Dla mnie to jest w ogóle cyrk, że my w tych czasach rozmawiamy o tym, że szkoły czy w ogóle miejsca publiczne nie są przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Taka rozmowa w ogóle od wielu lat nie powinna mieć miejsca, bo odpowiednia infrastruktura powinna być po prostu na porządku dziennym. Wiem, że hajs, że Polska to biedny kraj, bla, bla, bla, ale to powinien być naprawdę priorytet. A nic się nie robi w tym kierunku, żeby ludziom niepełnosprawnym żyło się lepiej. Już samo to, że właśnie szkoły nie są przystosowane, wiele mówi. Dzieciaki od najmłodszych lat są w ten sposób izolowane od rówieśników, bo rodzice muszą kombinować inaczej; posłać do innej szkoły, sami się kopać z miastem, żeby łaskawie ktoś coś zrobił.

Nawet, jeśli niektórzy mają w programach tę kwestię, to to jest tak ogólnikowo napisane, że równie dobrze mogłoby tego nie być. Nie wiem, jesteśmy jakimś dziwnym krajem, dziwnym społeczeństwem, w którym niepełnosprawni są niewidzialni. Pokazały to zresztą ostatnie protesty w sejmie, więc w sumie może nie ma się czemu dziwić, że to wszystko wygląda, jak wygląda. Władza sama niepełnosprawnych wyklucza i w ogóle o nich nie pamięta, a jak już sobie przypomni, to przy okazji wyborów właśnie, traktując to w kategorii czystej politycznej kalkulacji i niczego więcej. Smutne.