- Cholera, niech on się pospieszy. Chce mi się spać! - Przerwała milczenie Kat. - Mam nadzieję, że nie przyszło mu do głowy, żeby się w między czasie umyć. Ma obsesje na punkcie czystości, a pod prysznicem może stać godzinami. Nie wiem co on tam zawsze robi.

Mówiąc to Kat ziewnęła i przymknęła oczy. Ann, która w tym momencie zrobiła się cała czerwona była jej bardzo wdzięczna za ten nagły atak zmęczenia. Miała już dosyć docinek koleżanki, a purpurowy odcień jej policzków nie działał w tym momencie na jej korzyść. Nie uniknęła jednak badawczego spojrzenia nowo poznanej dziewczyny, której wydawała się być rozbawiona reakcją Ann na słowa swojej koleżanki.

Kilka minut później, gdy policzki Ann wróciły już do normalnego odcienia, a pochrapywanie Kat zaczęło zagłuszać odgłosy trzaskającego w kominku ognia, usłyszeli jak ktoś wchodzi do pokoju.

Gnębi spojrzała w stronę drzwi i zamarła z wyjątkowo głupkowatą miną. Seferyn stał przed nimi, przebrany w nową, błękitną szatę ze srebrnymi zapięciami. Przez swoją nieobecność zdążył też zrobić coś ze swoimi włosami, które były teraz ułożone wyjątkowo starannie.

- Mam nadzieję, że to nie to chciał nam pokazać. - Mruknęła pod nosem zniesmaczona Miranda, mając jednocześnie nadzieję, że nikt tego nie dosłyszał.

Fuerte weszła po cichu do Pokoju Wspólnego Krukonów, mając nadzieję, że nikogo już w nim nie zastanie. I rzeczywiście, pomieszczenie było puste, a jedynym źródłem światła i ciepła był ogień dogasający powoli w kominku. Dziewczyna podeszła do najbliższego stolika i postawiła na nim torbę, wypełnioną książkami. W tym samym czasie coś głośno skrzypnęło i stół poskładał się na podłogę, a opasły tom Transmutacji stopień V spadł Fuer na stopę, miażdżąc wszystkie palce.
- Ożesz kur... - wrzasnęła dziewczyna i bezgłośnie dokończyła resztę wyrazu.
Po chwili usłyszała, że ktoś zbiega ze schodów, które prowadziły do dormitoriów. Obróciła się powoli, masując sobie stopę i krzywiąc się z bólu i w progu zobaczyła Akkarina.
- Siemasz - rzuciła krótko i gdyby tak piekielnie nie bolała ją noga, pewnie wybuchnęła by śmiechem na widok miny chłopaka.
- Zdurniałaś? - jęknął, przecierając oczy. - Co tu się stało? Gdzie ty w ogóle byłaś?
Fuerte kiwnęła głową, żeby pomógł jej wstać.
- Nie wiesz, że najlepiej wiedza wchodzi do głowy jak siedzisz pod palemkami z butelką rumu pod pachą? - zapytała, opierając się na jego ramieniu. - Rozumiem, że się wszyscy strasznie stęskniliście.
- Wiadomo - odparł Ab, próbując powstrzymać się od ziewnięcia. - Szczerze mówiąc, trochę się wydarzyło przez cały ten czas.
- Tak? - Fuerte zmarszczyła brwi i patrzyła na Aba wyczekująco. - No to na co czekasz, opowiadaj!

Kiedy Gne weszła wczesnym rankiem do Pokoju Wspólnego, żeby zabrać swoje książki, zastała w nim dwoje śpiących w fotelach Krukonów. W jednym z nich rozpoznała Abhorsena. Towarzyszyła mu jakaś dziewczyna, której nie mogła rozpoznać, ponieważ jej twarz przysłonięta była potarganymi włosami.
Miranda zaśmiała się bezgłośnie, przypominając sobie sytuację, która miała wczoraj miejsce. Przeszła ostrożnie przez pokój aby zabrać swoją własność. Choć starała się nie hałasować, śpiąca dziewczyna musiała jakoś wyczuć jej obecność, ponieważ chwile później obudziła się. Wyglądała znajomo.
- Całe szczęście to nie była mugolska kurtyzana. - Pomyślała Gnebi wychodząc z Pokoju Wspólnego.

Chwilę później do pokoju wspólnego weszła Katerina - najwyraźniej jeszcze bardziej wściekła niż Ann. Rzuciła się na fotel, który zazwyczaj zajmowała, ciskając torbę i książki w kąt. Fuer popatrzyła na nią, a potem na Ann.

- Widzę, że wszyscy mają dzisiaj nerwowy dzień - mruknęła. W tym samym momencie Ab przeklął siarczyście, bo po raz kolejny przegrał partię eksplodującego durnia.

Seferyn podszedł do nich, odkładając zestaw różdżkarski bezpiecznie na stolik. Zaniepokoił go wygląd siostry - część włosów powyłaziła jej z warkocza i Kat właśnie nerwowo próbowała zapleść je z powrotem, a jej szmaragdowe oczy ciskały gromy.

- Co wam się stało? - zapytał obie dziewczyny.

- McMillan - odpowiedziały jednocześnie, choć Kat wcale nie wiedziała, że przyjaciółka jest zła z powodu tego samego Puchona.

- Ten kretyn znów się do mnie ślini - warknęła de Collotye. - A myślałam, że środki przeczyszczające po tym, jak dostałam tę durną różową walentynkową kartkę dały mu do zrozumienia, że nie życzę sobie jego żałosnych zalotów.

- Nie bój się, więcej tego nie zrobi. Oberwał - powiedziała van Morta.

- Co?! - najwyraźniej nie tylko Kat była wstrząśnięta, bo do jej głosu dołączył zdumiony okrzyk Akkarina. Sef spojrzał na Ann z podziwem - sam już dawno planował pokazać prefektowi Puchonów, gdzie jego miejsce, ale dziewczyna zrobiła to pierwsza.

- Słyszałam, jak się na niego wydzierasz w bibliotece, więc podeszłam, ale ciebie już nie było. Był za to ten idiota. Powiedział o dwa słowa za dużo i oberwał.

- Mam nadzieję, że mocno - wyszczerzył się Ab. - Koleś strasznie cwaniaczy.

- Na tyle mocno, że dostałam szlaban - skrzywiła się Ann.

- Wow, Ann, dzięki - Katerina wciąż była w szoku.

- McMillan to kretyn, zasłużył.

W tym momencie podszedł do nich biało-rudy kot Kateriny, Vlad, ale zamiast wskoczyć na kolana swojej właścicielki, podszedł do Akkarina i zaczął ocierać się o jego nogi. De Collotye wytrzeszczyła oczy - Vlad do tej pory cenił tylko jej towarzystwo, choć ostatnio zaczął też tolerować Ann. Ale Ab?!

- Co się dzieje z tym kotem? - mruknęła Kat, a van Morta posłała jej porozumiewawcze spojrzenie.