***

Po zajęciach Katerina udała się do biblioteki, żeby w spokoju napisać wypracowanie na obronę przed czarną magią. Lubiła pisać, ale tym razem naprawdę cieszyła się na wypracowanie, bo obejmowało jej obszar zainteresowań - wampiry. Choć wymagano od nich ledwie pół rolki pergaminu, Kat miała już półtorej rolki i wcale nie zbliżała się do końca.

Usiadła przy wolnym stoliku przy oknie, odłożyła Echa Kaukazu na bok, wyciągnęła wypracowanie i pochyliła się nad nim, z koniuszkiem pióra między zębami.

- Hej, Katija - usłyszała po chwili, gdy ktoś przysiadł się do jej stolika. Nie musiała podnosić wzroku, żeby poznać przesłodzony ton Ernie'ego McMillana.

- Katerina - poprawiła go przez zęby. Tylko jej brat używał tej wersji jej imienia.

Ernie już zaglądał jej do wypracowania. Był zdecydowanie zbyt blisko, co nie tyle ją peszyło, co raczej odrzucało.

- Katerino - powiedział grzecznie. - Nie powinnaś pisać takich bzdur...wiesz, w sumie trochę się na tym znam - napuszył się chłopak.

- Słucham!? Czego nie powinnam robić!?

- Pisać takich...

- Bzdur?! McMillan, kretynie, jeżeli myślisz, że poderwiesz mnie, wytykając mi "bzdury" w moim wypracowaniu i zgrywając ważniaka, to grubo się mylisz! Jak masz zamiar okazywać wyższość, to rób to w obecności kogoś innego! Przeczytałam KILKADZIESIĄT książek na temat wampirów. Książek, o których istnieniu nie masz pojęcia, więc błagam cię, przymknij jadaczkę i znajdź sobie inny obiekt do testowania taniego podrywu!

Wybuch Kat, co oczywiste, sprawił, że pani Pince zjawiła się obok z prędkością światła. Wystarczyło jedno jej spojrzenie, żeby Katerina wiedziała, co chce powiedzieć bibliotekarka: WYNOCHA!

Dziewczyna zebrała swoje rzeczy, warknęła coś Ernie'emu na odchodne i wyszła, kierując się do pokoju wspólnego Krukonów.

***

Kat wyglądała jakby ktoś właśnie puścił z dymem jej domową bibliotekę. Jej nietęga mina sprawiła, że nawet Miranda przestała chichotać.
- Co jest? - spytała Ann patrząc z przerażeniem na koleżankę.
- Twój pamiętnik się znalazł. - Odpowiedziała Kat. - A właściwie to ktoś go znalazł, a z nami podzielił się jego częścią. - Mówiąc to wyciągnęła w stronę Ann wymiętoszoną kartkę papieru.
- Boże! To przecież z mojego pamiętnika!
- Wiemy, Ab rozpoznał Twoje pismo jak... - zaczęła Kat, ale przerwał jej wrzask Ann.
- Co ma do tego Ab? Skąd to masz, skąd ON to ma?!
- Daj jej skończyć, to może się dowiesz. - rzuciła Miranda udając obojętny ton i puszczając do Ann oko dla większego efektu.
Po wszystkim odeszła kilka kroków próbując okazać swoją wyższość, ale już po chwili stała najbliżej jak mogła, chłonąc każde słowo Kat.
- Sprawa wygląda słabo - wyjaśniała Krukonka. Ab znalazł to na korytarzu. Kartka wisiała na jednej z tablic ogłoszeń, ktoś musiał ją tam specjalnie przypiąć. Pewnie nie zwróciłby na nią uwagi, gdyby nie grupa Gryffonów, która płakała ze śmiechu, cytując coś o układających się w fale, lśniących włosach pachnących bzem, o nieprzeniknionym spojrzeniu na widok którego moje serce przyśpiesza swe bicie oraz o skórze tak jedwabistej jak... jedwab.

Ann słuchała tego z niedowierzaniem. Jej twarz zastygła w nieokreślonym grymasie, a z otwartych ust wydobywały się przypadkowe dźwięki, w których próżno byłoby szukać jakiegokolwiek sensu. Z otępienia wyrwał ją krzyk Pani Pince, która, jak wynikało z jej wrzasków, przyłapała właśnie jakąś parkę na mizdrzeniu się do siebie kilka działów dalej.
Ann otrząsnęła się i zaczęła chodzić wzdłuż regału z książkami.

- Kto do cholery mógł zrobić mi takie świństwo - spytała cicho, chowając twarz w dłoniach.
- Nie martw się. Znajdziemy tą świnię. - Odparła Kat, a w jej głosie dało się wyczuć determinację. - Mam tylko nadzieję, że to żaden Ślizgon. Te małpy są najgorsze.
- A może to ta Ślizgonka, na którą wpadłaś dzisiaj w Wielkiej Sali? - Zapytała Majka, o obecności, której już wszyscy zapomnieli. - Widziałam jak wysypały Ci się wszystkie książki i...
- Jasna cholera! - Przerwała jej Ann, ruszając w stronę wyjścia

Fuerte szła chwiejnym krokiem w stronę biblioteki, popijając co jakiś czas rum z piersiówki ukrytej w kieszeni płaszcza. Kiedy dotarła pod wejście, zobaczyła jak wychodzą z niej Penelope i Miranda.
- H-halo - powiedziała trochę zbyt głośno. - Pamiętniczek znaleziony?
- Nie, Ann pobiegła załatwić jakąś Ślizgonkę, podobno to ona go gwzidnęła - odparła Penelope. - Właśnie miałyśmy za nią iść.
- A, spoko - mruknęła Fuer i czknęła głośno. - Bo tak się składa, że znalazłam jedną kartkę. Ze mnie, to jest, kurna, detektyw - dodała po chwili i zaśmiała się pod nosem.
Miranda rzuciła krótkie spojrzenie Penelope i zapytała:
- Gdzie to znalazłaś?
- Ktoś przy-kleił tę kartkę na czole Zygfryda V, tego posągu przy wejściu na szóste piętro.
- Lepiej chodźmy, może znajdziemy jeszcze jakieś brakujące stronice - powiedziała Miranda. - Swoją drogą, Fuer, czy ty się zerwałaś z jakiejś meliny?
- E, nie. - Fuerte machnęła ręką, a na jej twarzy pojawił się głupi uśmiech. - Widzisz, Mirando, zapach rumu, to najpiękniejsze perfumy, jakimi mogłam się dziś spryskać.
- Ta, spryskać... - mruknęła Penelope i po chwili dodała: - Ruszmy się, musimy znaleźć ten pamiętnik!