UWAGA! Opowiadanie jest skopiowane z mojego profilu na FanFiction.net

***

W rĂŞku trzymaÂł swĂłj kufer, powiĂŞkszony zaklĂŞciem. ByÂł strasznie ciĂŞÂżki, ale na pewno nie ciĂŞÂższy niÂż to, co nosiÂł w sobie jego wÂłaÂściciel. CiemnowÂłosy chÂłopak o posturze w sam raz na stanowisko szukajÂącego w druÂżynie Quiddicha. Zielone oczy spoglÂądaÂły zza okrÂągÂłych okularĂłw na ten dom. Dom, z ktĂłrym wiÂązaÂło siĂŞ tyle wspomnieĂą. Dom, ktĂłry opuÂściÂł w poÂśpiechu, nawet nie wiedzÂąc dokÂładnie kiedy. Teraz do niego wracaÂł. Po tych wszystkich wydarzeniach wracaÂł do niego jako dorosÂły, dojrzaÂły mĂŞÂżczyzna, ogÂłoszony zwyciĂŞzcÂą. ChociaÂż wcale nie czuÂł siĂŞ wygrany. Nie czuÂł siĂŞ nawet dorosÂły. Niemal caÂłe dzieciĂąstwo minĂŞÂło mu na toczeniu tej bezsensownej wojny. Zbyt duÂżo ÂżyĂŚ uleciaÂło, zbyt wiele istnieĂą ucierpiaÂło, by mĂłc nazwaĂŚ to, co siĂŞ staÂło tryumfem.

Sam nie wiedzia³, dlaczego tak sta³, wpatruj¹c siê w stare ceg³y i powybijane okna. Wspomina³. Nadal wspomina³ przesz³oœÌ. Cz³owieka, który zostawi³ mu ten dom jako znak, ¿e pomimo braku pokrewieùstwa krwi byli rodzin¹. Powoli otworzy³ niemi³osiernie skrzypi¹c¹, star¹ furtkê, z uwielbieniem ws³uchuj¹c siê w ten irytuj¹cy dŸwiêk. Wydawa³o mu siê, ¿e przedmiot po prostu próbowa³ podzieliÌ z nim rozpacz. Uœmiechn¹³ siê blado do w³asnych myœli i przekroczy³ j¹ niepewnym krokiem. Tak samo jak wtedy, gdy robi³ to po raz pierwszy. Tylko ¿e wtedy by³ z nim Moody, by³a Tonks, a gdzieœ za drzwiami budynku czeka³ na niego jego ojciec chrzestny. No i oczywiœcie Weasleyowie. Teraz nie by³o ju¿ ani dwóch dzielnych Aurorów, ani niewinnego uciekiniera Azkabanu. Zginêli przez niego. Wojna poch³onê³a wiele niepotrzebnych ofiar. A on czu³ siê boleœnie zwi¹zany z ka¿d¹ ze œmierci. Nie potrafi³ wyraziÌ swojego ¿alu. Ka¿de s³owo wydawa³o mu siê zbyt ma³e, niewystarczaj¹ce.

W koùcu z wahaniem wcisn¹³ klamkê frontowych drzwi. Ust¹pi³y niemal natychmiast. Wchodz¹c do œrodka, czarodziej poczu³ jakiœ dziwny zapach, którego nie potrafi³ dok³adnie zidentyfikowaÌ. Na pod³odze pe³no by³o brudu, strzêpków papierów, a nawet tapet ze œcian. Obrazy wisz¹ce na œcianach mia³y przeciête p³ótna i nic nie wskazywa³o na to, ¿eby ich dotychczasowi mieszkaùcy mieli zamiar kiedykolwiek do nich wróciÌ. Czeka³o go du¿o pracy, ale nie ba³ siê tego. Chcia³ na nowo w³o¿yÌ w to miejsce serce. Chcia³, ¿eby by³o tak jak wtedy na pi¹tym roku. Wszyscy Weasleyowie zgromadzeni przy stole, których œmiech roznosi³ siê echem po ca³ym domu. Hermiona pomagaj¹ca pani Weasley w kuchni, pomimo braku umiejêtnoœci gotowania. Kingsley, Moody, Tonks, Lupin i inni cz³onkowie Zakonu Feniksa odwiedzaj¹cy ich nawet poza terminami zebraù. Wiecznie narzekaj¹cy Stworek, usi³uj¹cy ratowaÌ stare pami¹tki rodzinne Blacków. No i on. Syriusz. Uwiêziony w tym miejscu dla w³asnego dobra. Osoba, której móg³ siê zwierzyÌ, która doskonale go rozumia³a. Chcia³, ¿eby zamieszkali razem, jak tylko wszystko siê wyjaœni. Kiedy tylko siê skoùczy. Czêsto o tym rozmawiali. A potem zdarzy³o siê to. I straci³ go na zawsze. Sta³ siê powodem œmierci kolejnego cz³onka swojej rodziny. Chcia³ to teraz odbudowaÌ, ale wiedzia³, ¿e nigdy nie bêdzie tak jak dawniej. Wœród rudych czupryn zabraknie tej jednej, najweselszej. Nigdy ju¿ nie zbierze siê Zakon Feniksa. Nie w pe³nym sk³adzie. W progu natomiast nie stanie Syriusz z lampk¹ wina w rêce. Stworek zamieszka w Hogwarcie. Ju¿ teraz pomaga w przygotowaniach do nastêpnego roku. To w sumie dobry skrzat, tylko przyzwyczajony do jednej rodziny, której linia zosta³a ju¿ dawno przerwana.

Rozmyœlaj¹c o tym wszystkim kroczy³ powoli zdemolowanym korytarzem. Œmiercio¿ercy nie zwracali uwagi na to, jakiego ba³aganu narobili, ile cennych rzeczy zniszczyli, przeszukuj¹c dom. Teraz to by³a prawie ruina. Wiedzia³ jednak, ¿e potrzeba tylko czasu. Czasu i pracy. I by³ gotów poœwiêciÌ go tak du¿o, jak tylko bêdzie trzeba. Postawi³ kufer w doœÌ sporym salonie. Trzeba bêdzie przeprowadziÌ gruntowny remont. Zamierza³ siê za to zabraÌ najszybciej, jak tylko siê da. Najlepiej od razu.

***

MijaÂły dni, tygodnie, miesiÂące... Przez czas pracy opuszczaÂł dom przy Grimmuald Place tylko po jakieÂś zakupy i inne sprawunki. PisaÂł rĂłwnieÂż listy do Rona i Hermiony. KaÂżde z nich byÂło zajĂŞte czymÂś innym. Ron pomagaÂł rodzicom w pracach nad NorÂą, Hermiona szukaÂła swoich rodzicĂłw, Âżeby przywrĂłciĂŚ im pamiĂŞĂŚ.

Pewnego z ostatnich ciepÂłych wieczorĂłw ciemnowÂłosa dziewczyna postanowiÂła odwiedziĂŚ przyjaciela. ZajrzaÂła wczeÂśniej do Rona pytajÂąc, czy nie chciaÂłby wybraĂŚ siĂŞ do Harry'ego razem z niÂą. Ten jednak stanowczo odmĂłwiÂł.

- Mamy tutaj jeszcze masê pracy, dziewczyno. Sam do niego pójdê, jak znajdê czas - powiedzia³. Stoj¹ca za nim Ginny tylko wzruszy³a ramionami. Sama widzia³a Pottera tylko kilka razy na Pok¹tnej lub na ulicy Londynu i za ka¿dym razem nie koùczy³o siê to zbyt dobrze, z czego oczywiœcie nie omieszka³a siê zwierzyÌ pannie Wiem-To-Wszystko. T¹ nieco mêczy³a ca³a ta sytuacja. Wojna zbli¿y³a do siebie wiele osób. A jeszcze wiêcej rozdzieli³a. Mo¿liwe, ¿e podczas ca³ego tego zamieszania pope³nili kilka b³êdów. Pospieszyli siê. Po prostu chcieli mieÌ obok siebie kogoœ bliskiego, a Ron zdawa³ siê byÌ dla niej naprawdê kimœ wspania³ym. Tak samo jak Ginny dla Harry'ego. Mo¿e i by³o to przejœciowe, nie mniej szkoda, ¿e nie mog¹ siê dogadaÌ.

Pojawi³a siê przed drzwiami domu przy Grimmuald Place dok³adnie o godzinie 16:00. Musia³a po raz drugi sprawdziÌ, czy aby na pewno nie pomyli³a adresu. Wszystko by³o wyremontowane. Nowa furtka, odmalowany p³ot, idealnie skoszony trawnik z drzewem, rzucaj¹cym cieù na wysypan¹ ¿wirem dró¿kê, prowadz¹c¹ do nowych, dêbowych drzwi. Mo¿na by³o zauwa¿yÌ, ¿e wstawiono nowe okna, w których od œrodka wisia³y firany w barwach Gryffindoru. Uœmiechnê³a siê delikatnie pod nosem. No tak, a czego innego mog³a siê spodziewaÌ. Chwyci³a mocniej butelkê i pokona³a odleg³oœÌ dziel¹c¹ j¹ od budynku. Po chwili wahania wcisnê³a dzwonek, który do z³udzenia przypomina³ jej hogwardzki dzwon rozpoczynaj¹cy i koùcz¹cy lekcje. Tak, ten dŸwiêk budzi³ w niej tyle wspomnieù...

Zanim jednak zd¹¿y³a na powrót siê zamyœliÌ, drzwi otworzy³ jej ch³opak o rozczochranych, ciemnych w³osach, ubrany w luŸn¹, odrobinê pogniecion¹ koszulê, jeansy i widocznie stare trampki. W pierwszym momencie stan¹³ jak wryty, ale po chwili uœmiechn¹³ siê szeroko.

- Hermiono! Co za niespodzianka! - powiedziaÂł i uÂściskaÂł jÂą mocno, a ona ucaÂłowaÂła go delikatnie w policzek.

- CzeœÌ. No wiem. Pisa³eœ ostatnio, ¿e skoùczy³eœ remont i uzna³am, ¿e trzeba to jakoœ uczciÌ - odpar³a i wyci¹gnê³a w jego stronê trzymane w rêce wino. Harry przyj¹³ prezent i wpuœci³ j¹ do œrodka, zamykaj¹c za ni¹ drzwi. Gdy tylko przekroczy³a próg stanê³a jak wryta. Korytarz mia³ szare œciany, z wymalowanym na nich z³otym wzorem ga³¹zek drzewa wiœniowego z drobnymi kwiatuszkami. Po obu stronach wisia³y zdjêcia znanych im poleg³ych w II Bitwie o Hogwart. Cedric, Colin, Moody, Tonks, Lupin, Fred, Syriusz, Dumbledore, Zgredek, rodzice, a nawet Snape. Pod ka¿dym z nich widnia³ herb domu, do którego dana osoba przynale¿a³a w Hogwarcie i krótka notka o œmierci i tym, co Harry'ego z ni¹ ³¹czy³o. Dziewczyna dotknê³a delikatnie wzorku, patrz¹c z podziwem na otoczenie.

- Rany... Sam to zrobi³eœ? - spyta³a. Jej przyjaciel skin¹³ g³ow¹, wyraŸnie z siebie zadowolony.

- Nie potrafiÂłem inaczej. To takie miejsce ku czci ich pamiĂŞci. ÂŻebym nie zapomniaÂł - powiedziaÂł. SpojrzaÂła na niego z uznaniem. Zawsze wiedziaÂła, Âże jest niezwykÂłym czarodziejem. OdwaÂżnym i uczciwym, a takÂże wyjÂątkowo silnym psychicznie czÂłowiekiem. Nie spodziewaÂłaby siĂŞ jednak takiego kroku.

- Jest wspania³e - przyzna³a, na co Harry uœmiechn¹³ siê tylko przelotnie.

- Nie miaÂłem miejsca na zdjĂŞcia wszystkich polegÂłych. Na koĂącu korytarza wisi lista z nazwiskami, ktĂłrÂą sam przepisaÂłem. Dla pamiĂŞci.

Odruchowo poÂłoÂżyÂła mu rĂŞkĂŞ na ramieniu. ÂŻeby wiedziaÂł, Âże nie jest sam. Dopiero po dÂłuÂższej chwili ruszyli dalej.

- MoÂże zaparzĂŞ ci herbaty? - spytaÂł, kierujÂąc siĂŞ w stronĂŞ kuchni. Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.

- Dobra, ale zaraz potem wszystko mi pokaÂżesz - powiedziaÂła. Harry zaÂśmiaÂł siĂŞ wesoÂło.

- Zgoda.

Weszli do kuchni. Tutaj równie¿ wiele siê zmieni³o. Urz¹dzona by³a w elegancki, na pierwszy rzut oka nieco staroœwiecki sposób. Œciany mia³y kolor skórki ciemnej pomaraùczy. Poœrodku sta³ doœÌ spory, jasny stó³ z szeœcioma krzes³ami do kompletu. Pozosta³e meble równie¿ wykonane by³y z jasnego drewna. Niektóre mia³y oszklone drzwiczki, przez które widaÌ by³o now¹, eleganck¹ zastawê. Do tego oczywiœcie zlewozmywak, nowiutka lodówka, kuchenka i piekarnik. Wszystko lœni³o czystoœci¹, a¿ dziw bra³, ¿e mieszka tu samotny facet. I to w dodatku czarodziej!

- O rany... - wydusi³a tylko. Harry zaœmia³ siê cicho i postawi³ na stole talerzyk z ciasteczkami. No tak, zawsze gotów na ka¿d¹ okolicznoœÌ.

- Daj spokĂłj. W spokoju zostawiÂłem tylko dwa pomieszczenia. Jedno z drzewem genealogicznym BlackĂłw. Stawiam tam tylko co jakiÂś czas bukiet kwiatĂłw. Tak dla czystej zasady. MoÂże i wyparli siĂŞ Syriusza, ale byli jego rodzinÂą. W pewnym sensie.

- A drugie pomieszczenie? - spytaÂła. Jej przyjaciel nieco spochmurniaÂł.

- Pokój Syriusza. Nie potrafi³bym w nim nic zmieniÌ. Tylko trochê posprz¹ta³em - wyjaœni³. Hermiona obesz³a dziel¹cy ich stó³ i po³o¿y³a mu obie d³onie na ramionach.

- Rozumiem, Harry. Chcesz zatrzymaÌ chocia¿ jak¹œ jego cz¹stkê - odgad³a. Ciemnow³osy uœmiechn¹³ siê s³abo, patrz¹c na ni¹ uwa¿nie.

- Jak ty mnie dobrze znasz - powiedziaÂł. Dziewczyna wzruszyÂła ramionami, unoszÂąc minimalnie kÂąciki ust.

- Wiem. Oboje dobrze siê znamy - odpar³a. Ch³opak obj¹³ j¹ delikatnie w pasie i przycisn¹³ do siebie. Po prostu ¿eby poczuÌ, ¿e jest blisko.

- CieszĂŞ siĂŞ, Âże tu jesteÂś, Hermiono. ÂŻe poznaliÂśmy siĂŞ wtedy w pierwszej klasie.

- Ja teÂż, Harry.

Stali tak przez kilka minut, dopĂłki woda w czajniku nie zaczĂŞÂła siĂŞ gotowaĂŚ, oznajmiajÂąc to gÂłoÂśnym, przeciÂągÂłym gwizdem. Na ten dÂźwiĂŞk odsunĂŞli siĂŞ od siebie niemal natychmiast. Potter zalaÂł kubki wrzÂątkiem i zamieszaÂł.

- A co tam u ciebie i Rona? - spytaÂł, Âżeby przerwaĂŚ ciszĂŞ, ktĂłra normalnie nigdy by im nie przeszkadzaÂła, ale tym razem wydaÂła siĂŞ dziwnie inna. Jakby ktoÂś przyÂłapaÂł ich na czymÂś niegrzecznym.

- Wiesz... trochê... inaczej - odpar³a. Harry spojrza³ na ni¹ zaskoczony. Po raz pierwszy jego przyjació³ka nie mia³a pojêcia, co powiedzieÌ. No proszê.

- To znaczy? - Postawi³ kubki na stole i zaj¹³ jedno z krzese³. Hermiona usiad³a obok niego, wzdychaj¹c.

- Nie wiem. Nie dogadujemy siê. Bojê siê, ¿e przez tê ca³¹ wojnê podjêliœmy jedn¹ z najgorszych decyzji w naszym ¿yciu - wyzna³a. Harry parskn¹³ wymuszonym, ponurym œmiechem.

- Wiem, co czujesz. Ze mnÂą i Ginny jest tak samo. A w kaÂżdym razie podobnie.

Opowiedzia³ jej o ich ostatnim spotkaniu na Pok¹tnej, podczas którego porz¹dnie pok³ócili siê o... o ich zwi¹zek. O to, czy on w ogóle ma jakikolwiek sens. W sumie to nawet nie by³ pewien, czy nadal s¹ razem, czy ju¿ raczej nie. Hermiona przyzna³a, ¿e Ginny ju¿ mówi³a jej o ca³ej sytuacji i okaza³o siê, ¿e dziwnym trafem wszystko, co do niego czu³a od lat, jakby zaczê³o znikaÌ. Polubi³a go, bo by³ bohaterem, wybraùcem. Kimœ, o kim mówi³y legendy. Podziwia³a go. A kiedy zobaczy³a, ¿e wszystko siê koùczy, a on, pomimo ¿e wreszcie odwzajemni³ jej uczucia, jest jakiœ... inny, sama nie wiedzia³a co robiÌ. Nie potrafi³a zaakceptowaÌ tego, ¿e on nie potrafi³ zachowywaÌ siê jak inni faceci w jego wieku. Potrafi³ byÌ podejrzliwy, nawet w stosunku do poznanych wczeœniej osób. Wszystko dok³adnie bada³ i nadal uwielbia³ ÌwiczyÌ, trenowaÌ, byleby tylko nie wyjœÌ z wprawy. Chcia³ nadal trenowaÌ m³odych, ¿eby zawsze byli w pogotowiu, ale ona uwa¿a³a, ¿e to ju¿ niepotrzebne. W koùcu wojna siê skoùczy³a. Wygrali.

Hermiona opowiedzia³a mu te¿ o tym, ¿e jej stosunki z Ronem nagle znów wróci³y do punktu wyjœcia, czyli ci¹g³ych k³ótni, sprzeczek. Nie mogli siê po prostu dogadaÌ. Pewnie rzeczywiœcie pope³nili powa¿ny b³¹d, próbuj¹c wmówiÌ sobie, ¿e chêÌ bliskoœci, któr¹ odczuwali, to prawdziwa mi³oœÌ.

W koùcu skoùczyli piÌ herbatê i Harry oprowadzi³ j¹ po domu. Zaczêli od salonu, który urz¹dzony by³ niemal identycznie, jak Pokój Wspólny Gryffindoru. Doda³ tylko jedno mugolskie udogodnienie - telewizor. Jakoœ wyj¹tkowo go do niego ci¹gnê³o. Odremontowane schody ju¿ nie skrzypia³y, a porêcze by³y mocne i solidne. Œciany klatki schodowej i pó³piêter mia³y kolor ciemnoz³oty, przypominaj¹cy nieco jasny br¹z. Wprowadzi³ j¹ do wszystkich pokoi (a by³o ich doœÌ sporo) i ka¿dy by³ urz¹dzony niemal identycznie. Jasne œciany, kilka trochê ciemniejszych mebli, ³ó¿ko z poœciel¹ w kolorach wszystkich domów w Hogwarcie. Na firanach królowa³y barwy Gryfonów w jaœniejszym lub ciemniejszym odcieniu. Pokaza³ jej nawet swój pokój, umiejscowiony na pierwszym piêtrze. Patrz¹c na niego, nie by³o w¹tpliwoœci, do jakiego domu nale¿a³. Tylko gdzieniegdzie mo¿na by³o natkn¹Ì siê na barwy Ravenclawu, Slytherinu b¹dŸ Hufflepuffu. Na meblach sta³y zdjêcia i inne pami¹tki. Na magicznych fotografiach widzia³a wszystkich Weashley'ów, rodziców Harry'ego, a nawet sam¹ siebie. Niedaleko ustawionego w pobli¿u okna ³ó¿ka sta³o biurko zawalone ró¿nymi wydaniami Proroka Codziennego, listami i kilkoma drobiazgami. W nogach ³ó¿ka sta³ jego kufer z Hogwartu, a na pod³odze le¿a³ miêkki dywan w ciemno¿ó³tym kolorze.

Na koniec zaprowadzi³ j¹ przez tylne drzwi do ogrodu (o którym istnieniu nikt nie mia³ zielonego pojêcia, dopóki Harry nie odkry³ tego wyjœcia). Tutaj przyda³o siê na coœ ¿ycie w domu Dursley'ów i pielêgnowanie ogrodu ciotki Petunii. Ziemiê przy ogrodzeniu ozdabia³y ró¿nokolorowe kwiaty ró¿nych gatunków. Ró¿owe, czerwone, niebieskie, bia³e, a nawet pomaraùczowe ró¿e, fioletowe i ¿ó³te bratki, kilka s³oneczników, goŸdzików, lilii oraz kilka krzaczków z porzeczkami, czarnymi i czerwonymi. Równo skoszona trawa prezentowa³a siê zdrowo i elegancko, a doœÌ blisko domu sta³ stó³ z dwiema ³awkami po obu jego stronach i dwoma krzes³ami na koùcach. Trochê dalej sta³a ³awka ogrodowa typu huœtawki. Dalej, nieco schowany w razie deszczu, sta³ doœÌ spory, zamykany grill. Najbardziej jednak zdziwi³o dziewczynê to, ¿e pomimo wszystkich wprowadzonych zmian dom nadal mia³ ten swój charakter, który oboje pamiêtali z momentu, w którym przybyli do niego po raz pierwszy. Przysiedli na bujanej ³awce, rozkoszuj¹c siê najprawdopodobniej ostatnim ciep³ym wieczorem.

- A tak w ogĂłle to co u twoich rodzicĂłw? - spytaÂł ni stÂąd ni zowÂąd. Hermiona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.

- JesteÂśmy na dobrej drodze. JuÂż niedÂługo zwrĂłcĂŞ im pamiĂŞĂŚ - powiedziaÂła. Harry uniĂłsÂł minimalnie kÂąciki ust.

- Cieszê siê - przyzna³. - No i... nie mia³em okazji ci podziêkowaÌ. Naprawdê wiele poœwiêci³aœ, ¿eby ze mn¹ pójœÌ na poszukiwanie horkruksów, mimo, ¿e wcale nie musia³aœ. Dziêkujê.

Czarownica chwyciÂła delikatnie jego rĂŞkĂŞ, jakby to byÂła najnormalniejsza rzecz na Âświecie, po czym spojrzaÂła mu prosto w oczy.

- Nie masz za co, Harry. Ka¿dy na moim miejscu zrobi³by to samo. Poza tym... nawet gdybym nie posz³a z tob¹ nie mog³abym prowadziÌ normalnego ¿ycia. Sam chyba wiesz, dlaczego - przypomnia³a mu. Ch³opak skin¹³ g³ow¹.

- Wiem. Ale to nie zmienia faktu, Âże nie musiaÂłaÂś.

- No dobra, nie musiaÂłam. Ale zrobiÂłam to i nie ÂżaÂłujĂŞ.

Po tych s³owach tak po prostu siê w niego wtuli³a. I siedzieli tak, rozmawiaj¹c, œmiej¹c siê i ¿artuj¹c jak za dawnych czasów. Szczerze i od serca. Nawet nie zauwa¿yli, ¿e zrobi³o siê póŸno, nie zwrócili uwagi na zmêczenie. Zasnêli na ³awce, przytuleni do siebie, z uœmiechami na twarzach. Jakby nie by³o w tym nic dziwnego. Nie mieli przed sob¹ ¿adnych tajemnic ani ograniczeù, których trzymali siê przy swoich partnerach.

Obudzili siê doœÌ póŸnym rankiem, nieco zesztywniali i obolali. Poœmiali siê chwilê, zaskoczeni miejscem, w którym zmorzy³ ich sen, po czym poszli do kuchni. Oczywiœcie to Harry zabra³ siê za przygotowywanie œniadania, chocia¿ Hermiona pomaga³a, jak tylko potrafi³a. Ustawi³a sztuÌce, talerzyki, pó³miski i kubki z kaw¹ na stole, a czarodziej usma¿y³ im jajecznicê na boczku. Coœ, co wyj¹tkowo czêsto robi³ w domu wujostwa. O dziwo nawet przy œniadaniu nie zabrak³o im tematów do rozmów. Kiedy skoùczyli razem posprz¹tali i usiedli na kanapie w salonie z kubkami kawy w rêkach.

- Wiesz, ¿e chyba powinnam ju¿ pójœÌ? - spyta³a. Harry wzruszy³ ramionami.

- Masz jakieÂś waÂżne sprawy do zaÂłatwienia?

Dziewczyna zamyÂśliÂła siĂŞ.

- Nie, w sumie nie. Ale nie chcĂŞ ci siĂŞ narzucaĂŚ...

- Daj spokój - przerwa³ jej przyjaciel, machaj¹c lekcewa¿¹co rêk¹. - Jak mo¿esz mi siê narzucaÌ? Jesteœ moj¹ przyjació³k¹, mo¿esz tu siedzieÌ jak d³ugo tylko chcesz. A poza tym wiesz, jak mi siê tu czasami nudzi?

Czarownica zaÂśmiaÂła siĂŞ.

- Oj, domyÂślam siĂŞ. DziĂŞki.

- Nie ma za co.

W tym samym momencie w domu rozleg³ siê dzwonek do drzwi, który ponownie przypomnia³ jej hogwardzki dzwon lekcyjny. Harry zerkn¹³ na zegarek. Prawie po³udnie. Uniós³ minimalnie brwi.

- Ciekawe kto to - powiedziaÂł i ruszyÂł do drzwi. Hermiona z czystej ciekawoÂści poszÂła za nim.

- Niespodzianka! - rozlegÂł siĂŞ okrzyk, gdy tylko mÂłody Potter otworzyÂł drzwi. Oboje uÂśmiechnĂŞli siĂŞ szeroko na widok licznej rodziny z rudymi czuprynami stojÂącymi za progiem.

- O rany, jak miÂło was zobaczyĂŚ! - powiedziaÂł Harry ze Âśmiechem, pozwalajÂąc siĂŞ wyÂściskaĂŚ pani Weasley, ktĂłra znĂłw powiedziaÂła coÂś o tym, Âże Harry jest stanowczo za chudy.

- Ciebie rĂłwnieÂż, kochaneczku, ciebie rĂłwnieÂż! - krzyknĂŞÂła przy tym wesoÂło. PrzywitaÂł siĂŞ ze wszystkimi, caÂłujÂąc Ginny w policzek.

- O, Hermiono! Co ty tu robisz? Nie mia³aœ przyjœÌ do Harry'ego wczoraj? - spyta³ Ron, patrz¹c na swoj¹ dziewczynê. Ta wzruszy³a ramionami.

- By³am wczoraj, ale zagadaliœmy siê do póŸna i spa³am tutaj, w jednym z pokoi - odpar³a Hermiona. Ron jednak nadal mierzy³ j¹ uwa¿nym spojrzeniem. Nie by³o w tym ani krzty tego uczucia, co wczeœniej. W sumie pomiêdzy Harrym i Ginny równie¿ nieco przygas³o.

Czeka³a go kolejna oprowadzka po domu. I tym razem posypa³o siê wiele pochwa³ pod jego adresem. Wszystkim podoba³ siê g³ównie korytarz wejœciowy. Pani Weasley a¿ siê pop³aka³a, widz¹c na œcianie zdjêcie swojego syna. Na koniec wynieœli na zewn¹trz jeszcze kilka krzese³ i urz¹dzili sobie obiadowego grilla. By³o du¿o œmiechu, ¿artów i rozmów na ró¿norakie tematy. W pewnym momencie Harry wszed³ do domu po kolejny zapas kie³basek i us³ysza³ krzyk Hermiony. Nie, ¿eby by³ wœcibski, ale odruchowo siê napi¹³ i nadstawi³ uszu.

- Dobra! Skoro tak to widzisz, to rzeczywiÂście nie ma sensu ci tÂłumaczyĂŚ, Âże miĂŞdzy mnÂą a Harrym nic nie byÂło! Nic siĂŞ nie wydarzyÂło! - krzyczaÂła.

- Daj spokĂłj, widzĂŞ, jak na siebie patrzycie! - tym razem to byÂł Ron. Harry uniĂłsÂł brwi. CzyÂżby on sÂądziÂł, Âże on i Hermiona... co?!

- Wiesz co? IdÂź ty sobie zbadaĂŚ wzrok! Mam dosyĂŚ tej twojej ciÂągÂłej zazdroÂści! To koniec!

Po tych sÂłowach usÂłyszaÂł gÂłoÂśny tupot i trzask zamykanych drzwi frontowych. Przez chwilĂŞ staÂł tak bez ruchu, po czym powoli ruszyÂł w kierunku kuchni, gdzie zobaczyÂł swojego przyjaciela, stojÂącego przy stole. Jego uszy przypominaÂły dwa plasterki dojrzaÂłych pomidorĂłw.

- Ron? Co jest? - spytaÂł, jakby nie sÂłyszaÂł caÂłego zajÂścia. Jego przyjaciel spojrzaÂł na niego gniewnie.

- Co jest? Co jest? Przyznaj siĂŞ, Âże ty i Hermiona...

- Ron! - przerwa³ mu, zanim ten zd¹¿y³by powiedzieÌ cokolwiek wiêcej. - Jesteœmy przyjació³mi. S¹dzisz, ¿e zrobi³bym ci coœ takiego?

Te sÂłowa nieco go uspokoiÂły, ale nadal wyglÂądaÂł na wÂściekÂłego.

- Mo¿e nie. Nie teraz. Ale przyznaj, ¿e was do siebie ci¹gnie. Chcecie tego, ale Ginny i ja was powstrzymujemy. Jak d³ugo zamierzasz jeszcze ok³amywaÌ moj¹ siostrê, Harry? UdawaÌ, ¿e coœ was ³¹czy, skoro wasz zwi¹zek jest tak¹ sam¹ pomy³k¹, jak mój i Hermiony?

Harry przez chwilê nic nie mówi³, nie mog¹c dobraÌ odpowiednich s³ów.

- Nie ci¹gnie nas do siebie, Ron. Jesteœmy tylko przyjació³mi.

Rudzielec prychn¹³ pogardliwie.

- Ta, jasne. Tak wam siĂŞ wydaje. Ale to widaĂŚ. WidaĂŚ, Âże jesteÂście zakochani po uszy. Wiesz, Âże kiedy jeszcze chodziliÂśmy do Hogwartu robiono zakÂłady o to, kiedy oficjalnie zostaniecie parÂą?

Harry'ego wmurowaÂło. NaprawdĂŞ? NaprawdĂŞ to tak wyglÂądaÂło? No nieÂźle. Tego siĂŞ nie spodziewaÂł. Nigdy nie myÂślaÂł o Hermionie w ten sposĂłb, chociaÂż musiaÂł przyznaĂŚ, Âże bardzo mu na niej zaleÂżaÂło. LubiÂł z niÂą rozmawiaĂŚ, spĂŞdzaĂŚ z niÂą czas. Ale to chyba jeszcze nie znaczy, Âże muszÂą byĂŚ parÂą? Ron patrzyÂł na niego jeszcze przez chwilĂŞ, po czym wyszedÂł z kuchni, zostawiajÂąc w niej Harry'ego sam na sam ze swoimi przemyÂśleniami. Czy to moÂżliwe, Âże on i Hermiona mogliby?... Nie. To znaczy, do tej pory naturalne byÂło dla nich to, Âże siĂŞ przytulili, Âże czasami trzymali siĂŞ za rĂŞce i tym podobne.

- Harry.

A¿ podskoczy³, kiedy poczu³ czyj¹œ d³où na ramieniu. Odwróci³ siê i stan¹³ twarz¹ w twarz z Ginny.

- O, hej. No tak, kieÂłbaski - powiedziaÂł, nagle przypominajÂąc sobie, po co tak wÂłaÂściwie przyszedÂł do kuchni. Ginny uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.

- SÂłyszaÂłam twojÂą rozmowĂŞ z Ronem. Znaczy, urywek, ale zawsze - przyznaÂła. Harry pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.

- Nie waÂżne. Nie myÂśl o tym. Przejdzie mu - zbagatelizowaÂł sprawĂŞ, jednak ona powtĂłrzyÂła jego gest, nadal siĂŞ uÂśmiechajÂąc.

- Nie, Harry. On ma racjê. Mo¿e rzeczywiœcie pope³niliœmy b³¹d.

Potter odwrĂłciÂł siĂŞ zaskoczony.

- O czym ty mĂłwisz? - spytaÂł. Panna Weasley uniosÂła brew.

- Och, daj spokój. Oboje wiemy, ¿e to, co miêdzy nami by³o, ju¿ wygas³o. Mo¿e lepiej, ¿ebyœmy skoùczyli to teraz, ni¿ niepotrzebnie siê ranili i póŸniej rozstali siê w gniewie. Wolê, ¿ebyœmy zostali przyjació³mi.

Harry patrzyÂł na niÂą przez chwilĂŞ w zdumieniu. Czy ona wÂłaÂśnie z nim zerwaÂła?

- JesteÂś tego pewna, Ginny? Wszystko moÂże siĂŞ jeszcze naprawiĂŚ...

- Nie. Tak bĂŞdzie lepiej.

Oboje siê uœmiechnêli, mo¿e nawet po trochu z ulg¹. To wszystko naprawdê wczeœniej ich mêczy³o. Czas odpocz¹Ì. Podeszli do siebie i uœcisnêli siê, jak przyjaciele, po czym Ginny ruszy³a do wyjœcia z kuchni.

- Ach, no i jeszcze jedno. Ty i Hermiona naprawdĂŞ do siebie pasujecie - mrugnĂŞÂła do niego porozumiewawczo. - I nie zapomnij tych kieÂłbasek!

Uœmiechn¹³ siê sam do siebie, wyj¹³ z lodówki paczkê kie³basek i ruszy³ w kierunku ogrodu.

***

Przypadek? Nie s¹dzê. Dok³adnie szeœÌ lat póŸniej wszyscy znów spotkali siê w domu przy Grimmuald Place 12 z okazji trzecich urodzin ma³ej Lily Potter - córki Harry'ego i Hermiony. Zjechali siê wszyscy Weasley'owie - Molly i Artur, Ron ze swoj¹ narzeczon¹, Emm¹, któr¹ pozna³ dwa lata po zerwaniu z Hermion¹ w sklepie, który prowadzi³ razem z Georgem, Ginny ze swoim mê¿em, Henrym, kapitanem dru¿yny Quiddicha, do której nale¿a³a jako œcigaj¹ca i w dodatku spodziewali siê razem dziecka. Przyjecha³ te¿ wiecznie samotny Charlie, George ze swoj¹ ¿on¹ i dwójk¹ dzieci, Percy, jak zwykle zbyt zabiegany, ¿eby oœwiadczyÌ siê swojej dziewczynie - Felicity, która pracowa³a w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Zjawili siê równie¿ rodzice Hermiony, którzy, pomimo i¿ przypomnieli sobie, kim s¹ i ¿e maj¹ córkê, nadal uczyli siê j¹ poznawaÌ i pracowali nad wspólnymi wspomnieniami. Hermiona czêsto zabiera³a ich w miejsca, w których razem byli i pomaga³a im odbudowaÌ tamt¹ relacjê. Wszystko by³o na dobrej drodze. Byli jedn¹ wielk¹ rodzin¹. Harry i Hermiona wspólnie uznali, ¿e Ron i Ginny powinni byÌ rodzicami chrzestnymi Lily, z czego wszyscy byli wyj¹tkowo zadowoleni.

Historia mo¿e i nie zakoùczy³a siê tak, jak wszyscy s¹dzili, ¿e siê skoùczy. Wojna by³a b³êdem i b³êdy zasia³a w ich sercach i poczynaniach. Niektóre uda³o im siê naprawiÌ, inne zostawi³y œlady. Zdarza siê, ¿e czasami przypominaj¹ sobie we œnie tamte wydarzenia, a wtedy nie mog¹ zasn¹Ì. Harry ma na to swój sposób. Zaszywa siê w pokoju swojego ojca chrzestnego i tam po prostu próbuje zapomnieÌ, przepraszaj¹c i dziêkuj¹c tym, którzy oddali ¿ycie za to "zwyciêstwo". On znalaz³ swój dom. Swoje miejsce. I szczerze ¿yczy³ tego samego innym, którzy prze¿yli. ¯eby potrafili siê po tym pozbieraÌ.

KONIEC

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.