MinĂŞÂło 19 lat od klĂŞski Voldemorta. Harry Potter wiedzie spokojnie Âżycie. Ma trĂłjkĂŞ dzieci i kochajÂącÂą ÂżonĂŞ, Ginny. Pracuje w Ministerstwie Magii jako Szef Kwatery G³ównej AurorĂłw, wraz ze swoim wiernym przyjacielem Ronem. SielankĂŞ przerywajÂą jednak niespodziewane wieÂści z Hogwartu. WyglÂąda na to, Âże nowy rok szkolny, ktĂłry rozpocz¹³ siĂŞ w epilogu powieÂści „Harry Potter i Insygnia ÂŚmierci” nie bĂŞdzie taki jak poprzednie.
Szokuj¹ca wiadomoœÌ o œmierci jednego z dobrze wszystkim znanych hogwarckich profesorów burzy ³ad i porz¹dek w ¿yciu g³ównego bohatera. Czy Harry bêdzie gotowy porzuciÌ swoje dotychczasowe ¿ycie i po latach powróciÌ do Hogwartu? Przekonaj siê osobiœcie. Poznaj sekrety tajemniczego bractwa, które realizuj¹c swoje niecne plany, nie cofnie siê przed niczym. Kto przetrwa, a kto zginie w wyniku przera¿aj¹cej intrygi, jaka rozegra siê w Hogwarcie podczas kolejnego roku szkolnego.

Jozu Salu McFly powszechnie uchodziÂł za starego dziwaka. MieszkaÂł samotnie w opuszczonej chacie na skraju lasu. StroniÂł od towarzystwa innych ludzi i rzadko pokazywaÂł siĂŞ w pobliskim miasteczku Smallmary. Jego wyglÂąd byÂł rĂłwnie dziwny, jak imiĂŞ ktĂłre nosiÂł. NapawaÂł zdumieniem okolicznych mieszkaĂącĂłw, a dla mÂłodzieÂży byÂł tematem do kpin i wyzwisk.
Twarz starca byÂła pociÂągÂła i pokryta licznymi zmarszczkami. ZapadajÂące siĂŞ policzki byÂły dowodem, Âże nie jadaÂł zbyt dobrze. DÂługa, siwa broda opadaÂła mu na pierÂś. MiaÂł w zwyczaju wiÂązaĂŚ jÂą w warkocz.
Przerzedzone w³osy gdzieniegdzie œwieci³y ³ysymi placami. Ubrany by³ w zwiewn¹, przybrudzon¹ szatê, wygl¹dem przypominaj¹c¹ kobiec¹ koszulê nocn¹. Nie dba³ o czystoœÌ ani higienê. Sprawia³ wra¿enie ¿a³osnego starca, któremu poprzestawia³o siê w g³owie. Wytykano go palcami. Kilku m³odzieùców czêsto zapuszcza³o siê na skraj lasu, aby dla frajdy obrzuciÌ jego dom kamieniami. Niektórzy za punkt honoru uznawali zaczepianie niedo³ê¿nego starucha, który natychmiast reagowa³ napadami sza³u.
Szopa, w której Jozu mieszka³ by³a pozosta³oœci¹ po magazynku dla wêdkarzy. Postawiona pó³ wieku temu, obecnie grozi³a zawaleniem. Dach ugina³ siê pod ciê¿arem mchu i grubej warstwy ziemi. Wygl¹da³, jakby zaraz mia³ siê zapaœÌ. Szyba w oknie by³a wybita. Drzwi wykonane z kilku spróchnia³ych desek, skrzypia³y na wietrze, rozdzieraj¹c g³uch¹ ciszê. W œrodku nie by³o kominka ani paleniska. Pod jedn¹ ze œcian sta³o stare, zniszczone ³ó¿ko, pokryte bia³¹, ³uszcz¹c¹ siê farb¹. Na przeciwleg³ej œcianie wisia³ przykurzony obraz. Przedstawia³ portret kobiety o d³ugich blond w³osach. Ubrana w czarny p³aszcz i ozdobiona diamentow¹ bi¿uteri¹, ³ypa³a z³owrogo na zaciemnion¹ sieù. Pod obrazem sta³ niewielki stó³ zbity z niedok³adnie okorowanych desek.
Jozu spêdza³ wiele godzin siedz¹c na ³ó¿ku i wpatruj¹c siê w zakurzony portret. Jego serce przepe³nione by³o ¿alem i rozpacz¹. Wspominaj¹c dawne ¿ycie, b³êdy jakie pope³nia³, bliskich których utraci³, wielokrotnie zalewa³ siê ³zami. Tak te¿ by³o pewnej paŸdziernikowej nocy, kiedy ktoœ po raz kolejny postanowi³ zak³óciÌ jego spokój.
Noc byÂła mroÂźna. HulaÂł silny wiatr, poruszajÂąc Âłysymi konarami drzew. Deszcz zacinaÂł, a jego lodowate krople rozbijaÂły siĂŞ o zÂłote liÂście spoczywajÂące na dachu chaty i obficie wyÂścielajÂące polanĂŞ, zamieniajÂąc je w mokrÂą brejĂŞ. PadaÂło nieprzerwanie od kilku dni. ZdawaÂło siĂŞ, Âże w takÂą pogodĂŞ nikt nie zechce zapuÂściĂŚ siĂŞ w te strony.
Wycie wiatru zak³óci³ niespodziewany trzask, jakby ³amanych ga³êzi. W okamgnieniu z ciemnoœci wy³oni³y siê sylwetki trzech postaci. Ubrane na czarno, z twarzami skrytymi pod kapturami, gor¹czkowo rozejrza³y siê po polanie. Najwy¿szy z przybyszy uniós³ d³où, w której trzyma³ kilkucalowy patyk, niby wskaŸnik. Jego koniec rozjarzy³ siê jasnym p³omieniem, który oœwietli³ pogr¹¿on¹ w ciemnoœci polanê.
Upewniwszy siĂŞ, Âże nie ma nikogo w pobliÂżu, przybysze ruszyli w kierunku chaty, stojÂącej samotnie na skraju ponurego lasu.
– JesteÂś pewien, Âże tutaj go znajdziemy? – rozlegÂł siĂŞ aksamitny kobiecy gÂłos, ktĂłry wydaÂła z siebie najniÂższa i najdrobniejsza zakapturzona postaĂŚ.
– OczywiÂście – sykn¹³ gruby mĂŞski gÂłos z lekkim poirytowaniem – MusiaÂł siĂŞ ukryĂŚ, po tym jak wsypaÂł wszystkich swoich przyjació³. ByÂł gotowy zrobiĂŚ wszystko byle tylko unikn¹Ì Azkabanu.
– Ale nie wydaje ci siĂŞ Rowle, Âże znalazÂłby sobie lepszÂą kryjĂłwkĂŞ? – zapytaÂła kpiÂącym tonem kobieta – Poza tym sÂłyszaÂłam, co mĂłwili o nim mugole. Podobno jest ob³¹kany.
– Trudno mu siĂŞ dziwiĂŚ, Jacqueline – odparÂł mĂŞski gÂłos nale¿¹cy do trzeciej, najwyÂższej postaci – Nasz stary znajomy kilkakrotnie lÂądowaÂł w Azkabanie, jeszcze za czasĂłw dementorĂłw. A wiesz doskonale jak oni dziaÂłajÂą na czÂłowieka. Poza tym dobiÂła go ÂśmierĂŚ jego ukochanej Âżony. Nie mĂłgÂł siĂŞ po tym pozbieraĂŚ.
– No wÂłaÂśnie – odrzekÂł Rowle – Kiedy mu caÂłkiem odwaliÂło, jego syn zaÂłatwiÂł mu przeniesienie na odziaÂł zamkniĂŞty do Munga. JakimÂś cudem udaÂło mu siĂŞ nawiaĂŚ, ale nikt juÂż go potem nie szukaÂł.
– Wizengamot uznaÂł, Âże nie stwarza juÂż zagroÂżenia – dodaÂł drugi mĂŞÂżczyzna.
– W takim razie, nie bĂŞdzie w stanie nam pomĂłc – oznajmiÂła kobieta rozglÂądajÂąc siĂŞ nerwowo po polanie. ZdawaÂło jej siĂŞ, Âże usÂłyszaÂła jakieÂś kroki.
– Jedyne czego potrzebujemy to kilka wspomnieĂą – odrzekÂł wysoki mĂŞÂżczyzna – A te moÂżna zdobyĂŚ bez wzglĂŞdu na jego stan psychiczny.
PozostaÂła dwĂłjka spojrzaÂła po sobie.
– Oksydusie – zaczĂŞÂła nerwowo Jacqueline – ZastanawialiÂśmy siĂŞ, w jaki sposĂłb wspomnienie ÂśmiercioÂżercy moÂże nam pomĂłc?
– PrzecieÂż on nie byÂł nawet najbliÂższym wspó³pracownikiem Czarnego Pana? – dodaÂł Rowle – ByÂł nikim.
MĂŞÂżczyzna nazwany Oksydusem zatrzymaÂł siĂŞ. PopatrzyÂł na swoich towarzyszy z poirytowaniem. Sprawiali wraÂżenie nieco przestraszonych.
– Doskonale wiecie, Âże szczegó³y planu znajÂą tylko czÂłonkowie Rady – odrzekÂł z naciskiem – I tak pozostanie. JeÂśli bĂŞdziecie za duÂżo siĂŞ zastanawiaĂŚ, moÂżecie skoĂączyĂŚ jako poÂżywka dla wilkoÂłakĂłw.
Oksydus ruszy³ dalej a pozosta³a dwójka nerwowym krokiem pod¹¿y³a za nim. Po chwili stanêli przy starej chacie. Z ma³ego okienka tli³o siê jasne œwiat³o œwiecy. Da³o siê s³yszeÌ cichy szloch.
– ZastaliÂśmy gospodarza – szepn¹³ Oksydus, z impetem otwierajÂąc sprĂłchniaÂłe drzwi.
CaÂła trĂłjka wkroczyÂła do sieni, zrzucajÂąc kaptury. Jozu McFly przeraÂżony padÂł na podÂłogĂŞ i skuliÂł siĂŞ w kÂącie.
– Dobry wieczĂłr – odrzekÂł ze sztucznÂą uprzejmoÂściÂą Oksydus.
– Thorfin… Thorfin… – wybeÂłkotaÂł Jozu z przeraÂżeniem spoglÂądajÂąc na Rowle’a.
W Âświetle Âświecy daÂło siĂŞ dostrzec zÂłoÂśliwy uÂśmieszek na twarzy barczystego mĂŞÂżczyzny. Spod gĂŞstej blond czupryny zÂłowrogo ÂświeciÂły brÂązowe oczy.
– PoznaÂłeÂś mnie drogi druhu! – zawoÂłaÂł z kpinÂą Rowle – Ja ciebie poznajĂŞ z trudem. Zdaje siĂŞ, Âże uÂżyÂłeÂś zaklĂŞcia postarzajÂącego.
– Czego… czego chcesz?… moja droga… moja kochana… wÂłamali siĂŞ do mnie… – beÂłkotaÂł starzec bardziej do siebie niÂż do przybyszy.
– Potrzebujemy kilku twoich wspomnieĂą – oznajmiÂł rzeczowo Oksydus – ZakÂładam, Âże ofiarujesz je nam po dobroci.
– Nic nie dostaniecie! WynoÂście siĂŞ, paskudne szlamy! – zacz¹³ wrzeszczeĂŚ starzec, bÂłyskawicznie podnoszÂąc siĂŞ z podÂłogi – WynoÂście siĂŞ! Moja kochana… najdroÂższa… nic im…
UrwaÂł i zawyÂł z bĂłlu. KlÂątwa Cruciatus przeszyÂła jego wÂątÂłe ciaÂło. KaÂżdy miĂŞsieĂą, stawy, koÂści – wszystko przepeÂłniaÂł niewyobraÂżalny bĂłl. Rowle ÂśmiaÂł siĂŞ jak opĂŞtany. Jacqueline staÂła w kÂącie, spoglÂądajÂąc na wijÂącego siĂŞ z bĂłlu starca. Jej twarz wyraÂżaÂła g³êbokie obrzydzenie.
– DoœÌ! – wrzasn¹³ nagle Oksydus, a ÂśmiercioÂżerca natychmiast przerwaÂł tortury – ZakÂładaÂłem Rowle, Âże masz ambitniejsze plany, niÂż torturowanie tego starca.
– ChciaÂłem go zmobilizowaĂŚ do wspó³pracy – odrzekÂł z lekkim oburzeniem.
– To nie byÂło konieczne – odrzekÂł karcÂącym tonem Oksydus spoglÂądajÂąc z politowaniem na Jozu – TwĂłj dawny kompan nie posiada niestety Âżadnego cennego wspomnienia. Nic, o czym byÂśmy juÂż nie wiedzieli.
Jacqueline i Rowle obdarzyli go zdumionymi spojrzeniami. Jozu próbowa³ podnieœÌ siê z pod³ogi i wgramoliÌ na ³ó¿ko. Jego pierœ unosi³a siê i opada³a w przyspieszonym tempie. Obola³e cia³o odmawia³o mu pos³uszeùstwa.
– PrzejrzaÂłem jego najg³êbiej ukryte wspomnienia – odrzekÂł Oksydus do swoich towarzyszy, a widzÂąc ich otĂŞpiaÂłe twarze dodaÂł – takim tonem, jakby tÂłumaczyÂł coÂś skomplikowanego kilkuletnim dzieciom – JeÂśli zapomnieliÂście, jestem mistrzem legilimencji. UmysÂł tego starca jest dla mnie niczym otwarta ksiĂŞga, czekajÂąca by jÂą przeczytaĂŚ. Nie ma tam jednak niczego wartego uwagi.
Jozu zawis³ na krawêdzi ³ó¿ka, stêkaj¹c z bólu.
– Czyli wszystko na nic? – spytaÂła zrezygnowanym tonem Jacqueline.
Oksydus wyglÂądaÂł na rozzÂłoszczonego. ChoĂŚ sprawiaÂł wraÂżenie spokojnego, w jego szarych oczach widaĂŚ byÂło zÂłowieszczy bÂłysk.
– NiezupeÂłnie – odrzekÂł po chwili ciszy, od czasu do czasu przerywanej pojĂŞkiwaniem starca. – Mam wreszcie pewnoœÌ. PrzekonaÂłem siĂŞ, Âże to czego potrzebujemy ma Albus Dumbledore.
– PrzecieÂż on od dawna nie Âżyje – odrzekÂł zaskoczony Rowle – SpadÂł z wieÂży astronomicznej. WidziaÂłem to na wÂłasne oczy!
ChoĂŚ Jacqueline byÂła rĂłwnie zdumiona, Oksydus nie siliÂł siĂŞ na jakiekolwiek wyjaÂśnienia.
– Czas zakoĂączyĂŚ wizytĂŞ – oznajmiÂł, ignorujÂąc pytajÂące spojrzenia towarzyszy i obdarzyÂł zimnym spojrzeniem starca – ÂŻegnaj, mĂłj drogi.
Koniec ró¿d¿ki Oksydusa rozb³ys³ zielonym œwiat³em, które z impetem uderzy³o w pierœ starca. Jozu bezwiednie opad³ na ziemiê, wydaj¹c z siebie ostatnie tchnienie. Jego oczy sta³y siê puste i pozbawione wyrazu.
– MiÂło byÂło ciĂŞ znowu spotkaĂŚ, Lucjuszu – zarechotaÂł Rowle.
– Jeszcze nasza wizytĂłwka – przypomniaÂła Jacqueline.
Oksydus skierowa³ ró¿d¿kê na spróchnia³e drzwi chaty. Pojawi³ siê na nich du¿y, wypalony ogniem symbol. Rozleg³ siê potrójny trzask i przybysze rozp³ynêli siê w powietrzu.