Katerina, Seferyn i Ab z niedowierzaniem przyglądali się poczynaniom Ulki i Penelope.

- Co im ostatnio odbiło? To chyba te ferie - mruknęła Katerina do chłopaków. Sef wzruszył ramionami, a Akkarin znów odpalił papierosa. Obaj wpatrzyli się w miejsce na jeziorze, gdzie zniknęła Puchonka z Krukonką.

Katerina odrzuciła warkocz na plecy, zebrała trochę śniegu i ulepiła z niego kulkę. Chwilę później śnieżka wylądowała na potylicy Akkarina. Chłopak podskoczył, a papieros wypadł mu z ręki, gdy część śniegu dostała się za jego kołnierz. Kat i Seferyn wybuchnęli śmiechem.

- I czego się cieszysz? - kolejna śnieżka Kat dosięgnęła twarzy brata. Teraz to Ab zaczął śmiać się z kolegi.

- Dostaniesz za to, panno de Collotye - Ab rzucił jej groźne spojrzenie.

- Ha, już to widzę, Abhorsen. Najpierw będziesz musiał mnie złapać!

Kat rzuciła się do ucieczki - na wszelki wypadek nie w stronę, gdzie stał Seferyn. Jej brat starł już śnieg z twarzy, a końcówki jego włosów zaczęły zabarwiać się na czerwono. Ten to nie potrafi się bawić, pomyślała. Jeden z pocisków Akkarina świsnął jej koło ucha i rozbił się o pień wielkiego dębu. Katerina odwróciła się, pokazała mu język i zaśmiała się głośno.

- Pudło, panie Abhorsen! Jeśli będziesz tak grał w meczu przeciwko Puchonom, to... - dziewczyna nie dokończyła, gdy kolejna śnieżka trafiła ją w twarz.

- To wygramy - zarechotał Akkarin, patrząc jak de Collotye wypluwa śnieg.

Katerina ulepiła kolejną kulkę i udała, że zamierza się na Seferyna, który omal nie stracił równowagi, tak się śmiał. Szła w jego stronę, a gdy dostatecznie zbliżyła się do nic niepodejrzewającego Abhorsena, rozpłaszczyła mu śnieżkę na twarzy.

- Dwa do jednego! - wykorzystując jego zdziwienie, podstawiła mu nogę i z triumfalnym uśmiechem patrzyła, jak kolega upada w zaspę. - Hm, chyba już trzy!

Fuerte widziała z daleka sylwetki koleżanek z Ravenclawu, ale nie miała siły dłużej biec. Gwizdnęła więc głośno, a Ann i Kat zatrzymały się w połowie drogi do chatki Hagrida i zaczekały na Fuertianakis.
- Co tak długo? - zapytała podejrzliwie Ann.
- Nienawidzę... biegać... - wydyszała Fuer i schyliła się, opierając ręce na kolanach. - Co z tym Irytkiem?
- Nie ma go - powiedziała krótko Pen. - Chyba nikt nie spodziewał się, że będzie sobie fruwał nad polaną.
Ann zrobiła minę, odwróciła się w stronę Zakazanego Lasu i krzyknęła:
- Hej, tam jest Hagrid! Na pewno widział gdzieś Irytka!