Istnieją spory co do dokładnej daty, w której quidditch został przyniesiony do Australii i Oceanii. Legenda głosi jednak, że na przełomie XVII i XVIII wieku na kontynent przybyli angielscy badacze magicznej fauny i flory, którzy zmuszeni do zamieszkania w nowym miejscu, niesłychanie tęsknili za meczami quidditcha. Pewnego razu siódemka naukowców, którzy początkowo rozpierzchli się po całym kontynencie, spotkała się na zjeździe badaczy w Nowej Zelandii. Wówczas wszyscy wykazali ubolewanie nad brakiem rozrywek w postaci oglądania pasjonujących meczów quidditcha i postanowili przenieść zasady gry na grunt australijski. Rozgrywka nie od razu wyglądała tak jak obecnie: rolę pętli, przez które należy przerzucić kafla pełniły zawieszone w powietrzu drewniane kosze. Punkty zdobywano przez wrzucanie do nich zaczarowanych owoców rambutanu. Na cześć wspomnianych badaczy, każda drużyna liczyła po siedmiu zawodników, którzy okrążali boisko na latających miotłach. Niestety, początkowo wiele takich rozgrywek kończyło się śmiercią, gdyż miotły ledwo odrywały się od ziemi, a boiska najczęściej tworzono w lasach, gdzie gracze narażeni byli na ataki drapieżnych zwierząt. Z czasem jednak, kiedy wybitni czarodzieje rozpoczęli działania nad ulepszeniem gry i zapewnieniem bezpieczeństwa zawodnikom, mieszkańcy Australii i Oceanii pokochali quidditcha i obecnie znajdują się na drugim miejscu, zaraz po Anglii, pod względem ilości rocznie rozgrywanych meczów.

Nazwa: Główny Nowozelandzki Stadion Quidditcha

Główny Nowozelandzki Stadion Quidditcha jest położony w zachodniej części Wyspy Południowej Nowej Zelandii. Ponieważ jego dokładna lokalizacja nie jest znana, a teleportacja zabroniona, na arenę można się dostać jedynie za pomocą świstoklika. Boisko jest umiejscowione w niedostępnym dla mugoli rejonie Alp Południowych. Nietypowa lokalizacja stanowi nie lada atrakcję dla kibiców obserwujących murawę z przymocowanych na górskich zboczach trybun. Te zaś mogą pomieścić aż 100 000 osób, które przed upadkiem sto metrów w dół zabezpiecza niewidzialna tarcza. Graczy zaś, przed roztrzaskaniem się o ziemię, chroni niewidzialna siatka, dzięki której wpadający na nią zawodnicy wyglądają jakby lewitowali w powietrzu.


Nazwa: Wodny Stadion Quidditcha w Nowej Zelandii

Jest to jedyny na świecie stadion quidditcha wybudowany pod wodą, a dokładniej na obszarze jeziora Melloreux, które znajduje się we wschodniej części Północnej Wyspy Nowej Zelandii. Co ciekawe, jeziora nie można znaleźć na żadnej mapie, gdyż region jest niezamieszkały przez ludzi. Dodatkowo, na czas mistrzostw, zadbano o zabezpieczenie go przed widokiem przypadkowych mugoli. Stadion powstał w wyniku wysiłku bardzo wielu czarodziejów. Pętle nieznacznie wystają z wody, co powoduje, że gracze przez większość czasu - wspomagani zaklęciami - latają pod taflą wody. Trybuny zbudowano na wzór wielopiętrowych barek, które przemieszczają się w trakcie meczu w taki sposób, aby kibice mieli możliwie najlepszy widok na grę. Widzowie zajmujący miejsca na niższych piętrach siedzą na zwykłych plastikowych krzesełkach, przymocowanych mocno do podłoża. Wyżej znajdują się loże z fotelami, dzięki czemu można oglądać mecz z wygodnej pozycji. Na stadion można dostać się jedynie za pomocą łódek, które kursują od rana, aby zapewnić komfort pasażerom. Na wyższe kondygnacje kibice mogą dostać się za pomocą szklanych ruchomych schodów, które przemieszczają się we wszystkie możliwe strony. Niższe piętra nie są chronione zaklęciami, także co bardziej energiczni kibice muszą uważać na kąpiel w jeziorze.


Nazwa: Stadion Quidditcha w Papui-Nowej Gwinei

Stadion znajduje się w najdzikszej części Papui-Nowej Gwinei, która na czas turnieju została w całości pokryta lasami równikowymi. Idealnie przystrzyżoną murawę umiejscowiono w najmniej porośniętej części lasu. Stadion nie należy do nowoczesnych, jednak uroku dodaje mu wykonanie z drewna, w którym wyryte są orientalne wzory. Poza obszarem, na którym znajduje się arena, las równikowy rozrasta się naturalnie, co nieco utrudnia przybycie na miejsce. Mniej odważni kibice mogą użyć świstoklików, które bezpiecznie przetransportują ich na stadion. Dla ochrony przed dzikimi zwierzętami zamieszkującymi pobliskie tereny, organizatorzy zadbali o tarczę, którą przejść mogą tylko ludzie. Nie ma więc mowy o zabraniu na mecz kota albo szczura - jak to mówią, nie można mieć wszystkiego.


Nazwa: Tropikalny Stadion Quiditcha na Wyspach Marshalla.

Tropikalny Stadion Quidditcha jest położony w stolicy Wysp Marshalla, w samym sercu lasu tropikalnego. Na otoczoną drzewami kokosowymi i chlebowymi arenę można dostać się jedynie za pomocą świstoklika, gdyż inne magiczne środki nie działają. Organizatorzy oprócz zaklęć obronnych zadbali o obecność strażników, którzy pilnują, aby na stadion nie dostali się niepowołani goście. Mugoli przed zbliżeniem się do areny odstraszają wyłaniające się zewsząd, bardzo realistyczne atrapy dzikich zwierząt. Stadion, który został wybudowany na kilkadziesiąt lat przed Mistrzostwami Świata, był z każdym kolejnym rokiem ulepszany i obecnie może pomieścić aż 100 000 kibiców. Na bogatszych czarodziejów, w loży honorowej czeka szwedzki stół z jedzeniem i napojami oraz specjalne lornetki do oglądania widowiska. Na murawę rzucono zaklęcie, które w razie upadku z trybun zamienia ją w gumę, od której delikwent odbija się i wraca z powrotem na swoje miejsce.


Nazwa: Salomonowy Stadion Quiditcha.

Stadion znajduje się na Wyspach Salomona. Legenda głosi, że jego budowę zlecił sam król Salomon, gdyż nikt do końca nie wie, kiedy i jak powstał. Arenę otacza zewsząd bujna fauna i flora, co stanowi utrudnienie dla wszystkich, którzy próbują dostać się na mecz. Czarodzieje muszą uporać się więc z gęstą roślinnością oraz atakującymi ich, nienajedzonymi krokodylami. Na stadion można dostać się za pomocą świstoklika, czy sieci Fiuu, co jest szczególnie popularne wśród rodzin z dziećmi. Przed głównym wejściem wyleguje się Sfinks, który ma przypominać przybyłym o niezwykłej mądrości króla Salomona. Na trybuny można dostać się zarówno za pomocą rozmieszczonych wszędzie drewnianych schodów, jak i w bardziej ekstremalny sposób - dzięki przymocowanym do barierek lianom. Stadion jest wykorzystywany do mniejszych rozgrywek, gdyż może pomieścić zaledwie 7500 kibiców.


Nazwa: Rolniczy Stadion Quiditcha w Fidżi.

Stadion wybudowano na terenie największej na wyspie farmy, specjalnie na okazję Mistrzostw Świata. Z racji tego, że Fidżi jest znane z rolnictwa, lokalizacja stadionu przysparza mu rozgłosu wśród czarodziejów. Mimo że jest niewielki i może pomieścić jedynie 20 000 kibiców, cieszy się niesłychaną popularnością. Arena jest niewidoczna dla mugoli, którzy zamiast niej widzą rozpadające się gospodarstwo, z którego wydziela się ohydny zapach zepsutych plonów i odchodów zwierząt. Czarodzieje na wyspę dostają się za pomocą świstoklików, a bezpośrednio na stadion dowożeni są powozami ciągniętymi przez testrale. Na trybunach, w każdym sektorze znajdują się zebrane przez rolników plony, które specjalnie zaczarowane, potęgują doznania w czasie oglądania rozgrywek, wykrzykując hasła zagrzewające do walki. Dotychczas odbywały się tu tylko sparingi, a na pierwszy prawdziwy mecz trzeba zaczekać do Mistrzostw Świata.


Nazwa: Narodowy Stadion Quiditcha w Australii

Australijski stadion mieści się w kopalni złota i z tego też kruszcu został zbudowany. Dla odróżnienia loży honorowej od reszty trybun, ozdobiono ją dodatkowo diamentami, sprowadzanymi prosto z Afryki. Kibice znajdujący się w swoich sektorach mają jednak wrażenie, że znajdują się na powierzchni, a nie kilkadziesiąt metrów pod ziemią. Dzieje się tak za sprawą zaklęć rzuconych przez organizatorów. Arena może pomieścić ponad 100 000 widzów, którzy na miejsce dostają się przez ukrytą przed mugolami jaskinię. W jej wnętrzu znajdują się wygodne wózki, które dowożą kibiców na określone sektory. Stadion co pół roku jest poddawany gruntownej konserwacji i ulepszeniom, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim przybyłym.

Pole namiotowe znajduje się na równinnym terenie Południowej Wyspy Nowej Zelandii, w jej centralnej części. Może pomieścić 30 000 namiotów, chociaż na to nie wygląda, zostało bowiem magicznie powiększone. Na trawie białym, nieścieranym proszkiem usypano linie, wyznaczające kolejne miejsca o wymiarach 4 na 4 metry. Miejsca są ułożone w idealnym porządku i każde posiada obok tabliczkę z numerem, który jest także usypany na środku. Nietrudno znaleźć swoje lokum, ponieważ przy każdej ścieżce umieszczone są tabliczki z numerami miejsc znajdujących się w danej alejce. Pole jest również podzielone na sektory i strefy, a kibice dostają mapki. Ci bardziej leniwi, którym nie zależy na emocjach związanych z wyszukiwaniem swojego miejsca namiotowego, zawsze mogą użyć zaklęcia Wskaż mi, o czym nawet napisano w Informatorze kibica.

Na północy, poza polem namiotowym, odgrodzonym od niego barierkami ze strażnikami sprawdzającymi bilety, znajduje się miejsce z kominkami Sieci Fiuu. Kominków jest tam równo sto i są poustawiane w pięciu rzędach. Ta metoda podróżowania przeznaczona jest szczególnie dla mieszkańców północnych stref, ale jeśli komuś zależy, a mieszka gdzie indziej, również może z nich skorzystać.

We wschodniej części pola namiotowego znajdują się świstokliki. Korzystają z nich głównie ludzie ze wschodniej części, gdyż większość kibiców jest na tyle leniwa, że nie chce im się do nich dojść. Na szczęście, środki transportu są z aż trzech stron pola namiotowego, więc każdy leniuch może skorzystać z najbliższego sobie. Świstoklików jest 10 000. Niestety, jest to dość mała liczba, ale organizatorzy ogłosili, że na następnych Mistrzostwach ma być ich więcej.

W części zachodniej, znajduje się pole do teleportacji. Czarodzieje, którzy chcą dostać się na stadion, teleportują się właśnie na to pole. Osoby, które chcą wrócić do domu za pomocą teleportacji, również muszą znaleźć się w tym miejscu, toteż zajmuje ono bardzo duży obszar. Na szczęście, pole jest tak dobrze rozbudowane, że każdy czarodziej ma miejsce na spokojną i bezpieczną teleportację.

Na południowym końcu pola namiotowego znajdują się węzły sanitarne. Jeżeli chodzi o prysznice, tutaj znowu ucierpią ludzie z północy, gdyż muszą przejść spory odcinek. Toalety (wejścia do nich umiejscowione są w każdym sektorze) znajdują się pod ziemią, obejmują całe pole i jest ich aż 10 000. Na te Mistrzostwa Świata rozbudowano je, w celu zlikwidowania ogromnych kolejek. Te stare również zostały poddane remontowi, gdyż ich stan był okropny. Spowodowane to było licznymi festiwalami muzycznymi, które odbywały się niedaleko pola namiotowego. Teraz wyglądają naprawdę porządnie.

Polux jest Maskotką Australii i Oceanii na Mistrzostwach Świata w Quidditchu. Jest tajpanem pustynnym, najbardziej jadowitym wężem na świecie, który żyje jednak tylko w Australii. Jedno jego ugryzienie mogłoby zabić sto dorosłych osób. Wąż może osiągnąć długość nawet 2,5 metra. Zmienia ubarwienie skóry zależnie od pory roku - latem przybiera barwę słomy, a zimą jest ciemnobrązowy, przez co niełatwo wypatrzyć go na pustyni.

Mugole tego nie widzą, ponieważ nie potrafią patrzeć, ale tajpan pustynny jest niezwykłym wężem. Tam, gdzie pełznie, zostawia złoty ślad, który znika po kilku sekundach. Podobne właściwości ma jego jad (który swoją drogą działa na czarodziejów narkotycznie).

Podczas meczu nasza maskotka z pewnością nie będzie próżnować. Już na początku możemy się spodziewać niesamowitego widowiska, kiedy to Polux ustawi się na środku boiska i wystrzeli w górę ogromnym snopem srebrnych i złotych iskier, które utworzą wielki napis "Australia", a będą mu towarzyszyć dwa otaczające go węże, które z dumą bronią honoru zamieszkanego przez nich kontynentu, jak i naszej drużyny. Po pewnym czasie iskry rozszczepiają się, fruwają nad murawą, po to by po chwili zblednąć, zamienić się w bańki mydlane i zniknąć.

Należy wspomnieć, że Polux nie cierpi nieczystej gry, a w trakcie meczu z pewnością będzie zwracać na nią uwagę. Jeśli zauważy, że któryś z przeciwników nie zachowuje się tak, jak należy - zareaguje natychmiast. W takim przypadku rozwścieczona maskotka wyrzuca z siebie kolejny snop iskier, do którego dołączają się pozostałości jeszcze z tamtego widowiska. Następnie ponownie widzimy parę węży, która natychmiast łączy się w jedność, dzięki czemu powstaje jeden wielki, groźny tajpan pustynny.
Chwilę później już będzie mknął do przeciwnika, który spowodował faul i przeleci przez niego niczym duch, na pierwszy rzut oka nic mu nie robiąc. Jednak iskry, w których zawarta jest niewielka ilość jadu działającego na czarodziejów narkotycznie, otumania na chwilę gracza, dzięki czemu sfaulowana drużyna zyska minimalną przewagę. Tymczasem wąż ponownie rozszczepi się na pojedyncze drobiny iskier, które zostaną w powietrzu, dlatego z każdym kolejnym nieodpowiednim zachowaniem przeciwnika, które rozwścieczy Poluxa, wąż będzie przybierał na sile (jego oddziaływania również). Dlatego też zalecamy grać uczciwie i zgodnie z zasadami.

Podczas meczu, gdy zawodnicy będą w powietrzu, tajpan od czasu do czasu będzie pełzał po boisku, zostawiając za sobą złoty, mocno rzucający się w oczy i wyraźny - dzięki ulepszeniu go czarami - ślad, za pomocą którego będzie pisał hasła motywujące i zagrzewające do walki.

Organizatorzy Mistrzostw Świata w Quidditchu od wieków borykają się z problemem zabezpieczenia imprezy przed widokiem mugoli. Nie ominęło nas to i tym razem, chociaż zapewniamy, że zarówno stadiony, pole namiotowe jak i strefy kibica zostały objęte szczególnymi środkami ostrożności. Za wszelkie szkody i konsekwencje spowodowane lukami w zabezpieczeniach odpowiedzialność ponosi Departament Magicznych Gier i Sportów.

Stadiony wybudowano w miejscach, które są niezamieszkane przez mugoli w promieniu kilkuset kilometrów. W razie jednak, gdyby któryś z mugoli zapuścił się w miejsce, w którym znajduje się duże skupisko czarodziejów, zadziała zaklęcie dekoncentrujące. W momencie, kiedy mugol znajdzie się w promieniu jednego kilometra od stadionu, nagle przypomni sobie o czymś ważnym, albo samoistnie zmieni swój kierunek, zapominając o miejscu, w którym wybudowano stadion. Niektóre stadiony posiadają również własne zabezpieczenia, co zostało podkreślone przy ich opisach w rozdziale: Stadiony.

Jeżeli chodzi o pole namiotowe, również wprowadzono zabezpieczenia. Mugol, który w swojej wędrówce trafi na miejsce, w którym znajduje się pole namiotowe, zobaczy jedynie niekończącą się, pustą łąkę. Jeżeli nadal będzie szedł w głąb, pojawi się tabliczka ostrzegająca przed wyjątkowo niebezpiecznymi bagnami. Dla wyjątkowo ciekawskich mugoli dalsza wycieczka może zakończyć się wylądowaniem na drugim końcu świata z wymazaną pamięcią.

Strefy Kibica zabezpieczono za pomocą zaklęć kamuflujących i z tego powodu są one zupełnie niewidoczne dla mugoli. Szerzej zabezpieczenia te zostały opisane w rozdziale o Strefach Kibica.

Na specjalną prośbę organizatorów, w tym roku prowadzącymi widowisko w Strefach Kibica zgodziło się zostać sześcioro australijskich czarodziejów, będących jednymi z najpopularniejszych publicystów sportowych w Świecie Czarodziejów. Każda dwójka będzie zajmować się jedną z trzech stref mieszczących się w Australii, Palau i Nowej Zelandii.

Jak przygotowano Strefy Kibica? Przede wszystkim zadbaliśmy o takie sprawy, jak jedzenie i picie, którego nie można wnieść na te teren widowiska. Na miejscu z pewnością nie zabraknie stoisk gastronomicznych (dlatego też proponujemy zabrać ze sobą trochę galeonów). Oprócz tego strefa będzie oczywiście zaopatrzona w toalety czy stoiska z atrakcjami i akcesoriami. Dźwięk będzie emitowany ze specjalnie zaczarowanych głośników, które zapewnią wysoki komfort w obserwowaniu widowiska.

Pora na przybliżenie, jak wyglądają poszczególne strefy kibica powstałe specjalnie na Mistrzostwa Świata w Quidditchu 2014.

Pierwsza z nich znajduje się na szczycie iglicy budynku Q1 Tower w Gold Coast. Mugole nie wiedzą, że cokolwiek się tam znajduje, ponieważ sądzą, iż najwyższy punkt tej wieży to piętra 77 i 78, które są przeznaczone na tarasy widokowe. Jednak na szczycie iglicy czarodzieje zbudowali plac, na który kibice dostaną się za pomocą teleportacji. Obiekt może pomieścić 20 000 osób. Znajduje się tam przede wszystkim ogromny ekran, na którym kibice będą oglądać mecz. Mimo że strefa będzie naprawdę duża, z pewnością nie obejdzie się bez tłumów przy telebimie. Dla czarodziejów bądź czarownic, którzy woleliby uczestniczyć we wspólnym kibicowaniu bez ścisku i większych niewygód przygotowaliśmy trybuny, z których można skorzystać za niewielką opłatą. Polecamy także specjalne pomieszczenia w kształcie jednej z piłek używanych w qudditchu - kafla. Miejsca są płatne, jednak wygoda gwarantowana, również ze względu na świetny widok ekranu.

Kolejna strefa znajduje się w Palau. Miejsce przeznaczone na przeżywanie tych wspaniałych, sportowych emocji wisi na arenie w powietrzu. Jest ona zlokalizowana nad budynkiem Kongresu Narodowego w stolicy państwa, Ngerulmud. Mugole nie widzą areny, ponieważ obiekt jest niewidzialny. Czarodzieje dostaną się tam za pomocą świstoklików. Arena może pomieścić 15 000 osób, ma kształt prostokąta, a na każdej z jego ścian wisi ogromny ekran. Dzięki temu można uniknąć ścisku wszystkich kibiców po jednej części strefy. Na arenie oprócz dwójki prowadzących towarzyszyć kibicom będzie gość specjalny. Do czasu Mistrzostw nie będziemy zdradzać, kim jest owa osoba, dlatego musicie uzbroić się w cierpliwość. W trakcie przerw możemy spodziewać się cudownych atrakcji i ciekawych widowisk. W strefie, oprócz zwykłych stoisk z jedzeniem i piciem, zostaną otwarte dwie mini-restauracje, w których przed meczem lub w jego trakcie (każdy stolik będzie ustawiony odpowiednio, aby widzieć ekran) będzie można skosztować najlepsze spośród palauskich dań.

Ostatnia ze stref, w której kibice mogą oglądać mecze quidditcha, została zbudowana w komnacie znajdującej się dwa tysiące metrów pod ziemią, a dokładniej pod Sky Tower w Auckland w Nowej Zelandii. Dostać można się tam wchodząc po schodach na punkt widokowy, a później zjeżdżając pod ziemię specjalną windą widoczną tylko dla czarodziejów. Obiekt może pomieścić 18 000 czarodziejów. Jest to jedyna z trzech Stref Kibica znajdująca się pod ziemią. Można by pomyśleć, że komnata, w której będzie można oglądać mecze nie pomieści tak wielu osób, jednak to tylko pozory. Już od dłuższego czasu najlepsi czarodzieje przygotowywali to pomieszczenie dla kibiców, a warto dodać, że zostało otwarte zaledwie rok temu. Ekran, na którym będą wyświetlane wszystkie mecze ma specyficzny wygląd, a mianowicie jest w kształcie najważniejszej piłki quidditcha, złotego znicza. Na jego dwóch skrzydłach będą wyraźnie pokazane wyniki w trakcie meczów - na każdym z nich punkty danej drużyny.