Szczerze mówiąc, jako dziecko w ogóle nie zwróciłam na to uwagi. Nie wiem czy to dobrze o mnie świadczy . Teraz jednak, kiedy zwróciłaś na to uwagę, myślę, że faktycznie jego reakcja była co najmniej dziwna. Pierwszy tom był na tyle krótki, że Rowling faktycznie mogła dopisać kilka stron o tym, że Harry jednak przeżył traumę. Nie chodzi nawet o to, żeby po Quirellu rozpaczał, w końcu gość użyczył ciała Voldemortowi i chciał go sprzątnąć, no ale jakieś koszmary, lęki nie byłyby chyba niczym dziwnym. Ten wątek faktycznie był położony na całej linii.

Faktycznie, Harry już przez pierwsze jedenaście lat swojego życia przeszedł dużo, a właściwie zachowywał się jak każde dziecko, a później nastolatek. Nie był bardziej wycofany niż po prostu nieśmiałe czy mniej pewne siebie dzieciaki, nie przechodził właściwie żadnych traum poza paroma koszmarami. A już w pierwszym tomie, spotkanie chłopaka wychowywanego przez Mugoli z Puszkiem, padnięcie ofiarą Quirella, który próbował go zrzucić z miotły podczas meczu Quidditcha, szlaban w Zakazanym Lesie, czy wreszcie spotkanie z Voldemortem. Tyle zdarzeń, a on był później zupełnie obojętny, prawie jak jakiś psychopata.