Nie wiem w sumie, co mam napisać o samej książce, bo już to pisałam z tysiąc razy w komentarzach rozsianych po stronie, więc chyba sobie daruję. Daruję sobie też dlatego, że książkę czytałam ponad pół roku temu (chyba) i nie była na tyle zachwycająca, żeby zapaść mi w pamięć na tak długi czas. Moim zdaniem była o niebo lepsza od "Wołania Kukułki", na której wynudziłam się o wiele bardziej. W "Jedwabniku" postaci wydawały mi się bardziej wyraziste i, moim zdaniem, i tak działo się więcej niż w pierwszym tomie. Aczkolwiek nie jestem w stanie wskazać konkretów, bo "Kukułkę" w ogóle czytałam jakoś dawno. Druga część nie była ani najgorszą, ani najlepszą książką jaką czytałam i nie spodziewam się czegoś oszałamiającego po trzecim tomie.



Nie wiem, dla mnie na kilometr widać, że Robin i ten jej narzeczony, to jakaś totalna porażka. Dziewczyna poszła do pracy, w końcu zajmuje się czymś, co ją naprawdę wciągnęło, a Matthew się piekli, bo do tej pory wracała do domu o regularnych godzinach i mogła robić to, co on sobie wymyślił. A jak zaczęła poświęcać więcej czasu na coś innego niż on i jego rodzina, to szlag go trafia. No rzeczywiście, biedny. Faktycznie, Robin nie powinna go okłamywać (to było chyba coś z tym wypadkiem na autostradzie?), ale jakoś nie jest mi go specjalnie szkoda.

Co do reszty to na wszystko mam jedno wytłumaczenie - Rowling nigdy nie będzie mistrzynią tego gatunku. Nie napisała książki tragicznej, moim zdaniem, nawet niezłą, ale nie jest to szczególnie dobra książka, ani tym bardziej arcydzieło. Może to jest kwestia oczekiwań, bo ja od Rowling arcydzieł nie oczekuję, "Harry Potter" też nim, według mnie, nie był, więc seria o Cormoranie jest dla mnie zwyczajnie do przyjęcia i skoro już zaczęłam czytać, to dotrwam do tego siódmego tomu.

No bo wiadomo, że chodzi o to, żeby gdzieś na końcu spiknąć Strike'a z Robin. Może i to jest nieżyciowe, ale to nie zmienia faktu, że dla mnie Matthew od samego początku był strasznym burakiem. Poza tym, skoro Robin go okłamywała, to widocznie miała powód - nikt ot tak sobie nie ukrywa rzeczy, które nawet nie są w żaden sposób złe. Moim zdaniem, zdawała sobie sprawę, że Matthew się wścieknie na wieść o czymkolwiek, co jest związane z jej nową pracą i jej szefem. Od razu widać, że ten facet chce jej układać życie, że on wie najlepiej jaką pracę powinna wykonywać i on się najlepiej zna na ludziach i wie, że Strike to buc. Tylko dlatego, że Cormoran jest nieco gburowaty i nie jest duszą towarzystwa.

Skończyłam wczoraj czytać Żniwa zła. Obiecałam, że podzielę się wrażeniami, więc jestem i się dzielę.

Moim zdaniem trzeci tom jest najgorszym z serii. Zaczyna mnie zastanawiać, czy Rowling w ogóle wie, że pisze powieść kryminalną, czy po prostu najważniejszy jest tu Strike, traktowany trochę jak Harry, któremu przez siedem książek przytrafiały się rozmaite przygody. Książka jako kryminał jest słaba. Nie dlatego, że intryga i cała zagadka są źle skonstruowane, bo do tego nie mam jakichś wielkich zastrzeżeń, chociaż nie trudno jest się domyślić, kto jest złoczyńcą. Problem w tym,
Całą serię zapewne przeczytam do końca, ale na "Żniwach" się zawiodłam.