Wiesz, Razor, bez względu na dekadę znajdziesz wykonawców, którzy byli po prostu słabi. Natomiast ta plaga bezmyślnego, popowego grania tak na bardzo szeroką skalę zaczęła się chyba w latach 80. I nawet jak już wspominasz glamrocka i Nirvanę, które puszczały muzyczne stacje telewizyjne, to serio, nie porównujmy tego z One Direction. Bo dwadzieścia i więcej lat temu w telewizji można było przynajmniej posłuchać wartościowej muzyki, czy nawet po prostu nieco innej niż najbardziej popularni wokaliści.

Także jasne, każda dekada miała na fali też gorszą muzykę, ale jeśli nie mówimy tu o "Barbie Girl", no to mimo wszystko i tak było lepiej, niż jest teraz. Chociaż od kilku lat czasy też się zmieniają i nie słychać tylko bezmyślnego popu czy r&b, bo pojawiają się artyści, którzy dokładają nowe elementy do definicji tej muzyki. Także jest szansa, że przed nami jakiś czas poprawy jakościowej, która nie dotknie oczywiście wszystkich artystów.



Nie chcę wypowiadać się za Usagi, ale mnie się wydaje, że teledyski stały się jakąś częścią muzyki. A jeżeli nie częścią samej muzyki w rozumieniu dźwięków, bo pewnie o to Ci chodzi, to stały się częścią wizerunku artysty. W czasach, kiedy stacje muzyczne puszczały jakąkolwiek muzykę teledyski były ważne, teraz być może coraz mniej. Ale tu też nie chcę wyrażać sądów za ogół, bo być może nadal dobry teledysk to super ważna rzecz. Ja osobiście ich raczej nie oglądam, chyba że faktycznie trafiam na coś godnego uwagi. A jak Usagi zauważyła, jest o to raczej trudno, bo w dużej części teledysków jednak musi pojawić się czyjaś goła ****.

Przychodzę w służbie hpnetowi, może kogoś rozrusza ten temat. W końcu łatwiej zawsze napisać o czymś, czego się nie lubi albo nawet się z kimś pokłócić niż zgodzić.

Także przychodzę, żeby napisać, że pojawił się kolejny zespół, którego nie cierpię i ogłaszam wszem i wobec, że jest to Imagine Dragons. Nie dość, że nazwa durna, to jeszcze po prostu jak słyszę te piosenki w radio, to mam poczucie, że to jest Nickleback 2.0. A nie wiedzieć czemu ta kapela stanowi jakiś fenomen, którego zupełnie nie czaję.