Daję taki tytuł, bo może jest bardziej chwytliwy, a poza tym nie umiem tego dobrze ubrać w słowa. ;P

Bill, Charlie, Percy, Fred, George, Ron = 6
Ginny = 1

Do czego dążę? Siedmioro rodzeństwa, przy czym aż sześć osób to mężczyźni... Wiem, że książki HP to nie są jakieś psychologiczne rozważania, w sumie mało tu jakichś głębokich przemyśleń, ale tak na zdrowy rozsądek - jak mogła czuć się Ginny wśród takiej ilości facetów, będąc jednocześnie najmłodszą z rodziny? Mała dama wśród brudnych skarpetek, męskiego stylu życia, innych zainteresowań, słownictwa, usposobienia... W sumie jakim cudem ona nie ma jakiejś spaczonej psychiki (mogę przesadzać)?

Nie wiem, czy dostatecznie jasno wyraziłam, o co mi chodzi. Ale akurat mam wśród znajomych rodzinę, która spodziewa się piątego dziecka, a ma już cztery córki. Wszyscy pisali "oby teraz był syn", na co matka od razu, że chłopiec by sfiksował na górze lalek i kucyków Pony.

Co o tym sądzicie?

Mnie się wydaje, że wszystko zależy i tak od rodziców i tego jak traktują swoje dzieci. A w przypadku Ginny trudno nie zauważyć, że na nią, w jakiś sposób, wychowywanie się wśród sześciu braci wpłynęło. Ginny mnie się zawsze jawiła trochę jako chłopczyca i to nie z powodu posiadania tylu braci. Wiem, że mówimy tu o nastoletnich dziewczynach, ale w przypadku takiej Lavender czy Parvati Rowling tę ich "dziewczyńskość" (jezu, nie ma takiego słowa) przedstawiła jakoś wyraźniej. Podczas gdy Ginny biegała po korytarzu i rzucała jakieś upiorgacki. Myślę, że to, że była jedyną dziewczyną wśród sześciu chłopców na pewno ją w jakiś sposób zahartowało, nadało jej bardziej męskiego, pragmatycznego podejścia do wielu spraw. Przez to właśnie nie dawała sobie nigdy w kaszę dmuchać i była odważna. No a to, że wychowywanie się w domu pełnym facetów nie spaczyło jej psychiki, to chyba wyłącznie zasługa Artura i Molly, którzy jej po prostu pozwolili być sobą i nie dawali odczuć tego, że skoro ma sześciu braci, to musi się dostosować.