Dla wszystkich stworzeń ziemi - wiosna
- to jest pora roku radosna.
Świat budzi się wreszcie do życia,
zwierzęta wychodzą z ukrycia.
Skrzat domowy chodnik zamiata,
podziwia piękno tego świata.
Cieszy się z wiosennej pogody
i czeka na nowe przygody.
A przygoda szybko zbliża się,
bo niuchacz do pracy też się rwie.
Udało mu się wejść do domu,
bo go pilnować nie ma komu.
Najcenniejszy skarb stamtąd zabrał,
do torby sporo monet nabrał.
I uciekł z tym na dach wysoko,
no i skrzat wystraszył się srogo,
bo on boi się wysokości,
gdy patrzy w dół dostaje mdłości.
A tu na dach trzeba szybko wejść
i ze złym niuchaczem potem zejść.
Wszedł skrzat na górę po drabinie,
a niuchacz siedzi na kominie.
Miotłą skrzat szybko się zamachnął
i na chwilę w walce zabłysnął.
Bowiem niuchacz spadł z komina,
lecz nadleciała Angelina.
Na swą miotłę stworzenie wzięła,
łup ten wraz z niuchaczem przejęła.
Szybko odlecieli wysoko,
skrzat otworzył oczy szeroko.
Nic już nie mógł w tej sprawie zrobić,
postanowił sam siebie pobić.
I tak się pobił strasznie, że spadł
i na zawsze gdzieś biedak przepadł.