Spotkałam się z różnymi opiniami na temat KF. Według niektórych owa część jest nudna i nie da się przeczytać rozdziału bez ziewnięcia. A jak wy podchodzicie do Kamienia Filozoficznego? Nie mówię o sentymencie a samej przyjemności z lektury. Omijacie niektóre kwestie, przerzucacie szybko kartki?

Bo wtedy wierzyłam w nieomylność Tiary i wiedziałam, że z jakiegoś powody musiał trafić do Gryffindoru, a nie Kluseczek


Dokładnie! Według mnie, Tiara ma jakąś nadprzyrodzoną siłę, dzięki której może mieć wgląd to każdej osoby. Ale nie tylko w czasie teraźniejszym.

Spotkałam się z różnymi opiniami na temat KF. Według niektórych owa część jest nudna i nie da się przeczytać rozdziału bez ziewnięcia. A jak wy podchodzicie do Kamienia Filozoficznego? Nie mówię o sentymencie a samej przyjemności z lektury. Omijacie niektóre kwestie, przerzucacie szybko kartki?

Zresztą po przeczytaniu ileś razy całej sagi już naprawdę nie zwraca się uwagi na fabułę, bo ją się doskonale zna. Bardziej chce się wejść po prostu do tego świata jeszcze raz, poczuć po raz kolejny tę magię, a jej najwięcej jest właśnie w Kamieniu. W każdej kolejnej części te "zwyczajne" aspekty są strasznie spłycone

Chociaż trzeba przyznać, że jak się czyta po raz kolejny to samo, aż się żałuje znajomości fabuły. Chciałabym zapomnieć wszystkiego i przeczytać HP od nowa

Aneta02 napisał(a):

A że tak spytam: co czuliście, gdy czytaliście pierwszy rozdział Kamienia Filozoficznego? Ja byłam trochę zawiedziona. Ileż można czytać o głupim Vernonie pracującym w fabryce świdrów. Rozumiem, że te wszystkie postacie w "dziwnych strojach" i mówiące o upadku ciemności miały wprowadzić nas w nastrój, ale u mnie niestety tak nie było

A że tak spytam: co czuliście, gdy czytaliście pierwszy rozdział Kamienia Filozoficznego? Ja byłam trochę zawiedziona. Ileż można czytać o głupim Vernonie pracującym w fabryce świdrów. Rozumiem, że te wszystkie postacie w "dziwnych strojach" i mówiące o upadku ciemności miały wprowadzić nas w nastrój, ale u mnie niestety tak nie było

I powiem szczerze, że w późniejszych częściach brakowało mi mugolskiego klimatu. To był fajny kontrast c:

Losiek kiedyś dosadnie stwierdził, że "bez Hermiony, to Harry i Ron dawno by gryźli ziemię"

Chciałabym poznać wersję, w której Draco i Harry zostają przyjaciółmi

Wiem, że mieli Hermę, no ale w takiej sytuacji Dumbledore i jego zgraja nie przemyśleli chyba tego, że tworzą tor przeszkód, który może przejść dwunastolatek z odrobiną farta.

Dlaczego więc tak wolno skapnął się, że zatrudnił niechcący dwóch czarodziejów na stanowisko nauczyciela Obrony Przed Czarną Magią?

A jak wy podchodzicie do Kamienia Filozoficznego? Nie mówię o sentymencie a samej przyjemności z lektury. Omijacie niektóre kwestie, przerzucacie szybko kartki?

Ludzie, stop! Jakie manipulacje? Przecież tiara to jeden z najznamienitszych (z całym szacunkiem) przedmiotów magicznych. Na prawdę uważacie, że 11-latkowie manipulowali potężnym, ośmielę się rzec, artefaktem? Sorki, ale dla mnie to już jest absurd.

Ale jest ona tak mądra, że nie dość, że pozna zakamarki duszy każdego czarodzieja, to zadba także o jego przyszłość.