Fuerte po raz kolejny postanowiła pójść do Hagrida, żeby sprawdzić jak się miewa. Poza tym, gajowy Hogwartu był jedyną osobą, z którą mogła sobie naprawdę szczerze porozmawiać. W drodze do chatki na skraju Zakazanego Lasu spotkała Seferyna.
- Fuer - skinął na nią głową, wyraźnie czymś zaabsorbowany.
- Dokąd idziesz? - zapytała nieco podejrzliwie.
- Do sowiarni, a później do Hagrida - odparł spokojnie. - Miałem iść z Abem, ale on...
- ... znowu załatwia sprawy, o których nikt nie może wiedzieć? - dokończyła za niego dziewczyna.
Seferyn rzucił jej przepraszające spojrzenie, chociaż było widać, że jest nieco rozczarowany.

Chociaż było już późne popołudnie, na błoniach wylegiwało się mnóstwo uczniów. Wielki dąb przy jeziorze był zajęty, tym razem przez trochę młodszą Krukonkę i siostrę Seferyna - Kat, na widok której chłopak syknął pod nosem.
- Słyszałam o akcji z sową - zagadnęła niby od niechcenia Fuerte. - Zachowaliście się jak idioci, obaj. Naprawdę, Sef, to twoja siostra, mógłbyś się czasem nie zachowywać wobec niej jak ostatni kretyn.
- Przecież nie wiedziałem, że Ervin nie da się dotknąć... - odparł niewinnie Collotye.
- A ja dzisiaj rano piekłam babeczki z Sam-Wiesz-Kim - zadrwiła Fuertianiakis. - Serio, daj na wstrzymanie.
Seferyn nic już na ten temat nie powiedział, tylko podążył wzrokiem za odchodzącą szybko Kateriną.
- Pójdę z tobą do sowiarni, a później razem możemy zajść do Hagrida, co? - zaproponowała dziewczyna. - Razem pewnie łatwiej będzie nam go przekonać, żeby się już tak nie gniewał.
Krukon zgodził się z uśmiechem i obydwoje przyspieszyli kroku.
- To jak, powiesz mi, co knuje Akkarin? - zapytała Fuerte, a widząc zdziwioną minę Seferyna dodała: - Przecież wiem, że go śledzisz, na pewno masz jakieś poszlaki.

Gnebi była zdziwiona, że Krukonka mówi o swoim bracie z taką niechęcią. Zawsze wydawało jej się, że rodzeństwo jest nierozłączne. Była ciekawa co ich tak poróżniło - nie mogło przecież chodzić o głupią sowę.
- Jak to moż... - zaczęła Gnebi, ale Kat jej przerwała.
- Ocho, właśnie idzie, książę de Collotye. Zbieram się, nie chcę z nim gadać - odparła Kati ładując kota pod pachę.
- Do zobaczenia - krzyknęła za nią, mając nadzieję, że nadarzy się jeszcze okazja by ponownie z nią porozmawiać.

Znowu została sama. Rozsiadła się pod dębem i przyglądała jak w oddali Seferyn rozmawia z jakąś dziewczyną.
- Co oni wszyscy w nim widzą - przeszło jej przez myśl. Jego ekscentryczny styl bycia skutecznie ją zniechęcał, tymczasem inni zdawali się go lubić.

Po krótkiej chwili wstała. Jej przyjaciel skończył właśnie lekcję Zaklęć i miała nadzieję zastać go w Wielkiej Sali. Jednego w swoim życiu mogła być pewna - James nie opuściłby nigdy żadnego obiadu.

Ruszyła w stronę zamku. Była już prawie na miejscu gdy usłyszała, że ktoś ją woła...

- Hej, zaczekaj! - krzyknęła Fuerte do dziewczyny, która przed chwilą siedziała z Kat.
Krukonka odwróciła się do niej i rzuciła nieco zdezorientowane spojrzenie.
- Zapomniałaś książki. - Po jej słowach Seferyn machnął różdżką w stronę grubego tomiszcza leżącego na trawie, a ten powędrował prosto do rąk dziewczyny.
- Tak, dzięki - odparła, rzucając niezbyt przychylne spojrzenia Seferynowi, który w odpowiedzi uniósł nieznacznie brew z nieco zdziwioną miną.
- Nie ma sprawy - powiedziała Fuerte i już chciała zapytać o imię dziewczyny, ale nagle obok nich zjawił się Akkarin.

W ręce trzymał miotłę, a twarz miał czerwoną od wiatru.
- Szukałem cię, Fuertianiakis - rzucił. - Musisz mi pomóc.
- Najpierw Hagrid, bo naprawdę, nigdy do niego nie dotrzemy - odpowiedziała dziewczyna i westchnęła bezradnie. - A, no i niczego nie muszę - dodała po chwili i odwróciła się w stronę nowo poznanej Krukonki, która najwyraźniej rozpłynęła się w powietrzu.

Hagrid nadal był obrażony, gdy przyszli, jednak widząc naprawdę skruszoną minę Seferyna trochę się rozchmurzył.
- Żeby mie to było ostatni raz! - zagrzmiał. - Niech no ja się tylko rozprawię z Ulko, cholibka...

Cała trójka posłusznie wypiła herbatkę i zjadła po kawałku obrzydliwej krajanki, po czym ruszyła w stronę stadionu Quidditcha. Chociaż zaczynało się ściemniać, Akkarin i Seferyn śmigali na zmianę na miotłach w poszukiwaniu złotego znicza. Kiedy przyszła kolej na Collotye'a, Ab w końcu powiedział co to za sprawa, w której Fuer tak pilnie miała mu pomóc.
- Nie wiem, jak możesz mnie prosić o coś takiego - powiedziała z wściekłością dziewczyna, wysłuchawszy opowieści kolegi. - Jesteś niepoważny.
- Ale dlaczego?
- Chcesz, żebym pomogła tobie, a raczej grupie, którą prowadzisz... Tak, wiem o niej - syknęła na widok miny Abhorsena. - Mimo że nawet nie zaproponowałeś mi, żebym do was dołączyła.
- Dołączyła? - zdziwił się Ab. - Byłem pewien, że uznasz to za idiotyzm i zrobisz wszystko, żebyśmy się nie pojedynkowali!
Fuer spojrzała na niego z politowaniem.
- Po pierwsze, jesteś kretynem - powiedziała już spokojniej. - Po drugie do głowy przychodzą mi tylko zaczarowane monety, a po trzecie, mój zmieniacz czasu dostaniesz tylko wtedy, jak umrę, a moje prochy będą wpieprzać rybki nad Morzem Śródziemnym, jasne?
- Jasne - mruknął wyraźnie rozczarowany Akkarin.
- Pomogę ci, ale przyjdę na następne spotkanie - powiedziała stanowczo Fuerte. - No i chyba musisz porozmawiać ze swoim kumplem - dodała, wskazując ręką na latającego nad nimi Seferyna. - Martwi go jedna sprawa.