Mogę pisać tylko za siebie, ale wydaje mi się, że to była po prostu zbyt mroczna książka. W "Kamieniu Filozoficznym" też nie było do końca wesoło, ale wszystko jednak szło w kierunku spotkania z Quriellem-Voldemortem na końcu tomu, a przez całą książkę, tych mrocznych okropieństw było niewiele. Pierwsza część była cienka, 1/4 książki to właściwie poznawanie Harry'ego, dużo pozytywnego Hagrida, zdobywanie przyjaciół, ogólnie więcej dobrego niż złego. Natomiast w "Komnacie Tajemnic" mnie osobiście przerażało to, że te dzieciaki były spetryfikowane, nie wiadomo było, czy w ogóle uda ich się przywrócić z powrotem, tu Harry słyszy głosy, tu Zgredek cuduje, żeby się chłopak nie dostał do szkoły. Z drugiej strony po lesie biegają ogromne pająki, Hagrida wysyłają do Azkabanu, Dumbledore znika ze szkoły, właściwie nawet nauczyciele boją się, że to już koniec Hogwartu. No i jeszcze to porwanie Ginny, Jęcząca Marta ciągle płacze i opowiada o swojej śmierci. Nie wiem, jak dla Was, ale dla mnie, a miałam lat 8 czy 9, to było trochę za dużo jednak, haha. Ta część mi się więc po prostu źle kojarzy z takiego prozaicznego powodu, że ja nikogo w tej części nie lubiłam (poza Trójcą) i wszystko wydawało mi się takie okropnie straszne i smutne.

Przyznam, że dla mnie przeczytanie drugiego tomu w wieku chyba ośmiu lat było dość dużym przeżyciem. Bardzo długo do tej części nie wracałam, bo wydawała mi się strasznie smutna i mroczna. Zdecydowanie uważam, że pod względem wprawiania człowieka w ponury nastrój "Komnata Tajemnic" stoi w jednym szeregu z dwoma ostatnimi tomami. Fabularnie stoi chyba na wyższym poziomie niż pierwsza część, ale zastanawia mnie, czy Rowling trochę nie przesadziła z nagromadzeniem tylu nieprzyjemnych rzeczy w jednym miejscu. Wydaje mi się tak zwłaszcza w kontekście młodych czytelników.