Rozdziały: [1].

StaÂła na bÂłoniach Hogwartu, z przeraÂżeniem wpatrujÂąc siĂŞ w martwe ciaÂło Harry’ego Pottera, ktĂłre Hagrid zÂłoÂżyÂł na ziemi. Z oczu ciekÂły jej Âłzy, nie mogÂła uwierzyĂŚ, Âże Wybraniec nie Âżyje. RozejrzaÂła siĂŞ wokó³. Wielu zginĂŞÂło, wielu byÂło rannych. Ale byli teÂż tacy, ktĂłrzy stchĂłrzyli, uciekli. KimÂś takim byÂł na przykÂład Ron, ktĂłry, po odwaÂżnej decyzji Pottera, odszedÂł. StwierdziÂł, Âże Harry zwariowaÂł, po czym po prostu znikn¹³.
- Harry Potter… ChÂłopiec, KtĂłry PrzeÂżyÂł – do jej uszu dobiegÂł gÂłos Lorda Voldemorta. – Nie Âżyje… Zobaczcie, jak skoĂączyÂł wasz Wybraniec.
Te s³owa wwierca³y siê w jej mózg, nie dopuszcza³a jednak do siebie, ¿e to siê dzieje. Gdzieœ, w g³êbi duszy, mia³a nadziejê, ¿e to nie jest prawda. Chcia³a, ¿eby Harry wsta³, ¿eby zabi³ Voldemorta.
- Dam wam czas do pó³nocy. Opatrzcie swoich rannych, zbierzcie ciaÂła zmarÂłych. BĂŞdzie czas, by wyprawiĂŚ im godny pogrzeb. Wszak nie umarli na darmo. Bronili murĂłw tej wspaniaÂłej szkoÂły – wszystko siĂŞ w niej gotowaÂło, nie mogÂła jednak nic zrobiĂŚ. Prawda zaczynaÂła do niej docieraĂŚ. Nie byÂło dla niej miejsca w tym Âświecie. W Âświecie czystej krwi nie ma miejsca dla mugolakĂłw. ZaczynaÂła godziĂŚ siĂŞ z faktem, Âże niedÂługo umrze. – Gdy minie pó³noc, to ja bĂŞdĂŞ dyktowaĂŚ reguÂły. WygraÂłem, a wy musicie siĂŞ z tym pogodziĂŚ. Razem oczyÂścimy Âświat z brudnej krwi.

Nie sÂłuchaÂła. Nie chciaÂła. MiaÂła szeœÌ godzin na ucieczkĂŞ. ÂŚmiercioÂżercy odeszli za swoim panem. Hermiona spojrzaÂła przed siebie. Kilka stĂłp od niej leÂżaÂło skatowane ciaÂło Neville’a. Oto, jak potraktowano chÂłopca, ktĂłry zabiÂł ukochanego wĂŞÂża Czarnego Pana. Longbottom ÂżyÂł. Nie moÂżna byÂło przelaĂŚ jego czystej krwi. SchyliÂła siĂŞ nad nim, ocierajÂąc Âłzy rĂŞkawem.
- Neville? – szepnĂŞÂła, wpatrujÂąc siĂŞ w jego twarz, wykrzywionÂą grymasem po ostatnim zaklĂŞciu Cruciatus.
- T-tak? – wyjÂąkaÂł, prĂłbujÂąc siĂŞ podnieœÌ, a z jego rozciĂŞtego policzka popÂłynĂŞÂła struÂżka krwi.
- Jak siĂŞ czujesz? – spytaÂła, rozglÂądajÂąc siĂŞ jednoczeÂśnie za kimÂś, kto pomĂłgÂłby jej w przetransportowaniu Longbottoma do Wielkiej Sali, gdzie z pewnoÂściÂą by siĂŞ nim zajĂŞto.
- BywaÂło lepiej – siliÂł siĂŞ na uÂśmiech, lecz wyszedÂł mu jedynie grymas.
- Oliver! Oliver, pomó¿ mi! – krzyknĂŞÂła do kolegi, ktĂłry natychmiast podbiegÂł i pomĂłgÂł Neville’owi wstaĂŚ.

PodpierajÂąc bruneta z jednej strony, ruszyÂła wraz z nim i Oliverem do wnĂŞtrza zamku. Jej myÂśli galopowaÂły z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą. Gdzie ma siĂŞ teraz podziaĂŚ? Nie chciaÂła umieraĂŚ, musiaÂła coÂś wymyÂśliĂŚ.
- Hermiono! – od progu Wielkiej Sali woÂłaÂła jÂą Ginny.

Zostawiwszy Neville’a pod opiekÂą pani Pomfrey, podeszÂła do rudowÂłosej. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niej, choĂŚ zdawaÂła sobie sprawĂŞ, Âże byÂł to wymuszony gest. MartwiÂła siĂŞ.
- Co teraz zrobisz? – zapytaÂła Weasley, rozglÂądajÂąc siĂŞ z niepokojem po pomieszczeniu.
- Nie mam pojĂŞcia – powiedziaÂła Hermiona, nie zdajÂąc sobie sprawy, Âże z jej oczu cieknÂą strumienie Âłez. – Ginny, ja nie mogĂŞ tu zostaĂŚ, ja muszĂŞ uciekaĂŚ. ZabijÂą mnie za samo to, Âże zadawaÂłam siĂŞ z Harrym, a ja nie chcĂŞ umieraĂŚ.

RudowÂłosa przytuliÂła Granger, prĂłbujÂąc wymyÂśliĂŚ jakieÂś dobre rozwiÂązanie. StaÂły tak dÂłuÂższÂą chwilĂŞ, do momentu, gdy Hermiona trochĂŞ siĂŞ uspokoiÂła. W ich stronĂŞ szybkim krokiem zmierzaÂła profesor McGonagall. WyglÂądaÂła na zdenerwowanÂą. Nietrudno byÂło zgadn¹Ì, dlaczego. Ona rĂłwnieÂż zdawaÂła sobie sprawĂŞ, z tego co nastÂąpi po przegraniu wojny. Z tego, co siĂŞ stanie o pó³nocy…
- Granger – powiedziaÂła, zatrzymujÂąc siĂŞ przy dwĂłch nastolatkach. – Ty w szczegĂłlnoÂści musisz uciekaĂŚ. Nie jesteÂś tu bezpieczna. PosÂłuchaj – nauczycielka zniÂżyÂła gÂłos do szeptu. – W Zakazanym Lesie jest Âświstoklik, zwykÂły podniszczony but. Aby go aktywowaĂŚ musisz trzy razy w niego stukn¹Ì ró¿dÂżkÂą i powiedzieĂŚ: aufugiunte meum. On zabierze ciĂŞ do bezpiecznego miejsca. A… I gdy juÂż bĂŞdziesz bezpieczna, znajdÂź jÂą.
- Kogo, pani profesor, kogo mam znaleŸÌ?
- Ona ci pomoÂże. Ona bĂŞdzie wiedziaÂła, co robiĂŚ. Wszystkiego dowiesz siĂŞ w swoim czasie, Granger. Gdy juÂż tam bĂŞdziesz – w oczach starej profesorki zalÂśniÂły Âłzy.

Hermiona zdumiona tym dialogiem, natychmiast podjĂŞÂła decyzjĂŞ. Nie chciaÂła umieraĂŚ, baÂła siĂŞ Âśmierci. ZdecydowaÂła uciec. TchĂłrzyÂła. WiedziaÂła o tym dobrze, jednak tutaj i tak nie mogÂłaby nic zdziaÂłaĂŚ, ukrywajÂąc siĂŞ. WiedziaÂła, Âże pozostali sobie poradzÂą, a ona, przyjació³ka Harry’ego Pottera byÂła zagroÂżona bardziej, niÂż ktokolwiek inny.

Czas mijaÂł szybko. PomagaÂła przenosiĂŚ rannych, ukÂładaĂŚ ciaÂła zmarÂłych i opatrywaĂŚ pozostaÂłych. StraciÂła poczucie czasu, jednak gdy po bÂłoniach potoczyÂł siĂŞ gÂłos Lorda Voldemorta, wiedziaÂła, Âże ma go maÂło. Ukradkiem sprawdziÂła, czy torebka, w ktĂłrej miaÂła wszystkie rzeczy spakowane jeszcze na Grimmauld Place, jest na miejscu. ByÂła. W kieszeni spodni.
- Macie jeszcze tylko pó³ godziny, póŸniej zaczniemy tworzyÌ nowy œwiat!

Odczeka³a kilka chwil, po czym po¿egna³a siê z przyjació³mi i pobieg³a w stronê Zakazanego Lasu. W rêce trzyma³a ró¿d¿kê, która oœwietla³a jej drogê. Us³ysza³a tupot czyichœ stóp, by³a prawie pewna, ¿e ktoœ j¹ goni³. Dobieg³szy na skraj lasu, zgasi³a ró¿d¿kê i zag³êbi³a siê w gêstwinê. Mia³a wra¿enie, ¿e ktoœ j¹ obserwuje, nie odwraca³a siê jednak. Usi³owa³a przypomnieÌ sobie drogê na tê polanê. Nagle pêk³a za ni¹ ga³¹Ÿ. Granger puœci³a siê biegiem, teraz mia³a ju¿ pewnoœÌ, ¿e ktoœ za ni¹ idzie, nie wiedzia³a tylko, dlaczego jeszcze nie rzuci³ w ni¹ ¿adnym zaklêciem.

W pewnym momencie potknê³a siê o korzeù Wiedzia³a, ¿e napastnik mo¿e j¹ teraz zabiÌ. W krzakach, obok których upad³a, zauwa¿y³a jakiœ przedmiot. Zniszczony but. Œwistoklik. Wyci¹gnê³a ró¿d¿kê.
- Granger! Od³ó¿ to! Od³ó¿, bo ciĂŞ zabijĂŞ! – usÂłyszaÂła gÂłos Dracona Malfoya, ktĂłry jak siĂŞ okazaÂło celowaÂł w niÂą. SpojrzaÂła na niego z nienawiÂściÂą.
- Przykro mi, Malfoy – wysyczaÂła przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby i szybko, zanim cokolwiek zd¹¿yÂł zrobiĂŚ, stuknĂŞÂła trzy razy w przedmiot i wypowiedziaÂła zaklĂŞcie. PoczuÂła szarpniĂŞcie w okolicach pĂŞpka, ale jednoczeÂśnie teÂż uÂścisk na prawej kostce. ZrozumiaÂła, Âże to Malfoy zÂłapaÂł jÂą za nogĂŞ.

Oboje wyl¹dowali na ziemi, pomiêdzy jakimiœ pud³ami, krzes³ami i kartonami. Odrzuci³a buta, wstaj¹c i rozejrza³a siê wokó³. Coœ by³o nie tak. Ale co?

- Wspaniale! ByÂło Âświetnie! Emma, do przebrania, Tom do charakteryzacji! Teraz sprĂłbujemy wreszcie nakrĂŞciĂŚ scenĂŞ w dworku MalfoyĂłw!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?