Tereny Hogwartu funkcjonujÂą czĂŞÂściowo jako rezerwat przyrody dla magicznych stworzeĂą, ktĂłrym trudno zamieszkiwaĂŚ obszary opanowane przez mugoli.
Jezioro jest peÂłne stworzeĂą, ktĂłre przyprawiÂłyby kaÂżdego mugolskiego przyrodnika o omdlenie z zachwytu - o ile wczeÂśniej nie padliby ze strachu. MieszkajÂą w nim druzgotki (wredne maÂłe demony wodne), trytony (wywodzÂące siĂŞ z silnego, szkockiego szczepu) oraz olbrzymia kaÂłamarnica, ktĂłra jest czĂŞÂściowo oswojona i pozwala uczniom ÂłechtaĂŚ swoje macki w sÂłoneczne dni, gdy wygrzewa siĂŞ na pÂłyciznach.
Gigantyczne kaÂłamarnice istniejÂą naprawdĂŞ, ale to bardzo tajemnicze stworzenia. Mimo Âże ich ciaÂła byÂły wyrzucane na brzeg wielokrotnie, to dopiero w roku 2006 mugolom udaÂło siĂŞ nagraĂŚ to stworzenie. Podejrzewam, Âże posiadali oni magiczne moce.


PrzemyÂślenia J.K. Rowling:
Jezioro jest miejscem, w którym rozgrywa siê drugie zadanie Turnieju Trójmagicznego, które jest moim ulubionym. Uwa¿am, ¿e jezioro jest odpowiednio przera¿aj¹ce. Podoba mi siê, ¿e konkurenci stosuj¹ ró¿ne metody oddychania pod wod¹ i du¿¹ przyjemnoœÌ sprawi³o mi opisywanie tej czêœci b³oni, której nigdy wczeœniej nikt nie widzia³. W pierwotnym projekcie "Komnaty Tajemnic" Harry i Ron mieli rozbiÌ siê Fordem Angli¹ pana Weasleya w³aœnie w jeziorze i spotkaÌ tam trytony po raz pierwszy. W tamtym czasie mia³am niedokoùczony pomys³, by jezioro mog³o prowadziÌ do innych miejsc, a trytony mia³y odegraÌ wiêksz¹ rolê w póŸniejszych tomach, dlatego uwa¿a³am, ¿e Harry powinien zapoznaÌ siê z nimi w tym momencie. Jednak Wierzba Bij¹ca okaza³a siê lepszym, mniej uci¹¿liwym rozwi¹zaniem, które przyda³o siê te¿ póŸniej w "WiêŸniu Azkabanu". I tak jezioro (prawdziwy szkocki akwen wodny, s³odkowodny i œródl¹dowy) nigdy nie rozwinê³o siê jako portal do rzek czy mórz, choÌ wy³onienie siê statku Durmstrangu z g³êbin jeziora w "Czarze Ognia", wskazuje, ¿e jeœli podró¿uje siê magiczn¹ jednostk¹ mo¿na skracaÌ drogê wp³ywaj¹c do innych wód.

***

Sowy



Sowy to magiczne stworzenia, które w œwiecie czarodziejów najczêœciej wykorzystuje siê do dostarczania listów i paczek. S³yn¹ ze swoj¹ szybkoœci i dyskrecji, a tak¿e tego ¿e mog¹ znaleŸÌ odbiorców bez znajomoœci adresu.

Stary brytyjski przes¹d, i¿ zobaczenie sowy za dnia przynosi pecha ³atwo wyt³umaczyÌ. Wi¹¿e siê to z tym, ¿e czarodzieje wystawiaj¹ siê na odkrycie poprzez wysy³anie wiadomoœci w ci¹gu dnia, kiedy w œwiecie magii dzieje siê coœ dramatycznego. Mugole mog¹ nastêpnie doœwiadczyÌ rykoszetów tych wydarzeù i nawet nie zdaj¹ sobie sprawy z ich przyczyny.

Jako (w wiĂŞkszoÂści) drapieÂżniki prowadzÂące nocny tryb Âżycia, sowy sÂą postrzeganie przez Mugoli jako zÂłowieszcze, ale byÂły one wiernymi sÂługami i pomocÂą dla wielu czarownic i czarodziejĂłw w ciÂągu wiekĂłw. Pomimo wielu alternatywnych ÂśrodkĂłw komunikacji magicznej na duÂże odlegÂłoÂści (Patronusy, Proszek Fiuu, zaczarowane przedmioty jak dwukierunkowe lusterka, czy monety), wierne i niezawodne sowy sÂą najczĂŞÂściej stosowanÂą przez czarodziejĂłw metodÂą kontaktu na caÂłym Âświecie.

Zalety sów, to te cechy, przez które mugole s¹ podejrzliwi wobec tych stworzeù: nocny tryb ¿ycia, do którego na ogó³ mugole czuj¹ zabobonny wstrêt; wyj¹tkowo dobrze rozwiniête widzenie w ciemnoœci; zwinnoœÌ, a tak¿e zdolnoœÌ do ataku w obliczu zagro¿enia. Na œwiecie u¿ywa siê tak wielu sów, ¿e naj³atwiej przyj¹Ì, i¿ prawie wszystkie z nich nale¿¹ do Sowiej Poczty danego kraju, ni¿ do pojedynczych czarownic, czy czarodziejów.

Nie wiadomo, czy to ze wzglĂŞdu na wrodzonÂą magiĂŞ (tak jak Âświnie cieszÂą siĂŞ z reputacji bycia kompletnie niemagicznymi), czy przez geny od dawnych przodkĂłw, ktĂłrzy zostali udomowienia i wyszkoleni przez czarodziejĂłw, sowy uczÂą siĂŞ niesamowicie szybko i zdajÂą siĂŞ ÂżyĂŚ zadaniem odnalezienia adresata listu i dorĂŞczenia go.

Istnienie mistycznego zwi¹zku miêdzy imieniem, a cz³owiekiem który je nosi, od dawna jest wiadome czarodziejom i czarownicom wszystkich kultur. Chocia¿ proces dostarczania przez sowy poczty pozostaje wci¹¿ zagadk¹ nawet dla ich trenerów, ptaki wydaj¹ siê dostrzegaÌ takie powi¹zanie miêdzy imieniem a jego posiadaczem, dlatego te¿ umo¿liwia im to wyœledzenie ka¿dej osoby, bez wzglêdu na jej miejsce pobytu. Sowa nie musi znaÌ adresu, chocia¿ czarownice i czarodzieje zazwyczaj wypisuj¹ go na kopercie na wypadek sytuacji, gdy sowa zostanie przechwycona i list wpadnie w rêce innej osoby.

Jeœli czarodziej lub czarownica chce ustrzec siê przed otrzymywaniem listów (lub byciem wyœledzonym), musi uciec siê do u¿ycia zaklêÌ odstraszaj¹cych, ukrywaj¹cych lub maskuj¹cych. Mo¿liwym jest ca³kowite odciêcie siê od korespondencji, ale te¿ ukrycie siê przed konkretn¹ sow¹. Jeœli czarodziej czy czarownica nie chce kontaktowaÌ siê z wierzycielem lub by³ym ch³opakiem/dziewczyn¹, mog¹ spróbowaÌ u¿yÌ zaklêcia maskuj¹cego przed t¹ konkretn¹ osob¹, jednak ³atwo omin¹Ì takie zabezpieczenie prosz¹c kogoœ innego o wys³anie sowy. Generalnie potrzeba bardzo silnej magii ochronnej i gotowoœci do rezygnacji z wielu kartek urodzinowych by unikn¹Ì zainteresowania sowiej poczty.

Wyszkolone sowy sÂą drogie i to caÂłkiem naturalne, Âże rodziny czarodziejĂłw posiadajÂą tylko jednÂą lub korzystajÂą z Sowiej Poczty.


PrzemyÂślenia Jo:
Moja mi³oœÌ i fascynacja sowami zaczê³a siê na d³ugo przed pierwszym pomys³em na Harry'ego Pottera. Przypisujê to pluszowej sówce, któr¹ dosta³am od mojej mamy kiedy mia³am szeœÌ czy siedem lat. Uwielbia³am j¹.

OczywiÂście sowy od dawna sÂą wiÂązane z magiÂą i przedstawiane na starych ilustracjach z czarodziejami i czarownicami, ustĂŞpujÂąc pierwszeĂąstwa tylko kotom, jako najbardziej magicznym stworzeniom. WiÂązanie sĂłw z mÂądroÂściÂą wywodzi z czasĂłw Imperium Rzymskiego, gdyÂż sowa to symbol Minerwy, bogini mÂądroÂści.

Gatunki sów przedstawione na kartach "Harry'ego Pottera" obejmuj¹ puchacza (du¿y, dumny o przeszywaj¹cym spojrzeniu, którego w³aœcicielem jest Draco Malfoy); pójdŸkê (ma³a, s³odka, ale niezbyt imponuj¹ca, jak Œwistoœwinka Rona); sowê œnie¿n¹ (nale¿¹ca do Harry'ego Hedwiga).

Pope³ni³am kilka podstawowych b³êdów, kiedy opisywa³am Hedwigê. Po pierwsze sowy œnie¿ne lataj¹ w dzieù. Po drugie, s¹ praktycznie nieme, a Hedwiga czêsto pohukuje i œwiergota wyra¿aj¹c swoje zadowolenie - to jednak mo¿na uznaÌ za oznaki jej magicznej natury. Po trzecie, wielu dobrze znanych mi³oœników sów pisa³o do mnie, ¿e sowy nie jedz¹ bekonu (Hedwiga raczy siê kawa³kami bekonu, gdy dostarcza porann¹ pocztê).

Kiedy wymyœla³am Errola, wiekowego, przepracowanego i wys³u¿onego puszczyka rodziny Weasleyów, mia³am przed oczami zdjêcie, które kiedyœ zobaczy³am. Wygl¹da³ bardzo komicznie, du¿y, napuszony, szary, o nieobecnym spojrzeniu, jednak nigdy nie dowiedzia³am siê jakiej by³ rasy. W rzeczywistoœci zastanawiam siê, czy to naprawdê by³o zdjêcie, czy moja wyobraŸnia zniekszta³ci³a ten obraz. Moja pierwsza wizyta w ptaszarni w studiu Leavesden, gdzie filmowano "Harry'ego Pottera i Kamieù Filozoficzny" wprawi³a mnie w zachwyt. Widzia³am rz¹d du¿ych, szarych, puszystych sów o nieobecnym spojrzeniu, które mruga³y w moj¹ stronê i przypomina³y mi o tym na wpó³ zapamiêtanym zdjêciu, które mo¿e sobie przyœni³am. Wszystkie one gra³y Errola i by³y to puszczyki mszarne.




MyÂślodsiewnia



Myœlodsiewnia to szerokie i p³ytkie naczynie wykonane z kamienia lub metalu, czêsto bogato zdobione i wysadzane drogimi kamieniami, nosz¹ce na sobie potê¿ne i skomplikowane zaklêcia. Myœlodsiewnie s¹ rzadkie, poniewa¿ tylko najbardziej doœwiadczeni czarodzieje korzystali z ich w³aœciwoœci, wiêkszoœÌ spo³ecznoœci czarodziejów boi siê ich u¿ycia.
Postrzeganie myœlodsiewni jako niebezpiecznego przedmiotu wi¹¿e siê z jej w³adz¹ nad myœlami i pamiêci¹. Myœlodsiewnia jest zaklêta tak, by odtwarzaÌ wspomnienia ponownie ¿ywe i jak najwierniejsze, bior¹c ka¿dy szczegó³ podœwiadomoœci przechowywany we wspomnieniu. W ten sposób zarówno jego w³aœciciel, jaki i inne osoby (tu tkwi niebezpieczeùstwo) mog¹ wejœÌ we wspomnienie i poruszaÌ siê w jego obrêbie. Osoby, które maj¹ coœ do ukrycia i chc¹ zachowaÌ to w tajemnicy, wstydz¹ siê swojej przesz³oœci, b¹dŸ chc¹ chroniÌ swoj¹ prywatnoœÌ, bêd¹ ostro¿nie unikaÌ obiektów takich jak myœlodsiewnia.

Trudniejsz¹ rzecz¹ ni¿ odtworzenie wspomnieù jest u¿ycie myœlodsiewni do zbadania i uporz¹dkowania myœli i pomys³ów. Bardzo niewielu czarodziejów jest zdolnych do takiego jej u¿ycia. Albus Dumbledore u¿ywa hogwarckiej myœlodsiewni w ten sposób, w rozdziale trzydziestym "Czary ognia" kiedy dodaje myœli do naczynia na jego powierzchni pojawia siê twarz Harry'ego, która zamienia siê w twarz Snape'a; Dumbledore przypomina sobie o ukrytym powi¹zaniu pomiêdzy Snape'em i Harrym (o tym, ¿e Snape by³ zakochany w matce Harry'ego, a ten - choÌ niechêtnie - teraz go chroni).

Tradycyjnie myœlodsiewnie danego czarodzieja, czy czarownicy, podobnie jak ró¿d¿ki s¹ chowane z ich w³aœcicielami, poniewa¿ uwa¿a siê je za bardzo osobiste artefakty; wszystkie myœli i wspomnienia pozostawione w myœlodsiewni s¹ grzebane z w³aœcicielem, chyba ¿e ¿yczy on sobie inaczej. Hogwarcka myœlodsiewnia nie nale¿y jednak do ¿adnej konkretnej osoby, ale do szko³y. Jest u¿ywana od dawnych pokoleù przez dyrektorów i dyrektorki szko³y, którzy tak¿e w tej formie pozostawiaj¹ swoje doœwiadczenia ¿yciowe. Stanowi w ten sposób nieocenion¹ bibliotekê, który s³u¿y osobie bêd¹cej aktualnie na tym stanowisku.

Hogwarcka myœlodsiewnia wykonana jest z bogato rzeŸbionego kamienia z grawerunkiem zmodyfikowanych run saskich, które œwiadcz¹ o tym, ¿e jest to staro¿ytny artefakt, który wywodzi siê z czasów przed powstaniem szko³y. Jedna z legend (niepotwierdzonych) g³osi, ¿e za³o¿yciele odkryli myœlodsiewniê na wpó³ zakopan¹ w miejscu, w którym postanowili wybudowaÌ szko³ê.
Nazwa "pensieve" (myœlodsiewnia) to homonim s³owa "pensive" (zadumany), oznaczaj¹cego osobê g³êboko zamyœlon¹; to tak¿e gra s³ów "sieve" (sito), która odnosi siê do funkcji obiektu, s³u¿¹cego dos³ownie do odsiewania myœli i wspomnieù.



Choroby i niepe³nosprawnoœÌ



RozwaÂżaÂłam kwestiĂŞ chorĂłb i urazĂłw na bardzo wczesnym etapie tworzenia Âświata Harry'ego. Czy czarodzieje mogÂą siĂŞ przeziĂŞbiĂŚ? Czy mogÂą leczyĂŚ choroby, na ktĂłre zapadajÂą mugole? Czy czarodzieje mogÂą byĂŚ niepeÂłnosprawni? Jakie sÂą granice czarodziejskiej medycyny, czy moÂże ona wyleczyĂŚ wszystko?

Niektóre z tych pytaù wpisa³y siê w œrodek historii, poniewa¿ motyw œmierci pojawia siê w ka¿dym tomie serii. Kiedy postanowi³am, ¿e magia nie pozwala na wskrzeszenie martwych (nawet Kamieù Wskrzeszenia nie przywraca umar³ych do ¿ycia), musia³am zdecydowaÌ co mo¿e zabiÌ czarodzieja, na jakie choroby mo¿e zapaœÌ, jakim urazom ulec i które z tych dwóch ostatnich mo¿na wyleczyÌ.

ZdecydowaÂłam, Âże ogĂłlnie rzecz biorÂąc, czarodzieje bĂŞdÂą mieli moc by wyleczyĂŚ siĂŞ z naturalnych schorzeĂą, jednak nie tych o magicznym charakterze. W zwiÂązku z tym czarodzieje mogÂą zÂłapaĂŚ choroby typowe dla mugoli, ale sÂą w stanie siĂŞ z nich wyleczyĂŚ; mogÂą teÂż przetrwaĂŚ ukÂąszenie skorpiona, ktĂłre jest w stanie zabiĂŚ mugola, ale ugryzienie przez JadowitÂą TentakulĂŞ jest dla osoby magicznej Âśmiertelne.

Podobnie jest w przypadku z³amaù powsta³ych w niemagiczny sposób w trakcie upadków, czy walki na pieœci, które da siê wyleczyÌ magi¹, ale konsekwencje kl¹twy, czy odbicia siê zaklêcia mog¹ byÌ bardzo powa¿ne, trwa³e lub zagra¿aÌ ¿yciu. To dlatego Gilderoy Lockhart sta³ siê ofiar¹ w³asnego zaklêcia modyfikuj¹cego pamiêÌ doznaj¹c amnezji; to dlatego Longbottomowie doznali trwa³ego uszkodzenia zmys³ów spowodowanych magiczn¹ tortur¹; to dlatego Szalonooki Moody musia³ uciec siê do korzystania z drewnianej nogi i magicznego oka, gdy¿ te czêœci jego cia³a zosta³y nieodwracalnie uszkodzone w czarodziejskiej walce; to dlatego matka Luny Lovegood - Pandora - zmar³a, gdy jedno z jej eksperymentalnych zaklêÌ posz³o nie tak; to dlatego Bill Weasley ma na twarzy nieodwracalne blizny po spotkaniu z Fenrirem Greybackiem.

Mo¿na pozazdroœciÌ czarodziejom o wiele lepszego startu w walce z gryp¹ i innego rodzaju obra¿eniami, jednak musz¹ oni mierzyÌ siê z problemami, z którymi my nigdy nie bêdziemy musieli siê borykaÌ. Œwiat mugoli jest wolny nie tylko od diabelskich side³, czy tylonwybuchowych skl¹tek. Miêdzynarodowy Statut Tajnoœci trzyma nas z dala od osób, które mog³yby przenieœÌ na nas smocz¹ ospê (jak sama nazwa wskazuje, wywodz¹cej siê od czarodziejów pracuj¹cych z peruwiaùskimi ¯mijozêbami) czy groszopryszczkê.

Przypad³oœÌ Remusa Lupina by³a œwiadomym odniesieniem do chorób przenoszonych przez krew takich jak infekcja wirusem HIV, które wi¹¿¹ siê napiêtnowaniem przez spo³eczeùstwo. Eliksir, który przygotowywa³ Snape'a jest zbli¿ony do leków antyretrowirusowych, które wstrzymuj¹ rozwój choroby. Poczucie odosobnienia, które wi¹¿ê siê z przewlek³¹ chorob¹, by³o wa¿n¹ czêœci¹ charakteru Lupina. Tymczasem Szalonooki Moody, jest najtwardszym aurorem ze wszystkich i cz³owiekiem, który mia³ wiêksze znaczenie, ni¿ jego niepe³nosprawnoœÌ.