Bohaterowie: Remus Lupin .

REMUS LUPIN I


szczelina nocy otwiera się we mnie
a ciało drży jakby pragnęło uciec

czuję jak rośnie we mnie obcy oddech
jakby świat zapominał moje imię

w drugiej stronie ciała budzi się głód
cichy i nieubłagany

myśli płyną w popłochu
szukają schronienia którego nie ma

światło księżyca wlewa się do krwi
i gasi ostatnie iskry człowieczeństwa

jestem pomiędzy
za blisko krzyku
za daleko od siebie



REMUS LUPIN II


jasność odpływa z jego skóry
gdy noc podnosi się powoli

w ciszy drży jak pęknięta struna
szuka w sobie człowieka
który jeszcze przed chwilą oddychał spokojniej

krew zaczyna mówić głośniej
niż wszystkie ludzkie słowa
a kości pamiętają kształty
o których serce wciąż chce zapomnieć

myśli rwą się jak sucha trawa
spotykają dzikość w pół drogi

i zanim zawyje do pustego nieba
czuje że znów traci siebie
by stać się wszystkim czego się boi



REMUS LUPIN III


czuję jak rozsuwa się we mnie świat
jakby kości pamiętały dawną prawdę

boję się światła które gaśnie
i ciemności która mnie rozpoznaje
wcześniej niż ja sam

moje dłonie drżą
nie wiedząc czy jeszcze są moje
czy już należą do czegoś głodnego

myśli rwą się jak mokry papier
a serce bije jak w obcym rytmie
wołając o wolność której nie chcę

w chwili gdy skóra pęka
rozumiem że człowiek i bestia
to tylko dwa oddechy jednego ciała
i żadnemu nie potrafię odmówić



REMUS LUPIN IV


w mroku drży skóra gdy człowiek jeszcze wierzy
że zdoła zatrzymać światło w swoich dłoniach

w pierwszej strofie bólu
pęka w nim imię które nosił od urodzenia
rozsypuje się jak popiół na zimnym wietrze

noc zbliża się powoli
a on słyszy jak serce bije obcym rytmem
jakby ktoś inny oddychał jego płucami

nie ma w tym gniewu
jest jedynie cicha zgoda na to
że ciało wybiera za niego

gdy rośnie w nim wilk
człowiek kurczy się jak wspomnienie
i tylko myśl ostatnia trzyma go przy sobie
że jutro znów będzie musiał żyć dalej
z tym czego nie potrafi nazwać własnym życiem


REMUS LUPIN V


w cichym półmroku budzi się we mnie pęknięcie
skóra staje się obca
a serce bije jakby chciało uciec z klatki

czuję jak ludzkie myśli kruszą się w popiół
jak obietnice tracą sens
jak noc wyciąga po mnie swoje cienie

ból nie ma imienia
jest tylko drogą którą muszę przejść
kiedy kości układają się na nowo
a ja stoję na krawędzi dwóch światów

wtedy wiem
że żadna z moich twarzy nie jest domem
i że przemiana nigdy nie kończy samotności

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?