Mam zaszczyt powitać Was w Pokoju Wspólnym Ravenclawu. Naszym symbolem jest orzeł, który wzbija się tam, gdzie inni nie mogą się wspiąć; kolorami naszego domu są niebieski i brąz, a nasz pokój wspólny znajduje się na szczycie wieży Ravenclawu, za drzwiami zaopatrzonymi w zaczarowaną kołatkę. Łukowe okna umieszczone na ścianach naszego okrągłego pokoju wspólnego, wyglądają na szkolne tereny: jezioro, Zakazany Las, Stadion Quidditcha oraz szklarnie.
Nie chcąc się chwalić, jest to dom, w którym mieszkają najmądrzejsi czarodzieje i czarownice. W przeciwieństwie do innych domów, które mają ukryte wejścia do pokoi wspólnych, my tego nie potrzebujemy.
Kolejną fajną rzeczą w Ravenclawie jest to, że nasi uczniowie są największymi indywidualistami - niektórych można nazwać nawet ekscentrykami. Ale geniusze są często poza myśleniem zwykłych ludzi i w odróżnieniu do niektórych domów, które moglibyśmy wymienić, uważamy, że masz prawo nosić co Ci się podoba, wierzyć w co chcesz i mówić to co czujesz. Nie odstraszamy ludzi, którzy grają na inną melodię, a wręcz przeciwnie, cenimy ich!

Ah, tak, naszym duchem domu jest Szara Dama. Reszta szkoły myśli, że ona nigdy nie mówi, ale rozmawia z Krukonami. Jest szczególnie pomocna, gdy się zgubisz lub czegoś szukasz.
Jestem pewien, że wszyscy będziecie mieli dobrą noc. Nasze dormitoria znajdują się w wieżyczkach przy głównej wieży; łóżka z baldachimami są przykryte błękitnymi narzutami z jedwabiu, a dźwięk świszczącego wiatru wokół okien jest bardzo relaksujący.

REGULAMIN
1. Żeby umieszczać tutaj swoje wpisy, musisz należeć do Ravenclawu.
2. Zanim zaczniesz pisać, pamiętaj, że Twoja postać musi pojawić się w temacie "Karty Postaci".
3. Twój wpis nie może być krótszy niż 5 linijek.
4. Zanim napiszesz swój post, koniecznie dokonaj rezerwacji! Przez to unikniemy nieporozumień. Maksymalny czas rezerwacji wątku wynosi godzinę.
5. Akcja twoich wpisów zamieszczanych tutaj może odbywać się tylko w: Pokoju Wspólnym, Dormitoriach, korytarzu przed wejściem do wieży. Nie opisuj tutaj lekcji, meczy Quidditcha, czy śniadania w Wielkiej Sali.

- O nie, znowu zaczyna - westchnęła znudzona Fuer.
- Jak ci się nie podoba, to idź do Davisa - warknął Ab.
- Ech, no poszłabym - odparła Krukonka i wyszczerzyła się do Ann. - Ale obawiam się, że jest tak samo beznadziejny w Eksplodującego Durnia, jak ty. A nie oszukujmy się, trzeba mieć do siebie jakiś szacunek.
Ann zachichotała, a Akkarin popatrzył na Fuerte z politowaniem.
- Nigdy nie zrozumiem dziewczyn - mruknął.
- Może kolejna partyjka na otarcie łez? - zaproponowała Fuertianiakis, rozsiadając się wygodnie w fotelu.
- To co, grałaś w tego quidditcha, czy nie? - Akkarin zwrócił się do Ann błagalnym tonem i całkowicie zignorował propozycję Fuer, która zaczęła śmiać się na cały Pokój Wspólny.

***

Po treningu i wizycie u Penelope w Skrzydle Szpitalnym część drużyny Krukonów udała się do pokoju wspólnego. Katerina opadła na jeden z foteli, zwijając się tak, jak tylko pozwalało jej na to miejsce. Była blada i nie wyglądała zbyt dobrze. Akkarin zajął fotel obok, a Andrea i Ann rozwaliły się na sofie.

- Kat, co ci jest? - zapytała Ann, wyraźnie zatroskana. Wszyscy jak jeden mąż spojrzeli na siostrę Seferyna.

- Nie wiem, chyba to ten brak snu - dziewczyna ziewnęła.

- Brak snu? Przecież chyba się kładziesz? - zdziwił się Ab.

- Kłaść to może i się kładę, ale mam kłopoty z zaśnięciem - mruknęła.

- Nie wiesz, dlaczego? - Ann powstrzymywała śmiech, Andrea przyglądała im się dziwnie, jakby te dwie łączyła jakaś tajemnica.

- Ann, spadaj! - Kat uśmiechnęła się złośliwie. - Chociaż nie, ty już i tak prawie spadłaś...z miotły na widok...

Coś z impetem trzasnęło w okno, aż wszyscy podskoczyli. Kilka Krukonek z pierwszego roku aż pisnęło. Kat spojrzała w stronę, z której dobiegł hałas, i nieco nieprzytomnie podeszła do parapetu, otworzyła okno i wpuściła do pokoju śnieżną sowę.

- To ta kretyńska sowa Sefa - mruknęła, pamiętając o wściekłym ataku zwierzęcia, ale odwiązała pergamin od nóżki Erviny, wróciła na swój fotel i rozwinęła rulonik. Ab stanął za nią i zerknął jej przez ramię, co w połączeniu z jej zmęczeniem sprawiło, że niemal zdrętwiała.

- No, nasza blondyna w końcu wraca! - powiedział i zebrani wybuchnęli śmiechem.

***

Było już późno, Kat drzemała zwinięta w fotelu z książką od zielarstwa zamiast poduszki, Andrea już dawno poszła do dormitorium, a Ann i Ab grali w eksplodującego durnia. Kolejna wygrana przez Akkarina partia, zakończona triumfalnym okrzykiem, wyrwała Katerinę ze snu. Przetarła oczy w chwili, gdy Ab mówił:

- Wolę grać z tobą, niż z Fuertianiakis.

- Tylko dlatego, że z nią przegrywasz, a ty nie potrafisz przegrywać - mruknęła złośliwie Ann.

Drzwi do pokoju wspólnego otwarły się i do pomieszczenia wszedł Seferyn. Katerina zerwała się na równe nogi. Nie mogła uwierzyć własnym oczom. Rzuciła się bratu na szyję, co wszystkich zdziwiło równie mocno, jak samego Sefa - przed jego wyjazdem byli przecież skłóceni.

- Katja, nu, chvatit! Ostav mnje! - Seferyn wyplątał się z ramion siostry.

- Zostaw i zostaw, jak zwykle! - dziewczyna przyjrzała mu się badawczo.- - Jesteś jeszcze bledszy niż zawsze, czy mi się wydaje?

- I masz białe włosy - włączył się Ab. - Coś ty robił, człowieku?!

Usiedli - Kat i Akkarin na swoich fotelach, a Seferyn koło Ann, która była wyraźnie zainteresowana bratem koleżanki. Chłopak zaczął opowiadać o tym, co robił na Kaukazie.

- Tylko książka!? I tyle ci to zajęło? - Akkarin był wyraźnie wstrząśnięty, Ann słuchała całą sobą, a Katerina znów zasnęła, jakby było jej za dużo wrażeń jak na jeden dzień...