Mnie się wydaje, że wcale nie jest trudno odpowiedzieć na to pytanie i chyba wszyscy, którzy wypowiedzieli się wyżej, podzielają to zdanie. Kwestia jest w ogóle tego, co rozumiemy przez "poradził sobie". Bo w życiu, to on by sobie z pewnością doskonale dał radę, natomiast przy opanowaniu magicznego świata, to już niestety nie. Nie upatrywałabym tutaj niczego w jego cechach, ale właśnie w tym, co już zostało wskazane - ciężko jest przejąć władzę nad światem w pojedynkę, kiedy nie ma się ludzi, którzy załatwiają czarną robotę. Pamiętamy z książek, że bardzo wielu czarodziejów musiało zostać zlikwidowanych i Voldemort zwyczajnie nie dałby rady ich wszystkich sam załatwić, bo nie wystarczyłoby mu czasu na planowanie innych rzeczy. Facet był co prawda potężnym czarodziejem, ale nie ma się co łudzić, że znał się na każdej dziedzinie magii. Nie bez powodu dobierał sobie sprzymierzeńców, którzy coś potrafili; Snape znał się doskonale na czarnej magii i eliksirach, Bellatriks była świetna w pojedynkach i torturowaniu ludzi, Glizdogon może nie był wybitny, ale jego poczucie niskiej wartości i tchórzostwo właściwie przywróciło Voldemorta do świata "żywych".
Chociaż jeżeli już się doczepić cech charakteru Voldemorta, to wydaje mi się, że on po prostu nie chciał marnować swoich umiejętności ani czasu na usuwanie każdej przeszkody na swojej drodze. Musiał zachować siły na tych najsilniejszych - głównie na Dumbledore'a, chociaż w ostatecznym rozrachunku i tak posłużył się kimś innym.

Jest oczywistym, że nie. Za bardzo nauczył się polegać na swoich oddanych pomocników. Może jakby żył zwyczajny czarodziej i nie dał się ponieść żądzy zemsty za przeszłość rodziców to tak, jeżeli chodzi o opanowanie świata oraz próbach stania się władcą, to najzwyczajniej w świecie nie.
Wielokrotnie dał ciała i oczekiwał... poparcia. Bez Glizdogona nawet by nie powstał, albo nie próbował postać jak było w przypadku Quirrella. Jak już mu się udało to chował się u Lucjusza. Dużo wymieniać.
Był potężny, ale ta wiara była też zaczerpnięta ze strachu i wiary innych w jego wszechmocność.