Dziewczynka z zapałkami
długo, długo szukała, co mogłaby podpalić.
Czy podpalić stóg siana? Siano łatwo się pali.
Niech głodują krowy, nie lubiła krów.
Czy podpalić ludziom dom?
Mały zwykły dom obcym ludziom, wszyscy ludzie obcy.
Czy podpalić las, tak wielki jak jej strach. Bała się od dawna, zawsze bała się.
Niech spłonie las, niech spłoną źli jego mieszkańcy.
Niech spłoną czworonogi, dwunogi, bezeznogi. Niech spłoną żuki i złote pszczoły.
Niech spłonie las, zły las.
Zły jak cały świat.

I wtedy podpaliła świat.
I spłonął świat.
I nie było świata, złego świata.
Policzyła zapałki,
co jeszcze spalić?
Czy spalić siebie?

(spalić)







*wegetarianka
*miłośniczka poezji

"Dorśli nie pamiętają,
jak to jest być dzieckiem.
Naprawdę nie pamiętają, wierz mi.
Zapomnieli o ile większy wydawał się wtedy świat.
Jak trudno było wdrapać się na krzesło.
I jak to było zawsze patrzeć do góry.
Zapomniel.
Już tego nie wiedzą.
Ty tez zapomnisz.
Czasami dorośli opowiadają,
jak to było pięknie być dzieckiem.
Nawet marzą o tym, by znów nim być.
Ale o czym marzyli będąc dziećmi?
Jak myślisz?
Sądzę, że marzyli o tym, by w końcu dorosnąć".

Koń jest bogiem,
Galop nałogiem,
kłus podstawą,
Skoki zabawą,
Upadek zwątpieniem,
Jazda pocieszeniem,
palcat pomocą,
Łydki całą mocą,
Ostrogi zbytkiem,
siodło nabytkiem,
Grzywa uchwytem,
Kask jeźdźca bytem.

-Czy pamiętasz, jak mówiłem, że ćwiczymy zaklęcia NIEWERBALNE, Potter?
-Tak.
-Tak, proszę pana.
-Nie ma potrzeby zwracania się do mnie per pan, profesorze.