Ja się z kolei zastanawiam, czy to naprawdę aż tak źle. Jedne zespoły faktycznie zaczynają tworzyć coś dziwnego, a inne po prostu ewoluują w innym kierunku, zaczynają szukać nowych brzmień, bawią się muzyką, zamiast brać wszystko śmiertelnie poważnie. Rozumiem, że w jakimś sensie fani oczekują, że zespół będzie się z nimi liczył, no ale jakbym miała grać przez 30 lat coś, co już dawno mi się znudziło i doprowadza mnie do szału, no to przykro mi, wolałabym zachować zdrowie psychiczne niż grać coś za wszelką cenę, bo "wszyscy to znają".

Poza tym, wypadałoby się zastanowić, czy nasz gust na przestrzeni lat się faktycznie nie zmienia nic a nic i cały czas słuchamy tego samego. Jeśli ktoś tak ma, to szacun, ale ja osobiście sobie nie wyobrażam słuchać na okrągło tych samych zespołów i tej samej muzyki. Jak mam ochotę posłuchać starej, dobrej Metalliki, to sięgam po starsze albumy, a nie St. Anger. Wydaje mi się, że na tym polega piękno muzyki, że cały czas ewoluuje i możemy sobie wybierać co nam się podoba. Także nie do końca rozumiem problem, że przez x lat jakiś zespół grał rocka, a nagle mu się zebrało na indie pop.

Mocno się nudzę, skoro tutaj dotarłam, no ale mogę wtrącić parę groszy do dyskusji o AC/DC .

Myślę sobie, że wysoki poziom nigdy nie był wyznacznikiem słuchalności masowej i nigdy nim nie będzie. A nie ma co ukrywać, że AC/DC jakiś poziom masowości osiągnęło, bo są zespołem rozpoznawalnym na całym świecie i to nie tylko przez ludzi, którzy rocka słuchali, czy słuchają. Natomiast, jeśli ktoś chce sobie porównywać AC/DC z Bieberem, to poziom faktycznie będzie wyższy, nie ma co się oszukiwać. Tylko, że tu jest ślepy zaułek, bo nie tak się powinno oceniać, co jest lepsze. Zresztą nie wiem, czy w muzyce w ogóle to ma sens na jakąś większą skalę. Wiadomo, że każdy z nas ma jakiś muzyczny gust i dla jednego shitem będzie Britney Spears, a dla drugiego świetne, jak dla mnie, nie wiem, The National.