Chyba nigdy nie miałam kogoś takiego jak idol. Może przez to, że nie wierzę w podążanie ślepo za każdym słowem danej osoby, bo po prostu nie da się z kimś zgadzać w stu procentach. To samo zresztą dotyczy muzyki, która przecież też w jakimś stopniu składa się ze słów, z tego, co artysta chce nam przekazać. Pod tym względem na pewno bardzo cenię sobie zespół HEY i Katarzynę Nosowską. Trafiają do mnie z tym, co chcą zaprezentować, z tekstami niejednokrotnie się utożsamiałam - częściej jako nastolatka, ale wciąż mam utwory, które darzę ogromnym sentymentem. Wynika to może z tego, że muzycznie jest to dla mnie idealne, a przede wszystkim p r a w d z i w e. A to co prawdziwe zawsze we mnie zostaje i zawsze to wysoko cenię, bo wiadomo, jak w dzisiejszym świecie jest. Przede wszystkim jednak uważam, że Nosowska jest jedną z nielicznych artystek w naszym kraju, a może nawet i na świecie, której wrażliwość artystyczna i umiejętność pisania tekstów nie ociera się o śmieszność. Nie jest to dla mnie przereklamowane, przesadzone, a przede wszystkim nie jest to grafomania. I to chyba podziwiam najbardziej i sama chciałabym umieć tak pisać.