Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

W ciÂągu kolejnych dni Hermiona wielokrotnie prĂłbowaÂła wyÂśledziĂŚ, co profesor Hughes szukaÂł w lochach zamku. Wydarzenie, ktĂłrego byÂła Âświadkiem podczas swojego nocnego patrolu parĂŞ dni temu, nie dawaÂło jej spokoju. JuÂż kilka razy powstrzymywaÂła chĂŞĂŚ, by nie udaĂŚ siĂŞ do sowiarni i nie napisaĂŚ o tym dziwnym i podejrzanym wydarzeniu Ronowi i Harry'emu. Nie chciaÂła jednak straszyĂŚ ich za wczeÂśnie. ByĂŚ moÂże miaÂła zbyt bujnÂą wyobraÂźniĂŞ i jej siĂŞ to tylko wydawaÂło? MoÂże profesor Hughes rzeczywiÂście nie szukaÂł miejsca, gdzie zostaÂł pochowany Voldemort, a zajmowaÂł siĂŞ tam zupeÂłnie czymÂś innym?

Hermiona nie poinformowaÂła do tej pory o tym wydarzeniu nikogo. ObiecaÂła sobie, Âże gdy tylko jeszcze raz natknie siĂŞ na Hughesa w lochach, natychmiast poinformuje o tym chÂłopakĂłw. Niestety, jak do tej pory trzy kolejne dni nie przyniosÂły spodziewanego rezultatu. Hermiona byÂła juÂż bliska pogodzenia siĂŞ z myÂślÂą, Âże to wszystko byÂło tylko wytworem jej wyobraÂźni, gdy postanowiÂła poinformowaĂŚ o tym wszystkim przynajmniej Harry'ego. UwaÂżaÂła, Âże Harry potrafiÂł podchodziĂŚ do tych spraw z odrobinÂą wiĂŞkszego dystansu niÂż Ron.

W s³oneczny i pogodny pi¹tek, z samego rana, gdy jej przyjació³ki jeszcze smacznie spa³y w ³ó¿kach, ubra³a siê pospiesznie i staraj¹c siê nikogo nie obudziÌ, wysz³a z dormitorium i uda³a siê do sowiarni. Na razie, z wyj¹tkiem Harry'ego, nie chcia³a nikomu innemu mówiÌ o swoich podejrzeniach. W drodze do sowiarni nie spotka³a nikogo, co zawdziêcza³a doœÌ wczesnej porze. Nim zaczê³a wybieraÌ jedn¹ z wolnych sów, przystanê³a przy jednym z okien, wyjê³a przygotowany list i przeczyta³a go raz jeszcze.

Drogi Harry,

PiszĂŞ do Ciebie w tajemnicy przed Ronem, poniewaÂż chciaÂłam siĂŞ z TobÂą podzieliĂŚ pewnym wydarzeniem, ktĂłrego byÂłam niedawno Âświadkiem, a ktĂłre od tamtej pory nie daje mi spokoju. Zwracam siĂŞ z tym do Ciebie, poniewaÂż jestem ciekawa Twojej opinii, a takÂże liczĂŞ na to, Âże podejdziesz do tej sprawy duÂżo bardziej obiektywnie niÂż Ron.

TuÂż po rozpoczĂŞciu roku szkolnego, podczas mojego pierwszego wieczornego patrolu, natknĂŞÂłam siĂŞ w lochach na dziwnie zachowujÂącego siĂŞ profesora Hughesa. SprawiaÂł wraÂżenie, jakby czegoÂś tam szukaÂł. OstukiwaÂł mury, a przy tym wyglÂądaÂł na takiego, ktĂłry nie chciaÂł, by go na tym przyÂłapano. ByĂŚ moÂże mam bujnÂą wyobraÂźniĂŞ, ale najgorsze jest to, Âże byÂło to w pobliÂżu… tego miejsca.

Wiem, ¿e profesor Hughes jest by³ym aurorem i nie zas³uguje na moj¹ podejrzliwoœÌ oraz ¿e praktycznie nie powinien wiedzieÌ, kto zosta³ tam pochowany, ale jego zachowanie wydawa³o mi siê bardzo dziwne. ByÌ mo¿e to zbieg okolicznoœci, ale uwa¿am, ¿e powinniœmy przyjrzeÌ siê tej sprawie bli¿ej, mimo ¿e do tej pory sytuacja siê nie powtórzy³a.

Co o tym sÂądzisz? Przesadzam, czy rzeczywiÂście Twoim zdaniem rĂłwnieÂż zachowanie profesora wydaje siĂŞ podejrzane?

Nie ukrywam, Âże bardzo brakuje mi w tym momencie Twojej Mapy HuncwotĂłw, a takÂże peleryny–niewidki. MĂłgÂłbyÂś mi je na jakiÂś czas poÂżyczyĂŚ? ByÂłoby wtedy proÂściej poobserwowaĂŚ Hughesa na co dzieĂą.

Mam nadziejĂŞ, Âże u Ciebie wszystko w porzÂądku i jesteÂś zadowolony z pierwszych tygodni w pracy.

Czekam z niecierpliwoÂściÂą na TwojÂą odpowiedÂź.

ÂŚciskam mocno,

Hermiona

P.S. Na razie nie mĂłwiÂłam o tej sprawie nikomu, rĂłwnieÂż Ginny. ByĂŚ moÂże niepotrzebnie siĂŞ tym tak przejmujĂŞ, jak uwaÂżasz?

Hermiona przeczyta³a list ponownie i zadowolona, ¿e wreszcie mog³a komuœ zwierzyÌ siê ze swoich w¹tpliwoœci, wybra³a jedn¹ z wolnych sów i przywi¹za³a jej list do nó¿ki. Gdy tylko sowa odlecia³a, dziewczyna opuœci³a sowiarniê i uda³a siê do Wielkiej Sali, gdzie z pewnoœci¹ zaczê³y siê schodziÌ pierwsze osoby na œniadanie.

Gdy tylko dotar³a na miejsce, przekona³a siê, ¿e mia³a dobre przeczucie. Wœród osób, które zd¹¿y³y zaj¹Ì miejsce przy sto³ach, Hermiona szybko wypatrzy³a Ginny, Natalie i Corneliê. Nie zd¹¿y³a dobrze usi¹œÌ ko³o nich, gdy dziewczyny zarzuci³y j¹ pytaniami, gdzie siê podziewa³a i co robi³a.

– Gdzie ty byÂłaÂś?! – zapytaÂła Weasley, patrzÂąc na niÂą ze zdziwieniem. – WstaÂłyÂśmy, a ciebie nie ma. SpodziewaÂłyÂśmy siĂŞ ciebie w takim razie tutaj, ale tutaj teÂż ciĂŞ nie byÂło…

– Przepraszam, byÂłam w sowiarni – odpowiedziaÂła Hermiona, smarujÂąc sobie kromkĂŞ chleba dÂżemem.

– W sowiarni? Tak siĂŞ stĂŞskniÂłaÂś za moim bratem? – Ginny powstrzymywaÂła siĂŞ od Âśmiechu.

– No co? MoÂże mi powiesz, Âże nie jesteÂś w kontakcie z Harrym? – rzuciÂła wymijajÂąco Granger.

– Jestem, ale nie codziennie.

– Nie przesadzaj, nie pisaÂłam do niego od paru dni. A co u was, gotowe na dzisiejsze sprawdziany? – spytaÂła Hermiona, zwracajÂąc siĂŞ do Ginny i Natalie, jednoczeÂśnie chcÂąc zmieniĂŚ temat.

– Nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ, stĂŞskniÂłam siĂŞ za quidditchem – odpowiedziaÂła z zapaÂłem Ginny.

– A ja coraz bardziej siĂŞ denerwujĂŞ – przyznaÂła zgodnie z prawdÂą Swan.

– Daj spokĂłj – prĂłbowaÂła podtrzymaĂŚ jÂą na duchu Hermiona. – Dasz sobie radĂŞ.

Do Wielkiej Sali wlecia³o kilka sów, roznosz¹c uczniom paczki, listy oraz gazety. Jedna z nich przynios³a doœÌ krótki zwitek pergaminu Hermionie. Zaskoczona dziewczyna siêgnê³a po liœcik, zdaj¹c sobie sprawê, ¿e na odpowiedŸ od Harry'ego jest jeszcze zdecydowanie za wczeœnie.

Hermiono,

MoÂże wpadÂłabyÂś dzisiaj wieczorkiem do mnie na herbatkĂŞ? Cholibka, nie mieliÂśmy okazji jeszcze na spokojnie porozmawiaĂŚ. KieÂł bardzo siĂŞ za tobÂą stĂŞskniÂł.

Hagrid

Hermiona szybko mu odpisa³a i wys³a³a wiadomoœÌ przez tê sam¹ sowê z potwierdzeniem, ¿e dzisiaj po zajêciach i sprawdzianach do quidditcha na pewno go odwiedzi. Gdy tylko skoùczy³a œniadanie, po¿egna³a siê z Ginny oraz Corneli¹ i razem z Natalie uda³y siê na zajêcia z numerologii. Granger po raz kolejny cieszy³a siê w duchu na myœl, ¿e nie bêdzie musia³a sama uczestniczyÌ w tych zajêciach.

W sali poza paroma uczniami, czekaÂła juÂż rĂłwnieÂż na nie profesor Septima Vector, ktĂłrÂą Hermiona juÂż dobrze poznaÂła w poprzednich latach. ByÂła to nauczycielka dosyĂŚ sumienna i traktujÂąca swoich uczniĂłw trochĂŞ na dystans, ale przy tym obiektywna i sprawiedliwa.

Obie dziewczyny zajĂŞÂły wspĂłlnie jednÂą z wolnych Âławek znajdujÂących siĂŞ doœÌ blisko biurka nauczycielki i wyjĂŞÂły swoje podrĂŞczniki – NowÂą teoriĂŞ numerologii. Na samym poczÂątku, profesor Vector przypomniaÂła im, podobnie jak inni nauczyciele o zdawaniu OwutemĂłw w czerwcu, a nastĂŞpnie przez ca³¹ godzinĂŞ powtarzaÂła z nimi to, czego nauczyli siĂŞ do tej pory.

Zapewne, gdyby kiedykolwiek Harry, a przede wszystkim Ron zaznajomili siê z tym, czego tak naprawdê Hermiona uczy siê na numerologii, nie mogliby siê powstrzymaÌ przed kilkoma pytaniami oraz ¿artami na ten temat. Bior¹c pod uwagê, ¿e ona sama gardzi³a wró¿biarstwem i na trzecim roku zrezygnowa³a z tego przedmiotu, uznaj¹c go za stek bzdur i marnowanie czasu, niektórym trudno by³o zrozumieÌ, dlaczego numerologiê traktuje inaczej, która w du¿ej mierze równie¿ naucza³a o przewidywaniu przysz³oœci. Ró¿nica polega³a jednak na tym, ¿e w przypadku numerologii, sztukê t¹ uprawiano za pomoc¹ liczb, natomiast w przypadku wró¿biarstwa za pomoc¹ wró¿enia z kryszta³owej kuli, herbacianych fusów, snów, itp. A kolejn¹ wa¿n¹ kwesti¹ dla Hermiony by³y równie¿ nauczycielki nauczaj¹ce obu przedmiotów. Wed³ug dziewczyny, profesor Vector zna³a siê na tym co naucza, natomiast profesor Trelawney uwa¿a³a za zwyk³¹ oszustkê.

– Dobrze, powtĂłrzyliÂśmy podstawy, a teraz chciaÂłabym, abyÂście wszyscy na podstawie metody pitagorejskiej wyznaczyli swojÂą liczbĂŞ drogi Âżycia i liczbĂŞ urodzenia oraz opisali dokÂładnie, co one oznaczajÂą. Mam nadziejĂŞ, Âże sobie poradzicie – powiedziaÂła profesor Vector, po czym usiadÂła za biurkiem, kiedy juÂż uczniowie zabrali siĂŞ sumiennie do pracy.

– Hmm, od czego by tu zacz¹Ì… – zaczĂŞÂła siĂŞ zastanawiaĂŚ Hermiona, mĂłwiÂąc pó³gĂŞbkiem do Natalie. – MoÂże zacznijmy od liczby urodzenia, to bĂŞdzie prostsze. Jest to po prostu dzieĂą naszego urodzenia. W moim przypadku to dziewiĂŞtnaÂście, a w Twoim?

– TrzydzieÂści jeden – stwierdziÂła Natalie, zaglÂądajÂąc do podrĂŞcznika i sprawdzajÂąc, co to oznacza. – WedÂług tego, co tu piszÂą, liczba trzydzieÂści jeden oznacza kreatywnoœÌ i determinacjĂŞ, ale takÂże upĂłr i niechĂŞĂŚ do opuszczania strefy komfortu. Ciekawe… – dodaÂła Swan.

– CoÂś siĂŞ nie pokrywa z tobÂą? – spytaÂła z ciekawoÂściÂą Granger.

– W sumie jakby siĂŞ nad tym zastanowiĂŚ, to ogĂłlnie wszystko siĂŞ zgadza, choĂŚ moÂże nigdy nie zastanawiaÂłam siĂŞ do tej pory, nad tym brakiem chĂŞci do opuszczania strefy komfortu, ale moÂże coÂś w tym jest… – przyznaÂła Natalie. – A u ciebie?

– Liczba dziewiĂŞtnaÂście symbolizuje niezrĂłwnanÂą determinacjĂŞ i pragnienie niezaleÂżnoÂści. Osoba taka zawsze d¹¿y do celu – wyrecytowaÂła Hermiona, notujÂąc to wszystko, by mĂłc póŸniej przedstawiĂŚ swoje wnioski profesor Vector. – Ogó³em wszystko siĂŞ zgadza.

– No dobra… – zaczĂŞÂła Natalie, koĂączÂąc notatki. – Ale co w takim razie z liczbÂą drogi Âżycia? Czy to tam redukujemy wynik do pojedynczej cyfry?

– Tak – potwierdziÂła te wnioski swojej koleÂżanki Hermiona, zaglÂądajÂąc do podrĂŞcznika. – Musimy zsumowaĂŚ wszystkie liczby swojej daty urodzenia. Zobaczmy… W moim przypadku to 19.09.1979.

– To juÂż lada dzieĂą twoje urodziny – zauwaÂżyÂła Natalie. – Dobrze wiedzieĂŚ – mrugnĂŞÂła okiem do Hermiony.

– No tak… – przytaknĂŞÂła Granger, skupiona jednak na swoim zadaniu. – To da nam liczbĂŞ 45, wiĂŞc teraz musimy cyfry tej liczby zsumowaĂŚ, a to nam daje wynik koĂącowy 9. Zobaczmy, co to oznacza… – Hermiona spojrzaÂła do podrĂŞcznika i przeczytaÂła po cichu. – Osoba z liczbÂą dziewiĂŞĂŚ bardzo troszczy siĂŞ o Âświat i o ludzi wokó³ siebie, szczegĂłlnie zaÂś o tych, ktĂłrzy nie sÂą w stanie sami siĂŞ obroniĂŚ. Osoby te cechujÂą siĂŞ ogromnÂą empatiÂą i idealizmem. ChoĂŚ czĂŞsto bywajÂą surowe wobec siebie i rozczarowane Âświatem, sÂą takÂże niezwykle kreatywne i starajÂą siĂŞ wykorzystaĂŚ swoje zdolnoÂści, by uczyniĂŚ Âświat lepszym – skoĂączyÂła czytaĂŚ. – MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże ten opis moÂże nie idealnie, ale doœÌ dobrze mnie charakteryzuje. Przyznam, Âże siĂŞ nie spodziewaÂłam – stwierdziÂła szczerze Hermiona. – A jaka jest twoja liczba?

– Ja urodziÂłam siĂŞ 31.04.1981 roku, wiĂŞc mamy w sumie 27, sumujemy wiĂŞc ponownie, a to nam daje… – Natalie spojrzaÂła zdumiona. – RĂłwnieÂż 9. Mamy takÂą samÂą liczbĂŞ drogi Âżycia! Co za zbieg okolicznoÂści.

– Faktycznie, ale to by tÂłumaczyÂło, dlaczego odkÂąd ciĂŞ poznaÂłam, miaÂłam jakieÂś pozytywne odczucia co do ciebie, trochĂŞ mi przypominaÂłaÂś mnie samÂą sprzed paru lat – przyznaÂła szczerze Hermiona.

– MĂłwisz serio? – spytaÂła Natalie, zerkajÂąc na siedzÂącÂą obok niej dziewczynĂŞ.

– No tak, spokojna, opanowana, ale rĂłwnieÂż skupiajÂąca siĂŞ na nauce, nie myÂślÂąca tylko o zabawie. Wiesz, porĂłwnujÂąc ciebie i CorneliĂŞ, zdecydowanie bardziej wywarÂłaÂś na mnie korzystne wraÂżenie niÂż Cornelia i moÂże rzeczywiÂście ta liczba to potwierdza.

– Có¿… – odpowiedziaÂła miÂło zaskoczona Swan. – Bardzo siĂŞ cieszĂŞ, Âże masz o mnie takie zdanie. Ja rĂłwnieÂż jestem bardzo zadowolona, Âże dziĂŞki Ginny mamy okazjĂŞ siĂŞ lepiej poznaĂŚ.

Gdy tylko dziewczyny zanotowaÂły wszystkie swoje wyniki i spostrzeÂżenia na pergaminie, dostrzegÂły, Âże profesor Vector zaczĂŞÂła przechadzaĂŚ siĂŞ po klasie i sprawdzaĂŚ rezultaty prac uczniĂłw. Przy kilku osobach wyraziÂła cicho swojÂą aprobatĂŞ, przy innych przeszÂła bez sÂłowa, natomiast kiedy zerknĂŞÂła na prace Hermiony i Natalie, uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do nich i pokazaÂła caÂłej klasie ich prace.

– Brawo, te dziewczĂŞta najlepiej wykonaÂły swoje zadanie i dziĂŞki temu zasÂłuÂżyÂły na dziesiĂŞĂŚ punktĂłw dla Gryffindoru. NaprawdĂŞ, wspaniale daÂłyÂście sobie radĂŞ. LiczĂŞ na to, Âże na egzaminach rĂłwnieÂż nie stracicie gÂłowy – zwrĂłciÂła siĂŞ juÂż bezpoÂśrednio do nich.

– DziĂŞkujemy, my teÂż mamy takÂą nadziejĂŞ, pani profesor – odrzekÂła Natalie.

Profesor Vector zebraÂła arkusze pergaminu od wszystkich uczniĂłw i nim pozwoliÂła im opuÂściĂŚ salĂŞ, zadaÂła im pracĂŞ domowÂą do wykonania, ktĂłrÂą byÂło napisanie o innych zastosowaniach metody pitagorejskiej w numerologii.

Hermiona oraz Natalie natychmiast uda³y siê na b³onia, by jak najszybciej znaleŸÌ siê przed cieplarni¹ numer cztery, gdzie w tym roku odbywa³y siê ich zajêcia z zielarstwa. Profesor Sprout pozostawi³a im na ostatni rok zaznajomienie siê z najbardziej niebezpiecznymi roœlinami, które mo¿na znaleŸÌ w œwiecie czarodziejów. Ju¿ na sam pocz¹tek semestru ich nauczycielka zaczê³a od bardzo trudnego zadania, jakim by³o rozsadzanie sadzonek diabelskich side³. Jak do tej pory, wiêkszoœÌ uczniów s³ysza³a o nich tylko w teorii, teraz musieli jednak stan¹Ì twarz¹ w twarz z tymi morderczymi roœlinami. Profesor Sprout na samym pocz¹tku przypomnia³a im, by w razie nieprzewidzianych k³opotów, pamiêtali, ¿e te roœliny nie lubi¹ œwiat³a i ognia, a przy samym przesadzaniu trzeba zachowaÌ szczególn¹ ostro¿noœÌ.

Hermionie na widok diabelskich sideÂł od razu stanĂŞÂły przed oczami tak dobrze znane jej obrazy, kiedy miaÂła z nimi bezpoÂśrednio do czynienia. PrzypomniaÂły jej siĂŞ chwile, gdy sama zmierzyÂła siĂŞ z nimi wraz z Ronem i Harrym w drodze do kamienia filozoficznego (choĂŚ tamte roÂśliny byÂły nieporĂłwnywalnie wiĂŞksze od sadzonek znajdujÂących siĂŞ przed nimi), a nastĂŞpnie ÂśmierĂŚ pana Bode'a w Szpitalu Âśw. Munga, kiedy ktoÂś w bardzo wyrafinowany sposĂłb zamordowaÂł go przy uÂżyciu diabelskich sideÂł, a na koniec widok pani Sprout i Nevilla, gdy wykorzystali je w walce ze ÂśmiercioÂżercami przy obronie Hogwartu przed Voldemortem. MajÂąc w pamiĂŞci wszystkie te niezbyt przyjemne wspomnienia, Hermiona zabraÂła siĂŞ do pracy.

Nim godzinê póŸniej mogli opuœciÌ cieplarniê, by udaÌ siê na obiad do Wielkiej Sali, musieli najpierw doprowadziÌ siê do porz¹dku. Po obiedzie uwaga dziewczyn skupi³a siê na zbli¿aj¹cych siê sprawdzianach do dru¿yny Gryfonów, maj¹cych siê odbyÌ po po³udniu. Tutaj g³ówny prym wiod³a Ginny, która ewidentnie nie mog³a siê doczekaÌ, kiedy wybije godzina szesnasta. Natalie natomiast z ka¿d¹ chwil¹ wygl¹da³a na coraz bardziej zdenerwowan¹, na co pozosta³e dziewczyny próbowa³y j¹ podtrzymaÌ na duchu, w czym przodowa³a zw³aszcza Hermiona.

– Nie przejmuj siĂŞ na zaÂś, Natalie, wszystko bĂŞdzie dobrze – pocieszaÂła jÂą Granger.

– DokÂładnie, quidditch to nie koniec Âświata, w ostatecznoÂści znĂłw bĂŞdziesz mogÂła oglÂądaĂŚ mecz razem ze mnÂą na trybunach – prĂłbowaÂła zagadaĂŚ Âżartobliwie Cornelia.

– DziĂŞki, wiecie… ja chyba pĂłjdĂŞ do dormitorium i trochĂŞ siĂŞ przygotujĂŞ – stwierdziÂła Natalie.

– JesteÂś pewna? – spytaÂła Ginny, patrzÂąc na niÂą z troskÂą.

– Tak, dziĂŞki, dam sobie radĂŞ, zobaczymy siĂŞ na stadionie – odpowiedziaÂła Swan, po czym ich opuÂściÂła.

– MoÂże powinnam pĂłjœÌ za niÂą? – spytaÂła Hermiona, zerkajÂąc za oddalajÂącÂą siĂŞ coraz bardziej dziewczynÂą.

– Nie, tak bĂŞdzie lepiej – odpowiedziaÂła stanowczo Cornelia. – Znam jÂą dobrze. W takich chwilach czĂŞsto, kiedy na czymÂś jej zaleÂży, potrzebuje trochĂŞ chwili dla siebie, Âżeby sobie to wszystko poukÂładaĂŚ w gÂłowie. Dla Natalie quidditch zawsze byÂł bardzo waÂżny i marzyÂła o byciu w druÂżynie, wiĂŞc kiedy taka szansa rzeczywiÂście siĂŞ pojawiÂła, pewnie nie dopuszcza do siebie nawet takiej myÂśli, Âże mogÂłoby siĂŞ nie udaĂŚ. Zaufaj mi Hermiono, Ginny to potwierdzi, dajmy jej trochĂŞ prywatnoÂści – dodaÂła, a Ginny przytaknĂŞÂła jej gÂłowÂą.

– Zastanawiam siĂŞ, jak duÂżo osĂłb siĂŞ zgÂłosi? – Ginny popatrzyÂła na dziewczyny g³êboko zamyÂślona. – WolaÂłabym, Âżeby udaÂło siĂŞ to szybko zaÂłatwiĂŚ. Jak sobie przypomnĂŞ ostatnie sprawdziany, kiedy Harry byÂł kapitanem…

– Oj, Ginny, ale ty, to nie Harry. Bez urazy – dodaÂła Hermiona, uÂśmiechajÂąc siĂŞ do niej. – Przypomnij sobie, Âże wtedy wiĂŞkszoœÌ przyszÂła na te sprawdziany g³ównie o niego, a juÂż w szczegĂłlnoÂści dziewczyny.

– Pewnie masz racjĂŞ – przyznaÂła jej rudowÂłosa przyjació³ka.

– Z drugiej strony jednak, teraz byÂła trochĂŞ dÂłuÂższa przerwa w rozgrywkach quidditcha, wiĂŞc moÂże byĂŚ ró¿nie. ChĂŞtnych teÂż moÂże nie brakowaĂŚ, chociaÂż pewnie nie bĂŞdzie ich aÂż tylu – zauwaÂżyÂła sÂłusznie Hermiona.

– WolĂŞ jednak ten pierwszy wariant – stwierdziÂła Ginny, nakÂładajÂąc sobie jedzenie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?