- No nic, Ab - zaczęła Fuerte. - Musisz zrozumieć, że Ślizgoni uznają tylko nierówną walkę...
- Chyba kpisz! - warknęła Mason.
- ...i to taką, w której oni mają przewagę - dokończyła Krukonka uśmiechając się kpiąco.
Ślizgonki były coraz bardziej wściekłe. Nie spodziewały się chyba takiego obrotu sprawy.
- Ty mała, wredna szumowino, gdybyś tu nie przylazła, wszystko byłoby skończone!
Fuerte i Akkarin przewrócili oczami. Jacy ci Ślizgoni nerwowi...
- Co tu się wyrabia? - Głos Hagrida był już na tyle wyraźny, że cała czwórka musiała zrezygnować z miotania w siebie zaklęciami.
- Zjeżdżaj stąd - warknęła w jego stronę Angelina Johnson. - Zajmij się lepiej tymi swoimi sklątkami, czy innym ohydztwem. Chyba od tego jesteś, nie?
Hagrid wybałuszył na nią oczy, a Fuerte zacisnęła mocniej dłoń na swojej różdżce.
- Zamknij się - rzucił do Ślizgonki przez zaciśnięte zęby Akkarin. - Nie masz prawa...
- Och, nie mam? - zakpiła Johnson. - Doprawdy? A co on może mi zrobić?
Hagrid stał zdezorientowany między czwórką uczniów, którzy mieli zamiar, co najmniej, wydłubać sobie nawzajem oczy.
- Szlaban w Zakazanym Lesie. Jutro o 23 - zagrzmiał nagle, jak gdyby wyrywając się z transu.
Fuerte z Akkarinem zawyli z uciechy, podczas gdy dwie Ślizgonki o mało nie eksplodowały z nerwów.
- Cała czwórka - dodał po chwili gajowy Hogwartu. - Nie widziałem szystkiego, a chiba nikt tu nie jest bez winy.
Teraz to Lily Mason i Angelina Johnson zaśmiały się głośno, na widok min dwójki Krukonów.
- Świetnie, teraz w ciemności na pewno będziesz musiał się przyznać, skąd znasz czarno magiczne zaklęcia - powiedziała z satysfakcją Mason.

Kiedy Fuerte z Abem szli pięć minut później do zamku, dziewczyna była wściekła.
- Jak mogłeś mi nie powiedzieć, że znalazłeś tę cholerną książkę? - warknęła do Akkarina.
- Miałaś się dowiedzieć wszystkiego na spotkaniu - mruknął chłopak.
- Tak, na spotkaniu, na które nie możemy dotrzeć od tygodnia.
Fuerte miała serdecznie dość. Nienawidziła pakować się w kłopoty, a najbliższe dni i tygodnie zapowiadały się nieciekawie. Jeżeli którakolwiek sprawa wyjdzie na jaw, to mają przerąbane.
- Wiesz o tym, że musimy uważać - zwróciła się do Akkarina. - Zwłaszcza teraz, gdy mamy szpiegować Snape'a.
- Wiem - odparł posępnie Ab. - One nic mu nie powiedzą, nie mogą, bo wtedy i one będą miały przechlapane.
- Jestem umówiona z Potterem, wszystko póki co idzie w dobrym kierunku, ale musimy być ostrożni. Nie możemy sobie pozwolić na żadne błędy, jasne?
- Umówiona z Potterem? - Ab zmarszczył czoło.
- Peleryna niewidka, haki na Snape'a, mówi ci to coś? - zapytała Fuerte.
- Dobra, ty też niczego nie schrzań.
- Mój urok osobisty działa bez zarzutu - odparła Fuerte, kiedy stanęli przed wejściem do zamku.
- Szkoda, że nie zadziałał na Hagrida.
Krukonka posłała mu mordercze spojrzenie i weszła do środka. Nagle zatrzymała się na korytarzu i pacnęła się dłonią w czoło.
- Cholera, zapomniałam o Ulce!

Xeri wyszła z sowiarni z Mimozą w ramionach. Jej pupilka wciąż miała na sobie znamię czarów Patryka Szarca i Barry'ego. Dziewczyna przemierzała Błonia rozglądając się na Jessicą, która obiecała jej towarzyszyć w wyprawie do Hagrida.
- Hej! - usłyszała za plecami. Odwróciła się na pięcie i przewróciła oczami na widok pewnego Ślizgona, który zasłonił jej pole widzenia.
- No cześć - powiedziała do Jasia. - Dawno cię nie widziałam...
- Ach, no wiesz, miałem nawał nauki - wykręcał się. Xeri westchnęła teatralnie, ale nie drążyła tematu, bo w duchu cieszyła się, że znów z nią rozmawia. - Idziesz do Hagrida, tak? Z... z tą sową? - wskazał na Mimozę. Pokiwała głową.
- Muszę jeszcze tylko znaleźć Jessy, bo obiecała, że ze mną pójdzie.
- Widziałem Jessicę przy jeziorze jak karmiła kaczki.

Całą trójką doszli do chatki gajowego i Barry zapukał do drzwi. Hagrid otworzył, rozejrzał się i spojrzał w dół. Gdy zidentyfikował twarze uczniów, jego wzrok przyciągnął ptak, który trzymała Ślizgonka.
- Cholibka, co się stało? - zapytał, drapiąc się po głowie.
- To jest moja sowa - wyjaśniła Xer. - Padła ofiarą zaklęcia Pa... - zawahała się - pewnego ucznia... Przyszłam prosić o pomoc - dodała posyłając błagalne spojrzenie w kierunku pół-olbrzyma.
- No, nistety ja wam ni pomogę. Moim zajęciem jest opieka nad magicznymi stworzeniami i ich leczenie, ale nie odczarowywanie. - Spojrzał na grupkę przepraszającym wzrokiem. Pokiwali głowami i odeszli w stronę zamku. Xeri będzie musiała pójść do McGonagall z prośbą o odczarowanie jej sowy...