-lavender- napisał(a):

Poza tym w FF cały czas są krótkie zdania, dosłownie po kilka słów.

-lavender- napisał(a):
Wątpie, by dziecko a nawet nastolatek w ogóle nie przejmowało się losem swoich rodzicielów.

Krótkie zdania obrazują myśli bohaterki, które są bolesnym wspomnieniem z przeszłości.

W tekście jest mowa o tym, że bohaterka, z powodu szkoły nie miała czasu dla rodziny.

Także w dzisiejszych czasach relacje nastolatków z rodzicami bywają chłodne, a młodzież oddala się od swoich rodziców. Często przecież słyszy się o młodych ludziach uciekających z domu.

-lavender- napisał(a):

. Owszem, w tych czasach słyszy się o uciekających dzieciach, ale w XIX wieku był zupełnie inny model rodziny, nie było tak rozwiniętej technologii...

Gdzie ja Cię atakuję? Emilko, wyluzuj

Owszem, ale zamierzone powtórzenie, a to zdecydowanie takie nie jest

Okay, trenuje. Ale, jeśli coś mi nie wychodzi, to raczej tego nie udostępniam, no nie? Jeśli monciakund uważa, że nie umie, np. malować pejzaży, to się szkoli, ale nie wystawia ich na sprzedaż, no nie?

Kto tu kogo atakuje Gdzie ja Tobie napisałam, że pieniądze są najważniejsze? Nie czytaj między wierszami, ja o tym nie pisałam.

Zdecyduj się, kobieto

Nigdy nie powinniśmy porównywać czegoś do rzeczy gorszych, bo prawie zawsze się takowa znajdzie.

I proszę, nie zarzucajmy sobie "atakowania", to tylko zabawa I ja naprawdę nikogo nie zamierzam obrażać.

Rozumiem, że dla bohaterki był to smutny i trudny temat, ale żeby ani razu nie odwiedzić cmentarza z córką? Żeby nie wspomnieć Milly o swoim ojcu? Choć raz nie wspomnieć, jak się nazywał i że był dla Kat bardzo ważny? Trochę dziwne.

Właśnie to, że nigdy tego nie robiły, jest trochę dziwne. Tak jak w kreskówkach, gdy zły na końcu przeprasza, wylewa morze łez i wszyscy mu wybaczają, bo się nawrócił, a potem staje się dobrą postacią, wszyscy go lubią i dzieciaki się cieszą. Właśnie dlatego nigdy nie lubiłam oglądać bajek z moją siostrą, do czego niestety byłam zmuszana...

Nawet nie chce mi się tu wklejać przykładów, bo za dużo miejsca by to zajęło.

Książkę mogła przecież widzieć dużo wcześniej, ale po prostu nie zauważyła karteczki. Ona wcale nie leżała już tak bardzo na widoku, nie?

Wtedy zauważam kartkę wystającą z książki leżącej na biurku.

Powtórzenie to pełnoprawny środek poetycki

A jak Emilka coś rekomenduje to jest dobre

Jak bawiłam się z nimi w czarodziejskich dyskotekach, a on w tym czasie powoli umierał.

Leżał nieruchomo pośród rządków niebieskich niezapominajek. W zimnej ręce trzymał białą różę

Shanti Black napisał(a):

Przykład? Proszę: list. Umierający ojciec pisze list do córki. Chowa go do książki, która leży na widoku, bo leży na biurku. Nawet nie jest na regale. Ona leży. I co? Bohaterka znajduje ją po kilku latach? Szczerze wątpię. Naciągane i to bardzo. Chyba, że byłaby ślepa i nie miała okularów.

Hermiona523 napisał(a):

Druga rzecz, która aż razi w oczy. Córka głównej bohaterki skończyła Hogwart, więc była pełnoletnia, a mimo to wzięła matkę za rękę jak mała dziewczynka. Osoby w takim wieku wstydziłyby się raczej zrobić coś takiego.

Anton napisał(a):

To jest typowe ROMANSIDŁO, dziecię gatunku, na który składają się same beznadziejne powieści, które, przynajmniej jak dla mnie, nie mają sensu, pokazują kobiety jako bezmyślne istoty zawładnięte pragnieniami o mężczyznach.

Natka Potter napisał(a):

Miniaturki nigdy wcześniej nie czytałam, ani nawet na nią nie spojrzałam. Nic dziwnego, bo ani tytuł, ani opis nie zachęcają to przeczytania, nie masz takiego uczucia "O! To musi być ekstra!"

Skoro już musiałam, to przeczytałam. I miałam dobre wrażenie, iż ten tekst jest przeciętny, a nawet gorzej. Znalazłam literówki, a czy według Was, w jakimkolwiek tekście, ten uważacie za świetny, powinny pojawiać się błędy? No właśnie, nie.

Shanti Black napisał(a):


Jak wspomniała lavender, zdania są krótkie. To jest dobry zabieg przy wydarzeniach dynamicznych, jak ucieczka, czy inna wojna. Ale nie tutaj. Tutaj ten zabieg pozwala sądzić, że autorka nie umiała połączyć zdań spójnikiem. Opisy uczuć też kuleją. A właśnie w narracji pierwszoosobowej powinno ich być multum. Mamy tutaj tylko suche fakty. Ojciec umiera a córka tęskni. I tyle.

Shanti Black napisał(a):

Tego nie jestem w stanie sobie wyobrazić. Tatuś poszedł do ogrodu, zerwał różę i zmarł z kwiatem w rękach żeby było bardziej dramatycznie i łzawo. Po prostu epicki koniec człowieka z rakiem.

Poza tym, dlaczego trzymają się za ręce, co jest wielkim objawem zaufania i miłości, skoro Kat nie mówi Milly wszystkiego? Skoro ukrywa przed nią fakt, czemu wzywa ojca po nocach, czemu nie pozwala jej wchodzić do pokoju dziadka? I ukrywa przed nią fakt, dlaczego co roku ryczy, siedząc w kwiatkach? Brak logiki mnie boli.

na razie tyle z mojej strony.

Majka11 napisał(a):
Możesz mi wytłumaczyć co ma technologia do relacji między dziećmi, a rodzicam, bo według mnie nic?

Majka11 napisał(a):
A do samego tekstu: taki rodzaj ff nie musi się on każdemu podobać, podobnie jak czarny humor, amerykańskie komedie, czy biolchemiczne żarty (Jak przeklina Skłodowska? Kurde mol.),to po prostu to się lubi, albo nie, ale nie powinno się hejtować tego tekstu, bo według mnie i innych ludzi lubiących tego typu utwory jest napisany dobrze i nastrojowo.