia, mimo, że nie są w podstawie (ani nawet w rozszerzeniu), są wręcz sztampowymi dziełami.

Ta matura dała mi szansę na dostanie się na studia, haha.